Breuls.log

Bonaire

Tue, 09 Mar 2010 16:51:56 +0100

Als je een jaar in de Cariben leeft, moet je natuurlijk niet de hele tijd op je eigen eilandje blijven zitten. Voor wein�g kun je zo naar een buureiland hoppen en daar de buurt onveilig maken. En zo was dus, sinds onze aankomst hier, het plan om 'veel van de andere eilanden te bezoeken'. En misschien Miami. Man, wat een plannen.

Uiteindelijk zijn we pas deze maand iets gaan ondernemen; even Bonaire verkennen. Autootje huren en rondcrossen, was het idee. En dat werkte. Bonaire is namelijk bijzonder klein, leeg en rustig. Totaal anders dan Cura�ao. En mooi. Ook totaal anders dan Cura�ao. Als je op Bonaire aankomt krijg je meteen een vakantiegevoel. Het eiland is mooier ingericht dan op Cura�ao en de mensen zijn vriendelijker. En het eiland is rustiger; waar Cura�ao bevolkt wordt door automobilisten en je regelmatig in files of opstoppingen staat, is Bonaire een zee van rust, lege wegen en stressvrij autoverkeer. Natuurlijk scheelt het dat op Bonaire tien keer zo weinig mensen wonen als op Cura�ao.

Wat ook leuk is aan Bonaire, is dat Kralendijk, de, ahum, hoofdstad van het eiland, relatief klein is en leuk gelegen is aan het water. Waar Willemstad een wat grotere 'havenstad' is zonder een echte leuke wandelkade (dat klopt, ik vind 'onze' Handelskade zwaar verkeerd en toerisme-onvriendelijk ingericht), heeft Kralendijk een gezellige set straatjes, een paar terrasjes (waarvan eentje op een pier vanaf de kade), een jachthaventje en al met al een leukere, meer vakantiegerichte, uitstraling. En die uitstraling heb je op het hele eiland, in de diverse wijken, bij de strandjes of de resorts.

Maar wat echt een reden is om voor een weekendje Bonaire boven Cura�ao te verkiezen, is de natuur. Op het hele eiland is het frisser, groener en minder droog en verdord dan op Cura�ao. En het Washington Slagbaai National Park is stukken mooier dan het Christoffelpark.

Meer foto's vind je op m'n Flickr of via Facebook.

Ja, een paar dagen op Bonaire rondneuzen was een goede keus. Veel gezien, veel genoten. What's next?

Pelikaan

Sun, 31 Jan 2010 22:30:04 +0100

Hardlopen

Fri, 29 Jan 2010 19:19:56 +0100

Zo aan het einde van de eerste maand van het jaar is het goed om eens te kijken hoever we zijn met 2010. Na enig onderzoek zeg ik: we zijn op een twaalfde.

Okay, da's flauw, maar ik roep wel eens in december dat je nog een maand hebt om je goede voornemens waar te maken. Ik doe daar nooit echt aan, voornemens, want ik leef niet per jaar, maar gewoon per minuut. Of dag. Of in ieder geval niet in vastomlijnde vooraf bepaalde blokken. Dit jaar heb ik echter wel een voornemen bedacht: hardlopen.

In december kwam ik op het idee om vaker te gaan hardlopen. Zeker hier op het eiland is dat iets waar ik redelijk eenvoudig mee kon starten, vond ik. Gewoon schoenen aantrekken en gaan. Ik heb me toen bedacht dat ik gewoon eens zou moeten gaan beginnen met hardlopen en kijken of dat iets is dat ik kan volhouden. Het goede voornemen voor 2010 was geboren: ik ga proberen een vast hardloopritme te ontwikkelen, waarin ik steeds langer en verder zal lopen, naarmate mijn conditie groeit. Ik hoef geen marathonloper te worden; gewoon een gezond ritme met als resultaat een betere conditie is voldoende. En een beetje gewicht verliezen is ook welkom.

Om me hierin te ondersteunen heb ik een beetje rondgeneusd op fora en websites waar wordt gesproken over hardloopschema's, langzaam opbouwen, goed schoeisel en al dat soort zaken. Je kunt immers niet zomaar wat schoenen gaan aantrekken en een end gaan rennen. Toen ik dat deed in december begon ik na twaalf minuten intervalrennen vlekken te zien en ben ik de rest van de dag doodop geweest. Goed opbouwen was dus het devies, en ik moest een schema hebben waarin ik het kon volhouden om een minuut of twintig, dertig bezig te zijn zonder halfdood te gaan.

Daar heb ik Runkeeper voor gevonden. Enorm handig: het is een iPhone applicatie die met behulp van GPS kan bijhouden welke route je hebt gelopen, en daar wat statistiekjes bij kan tonen. Dat werkt motiverend: na je rondje hardlopen even kunnen kijken of je er veel op vooruit bent gegaan qua snelheid of afstand. En op een kaart kunnen zien waar je hebt gelopen.

Maar wat helemaal geweldig is aan Runkeeper is dat je er een workout in kunt definieren. Je kunt aangeven dat je anderhalve minuut wilt rennen, dan anderhalve minuut lopen, dan een minuut rennen, en ga zo maar door. Als je dan je training start hoor je om de zoveel minuten "next interval, one minute, thirty seconds, steady" waardoor ik weet dat ik harder moet lopen. En net zo goed aan het einde van dat interval: ik weet wanneer ik weer rustiger moet (of soms 'mag') gaan lopen. En intussen speelt er gewoon een muziekje op de achtergrond.

De eerste paar weken van dit jaar heb ik ongeveer drie keer per week gerend. Deze week heb ik besloten even rustiger aan te doen, want mijn gebrek aan conditie en goede schoenen (ik ren nu op mijn Chucks en dat zijn nou eenmaal geen hardloopschoenen) zorgden al tijdens het rennen voor wat spierpijn in de kuiten en hielen, dus ik ren nu twee keer per week, maar dat bouw ik het liefst binnen een paar weken weer op naar drie. Met beleid, dat wel.

Want hardlopen is lekker! Even eruit, over een zandweg een stuk rennen, even lekker bewegen, zweten en energie verbranden voelt best wel heel goed. Mijn uithoudingsvermogen stijgt maar heel marginaal, maar ik ben zelf op dagelijkse basis veel minder suf dan voordat ik regelmatig ging hardlopen. Binnen een maand nadat ik aan mijn voornemen ben begonnen heb ik er dus al voordeel van, en als mijn conditie een beetje toeneemt kan dat alleen maar beter worden.

De grote iPod

Fri, 29 Jan 2010 15:30:58 +0100

Okay, dus de zichzelf opzwepende massa die de afgelopen maanden en vooral weken enthousiast is geweest over de Apple tablet, die onthuld zou worden op 27 januari, heeft zich in hun handjes kunnen knijpen van enthousiasme, want Apple kwam inderdaad met een tablet. Maar was het al dat enthousiasme waard?

Zoals inmiddels al regelmatig is aangestipt (want over alles wat Apple uitbrengt ontploft het internet aan blogposts, tweets, analyses en overige artikelen) valt de iPad echter een beetje tegen. En dat vind ik terecht. Een tablet van Apple zou een supergave gadget moeten zijn, vol met mogelijkheden. En hoewel het dat ook is, hadden we er met z'n allen toch meer van verwacht.

Want ja, het apparaat is eigenlijk gewoon een grote iPod Touch. Je kunt er hetzelfde op als met die iPod of een iPhone, met als relevant verschil het grotere scherm. Dat voegt meerwaarde toe, dat grotere scherm. Je kunt meer vrijelijk de applicaties op de iPad gebruiken dan op het kleine priegelschermpje van je telefoon. Maar we hadden toch liever gezien dat het een echte tablet-computer was geweest, in plaats van een 'grote iPod'?

De iPad is namelijk beperkt tot het besturingssysteem van de iPhone. Je hebt dus geen Finder, Terminal en andere randapplicaties die ervoor zorgen dat je de volledige mogelijkheden van het apparaat kunt gebruiken. Je hebt geen toegang tot de harde schijf. Je kunt niet meerdere applicaties tegelijk draaien. Je kunt niet je eigen favoriete software installeren, tenzij daar toevallig een iPhone (of straks iPad) versie van uitgebracht is. Dat vind ik een grote beperking.

Aan de andere kant is het qua formaat, bediening en de mogelijkheden die het apparaat nog wel heeft, wel een gaaf ding waar je een hoop mee kunt. Apple heeft er een boekwinkel aan toegevoegd en populaire applicaties als Mail en iCal erop aangepast. Als middel om content mee te consumeren, en die wellicht te delen met anderen, kan het best een nuttig ding zijn.

Als je bijvoorbeeld een bespreking hebt en wat documenten of afbeeldingen wilt laten zien, maar je het helemaal niet nodig vindt een laptop mee te slepen, is een iPad handiger dan een telefoon, wanwege het grote scherm. Of wanneer je terug bent van vakantie en je wilt foto's laten zien: zelfde verhaal. Ik gebruik daar nu mijn iPhone voor, maar da's eigenlijk wel een tikje te klein. En thuis, op de bank, even je mail doorlopen om te zien of er nog iets relevants is gaat natuurlijk ook comfortabeler dan met een telefoon. Maar eigenlijk komen al deze voordelen voort uit de grootte van het apparaat. Het is handiger, want het heeft een groter scherm dan de iPhone. En daar houdt het mee op. Het is een telefoon-meets-e-reader.

Ik heb in diverse commentaren veel gelezen over de hardware-beperkingen. Het ontbreken van een camera, de schijfruimte en dat soort zaken. Is allemaal relevant, maar ik denk dat de iPad vooral een compleet besturingssysteem mist. Het zou Mac OSX moeten draaien, niet het iPhone OS. Dan zou ik er direct eentje willen hebben.

ING Webcare werkt

Sat, 23 Jan 2010 17:04:18 +0100

Sinds oktober van vorig jaar was ik, inwoner van Cura�ao en klant bij de ING, niet in staat om mijn eigen Giropas te gebruiken om te pinnen. Giropas ja, die blauwe, van de Postbank. De ING vond het toen namelijk tijd om mijn giropas uit te schakelen ten faveure van de nieuwe oranje ING Betaalpas. Hoort bij het hele 'exit Postbank' verhaal.

Op zich prima, ware het niet dat ik de nieuwe pas nooit had ontvangen en dat bovendien bekend was bij ING. De reden voor het uitschakelen van mijn Giropas was, zo werd mij toen uitgelegd: "we hebben u een nieuwe pas toegestuurd, maar die is teruggekomen". Dat het tweede deel van die zin het eerste deel als argument voor pas-deactivatie ongeldig maakt zien we dan maar even door de vingers.

Ik heb toen contact gehad met de ING en de oplossing was simpel: omdat een pas toesturen naar mijn Nederlandse adres blijkbaar niet lukt via de (overigens bijzonder onbetrouwbare) doorzendservice van TNT Post werd mij geadviseerd mijn adres te wijzigen naar het adres in Cura�ao. Ik kon dan een nieuwe pas aanvragen, die zou direct hier naartoe worden gezonden en klaar is Kees.

Dat duurde echter wel even: de adreswijziging moest met handtekening richting Nederland, daarna moest ik een pas aanvragen, die ontvangen, een code ontvangen en vervolgens op papier, met handtekening, verklaren dat ik de pas had ontvangen. Dat heb ik allemaal gedaan, in een tijdsbestek van twee maanden. In de tussentijd maakte ik geld over naar huisgenoot Willem, en hij pinde dan voor mij. Een mens moet toch eten, immers.

Begin januari vond ik het wel weer lang genoeg duren; ik had al een aantal keer zonder succes de pas geprobeerd te gebruiken, en hing bij de ING Klantenservice aan de bel. Of eh, mail. Ik legde de situatie uit en meldde op Twitter dat ik dat had gedaan.

Prompt kreeg ik een nieuwe follower: @INGnl_webcare. Vermoedend dat ik alleen door hen gevolgd werd omdat ik de naam ING noemde vroeg ik uitdagend of ze me met mijn pinpas kwamen helpen, wat vervolgens ook direct werd opgepakt.

En daar bewijst de meerwaarde van een webcare team zich: in enkele korte Tweets en DM's legde ik het probleem uit, verwees naar tracking nummers van de klantenservice en werd door Hakim van het webcare team vlot en zonder omwegen geholpen met mijn probleem. Enkele mails, Tweets en dagen later kon ik weer pinnen!

De ING heeft in principe dus twee kanalen die je kunt aanspreken om ergens mee geholpen te worden: een wat rommelige, ongeinteresseerde en onbehulpzame klantenservice, en een webcare team dat actief klanten aanspreekt en helpt waar nodig. Het belangrijkste verschil tussen de klantenservice en webcare is wel dat de klantenservice semi-ontwijkende mailtjes terugstuurt en lang doet over deze antwoorden, terwijl het webcare team direct weet wat en hoe te doen, gerichte vragen stelt en aan de slag gaat.

Het grappigste voorbeeld van dit verschil is wel dat ik, nadat ik door webcare was geholpen en al succesvol had gepind, van de klantenservice een mail kreeg dat ze me niet konden helpen. Misschien is het slim als het webcare team en de klantenservice een beetje onderling communiceren. ;)

I'm dreaming of a...

Fri, 18 Dec 2009 15:11:36 +0100

Deze foto is deze week genomen, in Nederland, door Marnix Hemmes. Op Flickr is een grote verzameling sneeuwfoto's te vinden, want Nederland ligt vol met sneeuw. Althans, gisteren. Ik zag op het Nederlandse nieuws, op foto's en hoorde van mensen die ik sprak dat het enorm sneeuwde, koud was en de treinen niet reden. Barre omstandigheden, warme jassen aan, verwarming op de hoogste stand en allemaal binnen zitten.

Dat is zo raar...

Deze foto is vorige week genomen, op het strand van Klein Cura�ao. De zon schijnt, het is 30 graden en als ik naar buiten kijk zie ik palmbomen bewegen in de wind. Ik ben een beetje verveld omdat ik vorige week een stukje ben verbrand in de zon. Van de week vloog een klein tropisch vogeltje hier de huiskamer binnen, ging op een kast zitten, vloog naar de keuken en ging daar het aanrecht inspecteren voordat-ie weer wegvloog. Het is hier gewoon nog zomer.

Het contrast kan haast niet groter. Daarom is het ook zo raar om me voor te stellen dat het volgende week kerstmis is. Ik zie op Amerikaanse en Nederlandse televisie in reclames volop kerstsfeer langskomen, hier op het eiland zijn er hier en daar ook wat kerstlichtjes aangelegd, maar het besef dat kerstmis eraan komt? Nee.

Toch gaan we het hier wel vieren. We hebben een kerstdiner met meerdere gangen gepland, waarbij iedereen die meedoet ook een gang bereidt. Het wordt gezellig, maar we zitten wel buiten in onze korte broek. En ik ga de gebruikelijke kerstdingetjes wel missen, maar dat haal ik volgend jaar graag weer in.

S�dula

Wed, 11 Nov 2009 12:42:26 +0100

En dan ben je klaar. Verblijfsvergunning geregeld, ingeschreven als inwoner van Cura�ao en tot slot je S�dula opgehaald. Dat is het identiteitsbewijs, vergelijkbaar met het ID in Nederland. Verschil is echter dat de foto ter plekke wordt gemaakt en je het pasje meteen meekrijgt, waar dat in Nederland wat langer duurt.

De hele rompslomp is nu voorbij. De volgende stap: uitschrijven. Want we blijven hier immers helemaal niet eens zo lang. Maar daar kijken we over een paar maanden pas naar. In de tussentijd ga ik proberen mijn rijbewijs eens te halen. Daar was ik al mee bezig, maar omdat al dit immigratie-inschrijvings-gedoe zo verschrikkelijk lang duurde heb ik de lessen stopgezet totdat de rijschool eindelijk in de gelegenheid was mijn examen aan te vragen. En dat zijn ze nu.

Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren. I'll keep ya posted.

Strubbelingen, met resultaat

Mon, 09 Nov 2009 22:10:32 +0100

Het is november, en sinds mijn aankomst in Cura�ao, in mei van dit jaar, heb ik administratief gezien het volgende bereikt:

Ik heb een verblijfsvergunning!

Dat is het. Meer niet! Nouja, om die te krijgen heb ik een lokale zorgverzekering afgesloten, missschien kun je die meetellen. En eigenlijk ben ik al ingeschreven, maar nog niet helemaal. Denk ik. Want het is een beetje een raar verhaal. Maar dat komt zo.

Want die verblijfsvergunning, daarvoor moesten we naar immigratie. Op 24 oktober, zo zei het handgeschreven briefje van de afsprakendame. Dat briefje checkten we in de week ervoor nog even op de kalender. Hee verdomd, da's een zaterdag. Wij namen niet aan dat ambtenaren op zaterdag werkten, dus hup, naar immigratie, naar de afsprakendame, vragen of het allemaal wel klopt. Dat deed het niet. Veel bladeren in de agenda (de afspraken worden gewoon in een schriftje genoteerd, who needs computers anyway?), navragen bij collega's en de conclusie trekken dat het fout is gegaan. Voordeel was wel dat ze ter plekke besloot dat we meteen een nummertje zouden krijgen en we dus vandaag nog aan de beurt waren.

We kregen de nummers 72 en 73, en de teller was bij 66. Probleem: mijn paspoort lag nog elders, want ik had er helemaal niet op gerekend dat we meteen aan de beurt waren. Om niet ons nummer te missen (en dus alsnog een nieuwe afspraak te moeten maken, en dus weer weken kwijt te zijn), moesten we dus even scheuren naar de locatie van mijn paspoort, een paar wijken verderop. Een half uur later hadden we dat gedaan, en de teller was bij.. 68! Sohee! We hadden even geen rekening gehouden met het tergend lage, deprimerende en belastingcenten-verspillende werktempo van de immigratiemensen. We konden dus alsnog ruim een uur wachten. Daarna was het overigens wel gebeurd: we kregen 't papiertje en liepen opgelucht het gebouw uit.

Op naar de volgende stap: inschrijven als inwoner van Cura�ao.

Twee weken geleden zaten Willem en ik bij het stadhuis, lokaal Kranshi genoemd, om ons in te schrijven. We waren lekker vroeg aanwezig zodat er weinig wachtenden voor ons zouden zijn, dus we waren ook redelijk vlot aan de beurt. Nee, bij Kranshi niet de bende die je bij immigratie aantreft, waar je moet wachten om een afspraak te maken, waarna je op de dag van je afspraak moet wachten op je nummertje. Bij Kranshi krijg je een nummertje voor het meest geschikte loket (eigenlijk net als in Nederland) en dan wacht je. En dat ging best vlot; na een half uurtje waren we aan de beurt. Inschrijven!

Oh nee, toch niet. Want wat blijkt: ons adres is eh, ja, het bestaat niet, zegmaar. We wonen op Recompensa Park 17a, maar bij Kranshi was alleen 17 bekend. En 17b en c. Maar geen 17a. We kregen dus wel een inschrijving (zo besloot de dame na ons een half uur te hebben laten wachten), maar we moesten langs de Dienst Ruimtelijke Ontwikkeling en Volkshuisvesting (DROV) voor een 'adresverklaring'. Die, en ik citeer (min of meer), 'moesten we even gaan halen en dan meteen weer terugkomen'.

Dat was twee weken geleden. We hadden de adresverklaring dit weekend nog steeds niet. Iemand moet namelijk nagaan of het adres wel geldig is, of het bestaat, etcetera. En dat was nogal moeilijk. Ik heb een paar keer iemand van de DROV aan de lijn gehad over onze zaak, en het was vaak onduidelijk dat ons kavel vier woningen bevat (we wonen in een appartement). Totdat ik ineens gebeld werd: adresverklaring is klaar, kom morgenochtend maar ophalen. Jeej!

Niet dus. Bij aankomst bleek het andere DROV-personeel er toch niet helemaal zeker van. De notatie die Kranshi had gebruikt ("Recompensa 1-17a", waarbij die eerste 1 een beetje vreemd was) was onduidelijk en het moest nagevraagd worden. Ik moest weer weg en zou gebeld worden. Wat dus mooi niet gebeurde.

Nadat ik er vanmorgen nog eens over gebeld had en naar het DROV-kantoor ben gelopen en de hele situatie nog even heb doorgesproken, is het dan eindelijk gelukt. De adresverklaring is binnen! Grappig is wel dat het proces ook bekend staat als 'een huisnummer aanvragen', en dat bedoelen ze niet alleen administratief. Toen het rond was kreeg ik ook daadwerkelijk een bordje voor de 1 en voor de 17 mee, voor op de muur van het huis. De A moest ik zelf effe regelen.

We hebben nu nog 1 stap te gaan: de Sedula ophalen. Da's het identiteitsbewijs en feitelijk het enige bewijs dat je een 'local' bent bij diverse instanties. Dat gaan we morgen doen. Ik ben benieuwd hoe het verloopt.

'Uw pas? Oh, ja, die hebben we gedeactiveerd'

Mon, 19 Oct 2009 13:57:17 +0200

Wat ik nou weer meemaak is wel een van de meest bizarre bureaucratische fuckups die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb een rekening bij de ING. Zo'n oude Postbankrekening. Met een Giropas. Zo'n blauwe. Geldig tot 2012, staat erop.

Echter; gisteren kon ik ineens niet meer pinnen. De automaat gaf aan dat het 'technisch niet mogelijk was' om de transactie te voltooien. Vreemd. Aan mijn saldo kan het niet liggen; ik heb een positief saldo en ik kan flink rood staan als ik dat wil. Dus ik naar een andere pinautomaat. Zelfde mededeling. Geen geld voor Breuls.

Vandaag ben ik daarom maar in de telefoon gekropen. ING gebeld. Uitgelegd dat ik niet kan pinnen en niet snap waarom. De verklaring bleek toen simpel: mijn pas is gedeactiveerd. Aha. Gedeactiveerd? "Ja," zo legde mevrouw ING uit, "we hebben u in juli al een nieuwe pas teruggestuurd," en nou komt het, "maar die is teruggekomen met de post." Ze legde uit dat de melding een 'ongeldig adres' of iets dergelijks was. Blijkbaar is TNT Post het ook al aan het verkloten.

Mijn onherroepelijke wedervraag daarop was natuurlijk simpel: als de pas is teruggekomen, weten jullie dat de enige andere pas in mijn bezit is, en bovendien mijn enige kans op toegang tot mijn rekening. Waarom blokkeren jullie in godsnaam alsnog die pas? Daar kon ze niet echt antwoord op geven.

Mij een nieuwe pas opsturen kan alleen als ik 'even' mijn adres wijzig en daarna een nieuwe pas aanvraag. Het wijzigen van dat adres, zo werd me uitgelegd, kan twee weken duren. De wijziging moet ik echter schriftelijk, want ondertekend, doorgeven. Dat gaat me dus nog twee tot drie weken postverzending kosten. En daarna moet ik een nieuwe pas aanvragen. Dat kan ook een paar weken duren.

ING heeft me dus, volledig bewust van de situatie, buiten mijn bankrekening gesloten en ik kan waarschijnlijk pas over ruim anderhalve maand (als alles meezit) weer zelf geld opnemen. Goeie servicegerichte bank, die ING! Not.

Caracasbaai

Fri, 02 Oct 2009 14:20:59 +0200

Best een mooie foto, toch?

Ja, dat vond deze nieuwssite blijkbaar ook. Bedankt voor het compliment!

Immigreren in Cura�ao: stap voor stap

Fri, 18 Sep 2009 17:16:42 +0200

Als er iets is dat je leert van het wonen op een tropisch eiland is het wel: rustig aan! Neem de tijd, want dat doen anderen ook. Of je het nou wil of niet. En als je wil dat iets snel gebeurt, moet je je eigen deel vlot regelen en hopen dat de ander een beetje meewerkt.

Ik wil immigreren hier. Je weet wel, verblijfsvergunning krijgen en me dan inschrijven als inwoner. Da's handiger dan in de tijd dat ik op het eiland ben nergens officieel ingeschreven staan. Hiervoor heb je een aantal partijen nodig: de immigratiedienst voor de verblijfsvergunning en de Registro Sivil, oftewel Kranshi, voor het inschrijven en het identiteitsbewijs (de Sedula). Oh, en een verzekeringsmaatschappij.

Omdat de immigratiedienst in Cura�ao me ruim een maand geleden resoluut de deur wees, toen ik aan het loket stond zonder (lokale) zorgverzekering, ben ik na terugkeer van mijn vakantie naar Nederland meteen naar Ennia gegaan. Da's een van de grotere verzekeraars op het eiland en omdat mijn collega's er verzekerd zijn leek me dat een redelijke keuze. Ben er binnengelopen, heb een formulier ingevuld en "ik zou mijn polis thuis ontvangen".

So far, so good. Twee weken later, echter, had ik nog niets ontvangen, dus ging ik maar eens contact leggen met Ennia. Waar mijn polis blijft, want ik wil graag naar immigratie. Ik kreeg toen netjes een kopie van de polis via e-mail, maar, zo vulde de dame van de klantenservice aan, "immigratie wil dat je een verzekering van een jaar hebt". Dat wist ik wel al half, maar ik wist niet dat mijn verzekering voor korter gold. Dus dat moest even rechtgetrokken worden.

Een aantal keer heen-en-weer mailen later (aangevuld met een telefoontje; de Ennia-medewerker belde me, 's avonds, omdat dat sneller ging dan blijven mailen, waarvoor kudo's!) was ik eruit: ik ging een heel jaar verzekeringspremie in 1 klap afrekenen, een kwitantie meekrijgen en daarmee naar immigratie. Dat besloot ik woensdag, dus die middag trok ik even 2000 gulden uit de automaat. En ik stond al rood. Damn.

Gisteren kwamen we bij Ennia voor de betaling, alwaar bleek dat ik niet voor een heel jaar kon betalen, want ze rekenen per kalenderjaar. Klein communicatiefoutje dus. Ik heb afgerekend tot 1 januari en een 'begeleidend schrijven' met stempel en handtekening meegekregen voor immigratie. Hiermee zou ik gewoon mijn verblijfsvergunning kunnen ophalen.

In ons enthousiasme gingen Willem en ik dan ook vanmorgen op pad om bij immigratie een afspraak te gaan maken, totdat ik me bedacht dat het vrijdag is. Op vrijdag is immigratie dicht. Diepe zucht. Rechtsomkeert. Maandag weer proberen.

Wordt vervolgd...

Die Lego film

Wed, 12 Aug 2009 15:59:51 +0200

Onlangs zei ik dat het enige dat nog miste in het oprakelen van jeugdherinneringen op het witte doek, een film over Lego was. Dat was spottend, natuurlijk, maar iemand schijnt het toch te gaan proberen.

Ach, tegenwoordig kijk ik nergens meer van op.

Leven zonder krant

Tue, 11 Aug 2009 15:18:33 +0200

Tegen de verwachting in kwam ik er al snel nadat we in Cura�ao waren aangekomen achter dat kranten niet alom verkrijgbaar zijn, zoals in Europa. Af en toe zie je bij een Chinees minimarktje wel een stapel liggen en 's ochtends zijn er verkopers van kranten op drukke verkeerskruispunten, maar gewoon een rek met kranten bij de supermarkt? Nauwelijks.

Als er al iets is aan kranten, gaat het vaak om lokale kranten in het Papiaments of Nederlands. Ik heb er wel eens eentje ingekeken, maar mijn interesse wekken doen ze niet. Natuurlijk had ik niet verwacht dat een NRC.next of Volkskrant hier aanwezig zou zijn en ik kijk er al helemaal niet van op af en toe wel de Telegraaf tegen te komen, maar zelfs internationale kranten zijn niet te vinden. Ik had best af en toe een International Herald Tribune willen oppakken, maar helaas.

De vraag is: mis ik het? Het antwoord daarop is, eigenlijk: niet echt. Ik kom wel aan mijn nieuws op andere manieren. Ik check FOK!, de New York Times en wat wisselende andere bronnen dagelijks online. Ik werp af en toe een blik op het NBC Nightly News, de nachtelijke herhalingen van het NOS Journaal of zet CNN aan en gedurende de dag luister ik naar het radionieuws op de BBC. Ik blijf dus volgens mij wel redelijk bij.

Het enige waar ik de krant voor zou missen is het gewoon even lekker iets interessants lezen. Even op de bank, of aan tafel, een beetje bladeren en kiezen wat boeiend is. Het blijkt dat het tijdschrift Time daar voor een groot deel wel in voorziet: redelijk actuele artikelen en columns over soms wel, soms niet interessante onderwerpen. Bovendien is het handbaarder, wel zo prettig voor bij het zwembad.

Ik heb dus geen krant hier. En ik vind het niet eens zo erg.

Immigratie-rompslomp

Tue, 04 Aug 2009 17:19:50 +0200

Als je ergens, bijvoorbeeld hier op Cura�ao, een jaar blijft is het handig om je lokaal in te schrijven. Je bent dan niet permanent (en te lang) op vakantie en kunt makkelijker heen-en-weer reizen naar Nederland. Dus dat gingen wij hier doen.

Nadat een flinke berg administratief voorwerk door iemand voor ons was gedaan, zijn we van de week met z'n drie�n naar immigratie gegaan. Aanvraagformulier-met-stempel in de hand, in de rij staan voor het post- annex immigratiekantoor en wachten maar. Wat blijkt? Bij opening van het kantoor mag je niet naar binnen. In plaats daarvan wordt de groep wachtenden onderverdeeld in mensen met en mensen zonder afspraak. Als je geen afspraak hebt moet je vervolgens wachten tot de namen van de mensen met afspraak zijn genoemd en deze mensen naar binnen zijn. Daarna mag je mee naar binnen, in de rij voor de afspraken. Na het maken van de afspraak zit je eerste ronde erop: kom terug op de dag van je afspraak. Volg je het nog

Die afspraak was voor mij de volgende dag. Ik stond wederom voor de deur op de opening te wachten. De afspraak was om half acht, terwijl het kantoor om acht uur opent. Ik neem aan dat men er vanuit gaat dat iedereen toch te laat komt, dus zetten ze de afspraken gewoon op een vroeger tijdstip. Om acht uur ging de deur open en tussen de genoemde namen zat de mijne. Ik naar binnen. In de rij. Bij het aan de beurt zijn kreeg ik een nummertje, mijn formulier werd ingenomen en ik ging zitten.

Dat was om kwart voor negen. Zo rond half tien was ik aan de beurt en ging ik met mijn papieren (paspoort, kopie paspoort, pasfoto's, ziektekostenverzekering) naar het loket, alwaar een te zacht sprekende dame ("wat zegt u?" met je oor tegen het gat in het glas) mij ging helpen. Of zo leek het.

Bij het bestuderen van mijn verzekeringspolis ging het namelijk fout. "Deze is niet goed," werd me uitgelegd. Waarom niet? "Je moet hier verzekerd zijn." Ik heb een verzekering die wereldwijd geldig is, me uitgebreid dekt (ik heb niet zuinig gedaan en een all-in megasuperding afgesloten) en waarmee ik dus gewoon goed verzekerd ben op het eiland. Dat vond ze echter niet goed, ook niet na mijn uitleg, en ook niet na het nog even met een collega te checken. Ik moet *lokaal* verzekerd zijn. Wat daar exact de meerwaarde van is ontgaat me, maar mijn verblijfsvergunning kreeg ik niet mee.

Tweemaal twee uur besteed aan het wachten bij het immigratiekantoor, en uiteindelijk geen stap verder gekomen. Ik moet nu een lokale verzekering afsluiten, wat veel tijd en moeite gaat kosten, en bovengenoemde twee wachtmomenten, van minimaal twee uur per stuk, herhalen. En daarna moet ik nog naar een ander kantoor om een identiteitsbewijs op te halen, met eenzelfde wachtervaring in het vooruitzicht.

Het is bijna reden om mijn retourtje Nederland volgende week een enkeltje te laten zijn. Wat een domper zeg.

Wakeboarden!

Sun, 02 Aug 2009 15:07:00 +0200

Wonen op een tropisch eiland betekent dat je ook leuke dingen kunt doen met water zonder constant in de kou te zitten bibberen. Zoals wakeboarden: op een snowboard-achtig bord, aan een touw, achter een boot hangen en dan, ja, dan gewoon lol hebben. We hebben het nu al een aantal keren gedaan, in groepen met verschillende samenstellingen, en steeds had ik mijn camera bij me. Afgelopen week besloot ik dat het tijd werd voor een compilatie.

Binnenkort meer.

Gezien: Transformers, Revenge of the Fallen

Thu, 09 Jul 2009 17:34:50 +0200

Lego. Lego en Transformers. Dat is waarschijnlijk waar ik als kind het meeste mee had. En ik was echt fan van Transformers. Ik las de comics, keek de tekenfilms en speelde met de Hasbro Transformers. Ik had een paar hele coole exemplaren, waaronder natuurlijk Optimus Prime en het gele Volkswagen kevertje Bumblebee, en volgens mij liet ik die als auto's door mijn Lego straten rijden. Of zoiets, ik gooide vroeger al alles bij elkaar om iets creatiefs te maken.

Ik was dus twee jaar geleden best blij dat van een van mijn favoriete soorten speelgoed een film werd gemaakt. Ik bedoel, de eerste Transformers film was niet geweldig, maar hej, Transformers! Met dat geluidje! En "More than meets the eye", enzo. Heel leuk als jeugdherinnering-met-moderne-actie. Zegmaar. Dat je er bijna spijt van krijgt je speelgoed weg te hebben gegeven toen je er te oud voor werd.

Die film scoorde goed, dus was een tweede film het logische vervolg. En natuurlijk wilde ik die zien, ondanks vernietigende reviews uit alle hoeken en gaten.

Nou, ik heb het geweten hoor. Wat een film. Ik bedoel; wat een film. Meestal geef ik in reviews een soort van weergave van het verhaal van de film, maar hier is dat niet helemaal te doen. Nou, misschien een poging: Sam Witwicky, die in deel 1 kennismaakte met de Autobots en tegenwoordig Bumblebee als een soort van huisdier in zijn garage heeft, wordt betrokken bij een situatie tussen de Autobots, die tegenwoordig samen met een speciale eenheid van het Amerikaanse leger de wereld afstruinen op zoek naar Decepticons, en de, nouja, diezelfde Decepticons dus. Die zijn namelijk op zoek naar het laatste stukje van de Allspark, om daar hun leider Megatron mee tot leven te wekken. Megatron, die op de bodem van een zee ligt en permanent bewaakt wordt door een verzameling marineschepen.

Het blijkt later in de film dat Megatron samen met iemand die The Fallen heet van plan is om een eeuwenoude machine, die op aarde verstopt is, te activeren, zodat de energiebron van de Transformers, energon, opgewekt kan worden. Of gegenereerd. Of gevonden. Of eh, geraffineerd. Weet ik veel. Die energiebron is echter schadelijk voor ons, want activering van de machine betekent het einde van onze zon. Geen idee waarom.

Waar het op neerkomt is dat het Amerikaanse leger, en een handvol Autobots, het opnemen tegen de Decepticons, maar dat hun vereende krachten niet voldoende zijn: Sam Witwicky is ook nog ergens voor nodig. Want hij heeft een stuk van de Allspark aangeraakt, waardoor hij een berg Transformers-kennis in zijn hoofd heeft, waaronder de locatie van een of ander kristal en die ene machine. En dat is ultiem belangrijk, blijkbaar.

Wow, ik heb zowaar iets over het plot kunnen zeggen. Dit zijn de hoofdlijnen, want er is eigenlijk van alles aan de hand. Er is ook nog een regerings-dork die het samenwerkingsprogramma tussen mensen en Autobots wil opheffen, en Sam is eigenlijk net begonnen aan zijn studie, en zijn vriendin wil het eigenlijk met hem uitmaken, maar ook weer niet. En de wereld zit in een massale ontkenningsfase over de gebeurtenissen uit film 1: niemand weet van het bestaan van de Transformers. Yeah, right.

Het plot, zoals je zult begrijpen, is flinterdun. Het gaat wel over stoere robots, maar uiteindelijk moet Sam de wereld redden, want ja, het gaat om de wereld. That's it. De film zelf zit verder boordevol met allerlei elementen die "leuk zijn voor in de film" maar alleen maar verwarrend of vermoeiend werken. Zoals de kibbelende ouders van Sam. Of de bijdehande kamergenoot van Sam. Of een dun zijlijntje dat de relatie tussen Sam en zijn vriendin beschrijft. En in de 150 minuten beelmateriaal die de rolprent rijk is zien we ook scenes op de campus (studenten, frat parties, dorm rooms), in een hoorcollege, een stoere soldaten-buddy-scene in de woestijn, achtervolgingen, ruimtereizen, een tragische sterfscene, verhelderende dromen en een verzameling pan, scan en slowmotion shots van Megan Fox. En de dialogen bevatten alle clich�s van "I'm getting too old for this shit" tot "this isn't over" en "it is, and has alwars been, your destiny". I kid you not.

De film is, kortom, ronduit belachelijk. Letterlijk. Ik ben lachend de bioscoop uitgelopen. Ja, ik heb me vermaakt, maar niet omdat de film spannend was, of omdat ik me zo goed kon verplaatsen in de karakters. Ik heb met plezier naar de special effects gekeken, die op een gegeven moment overigens gaan vervelen, me uitgebreid verbaasd over de wendingen in het verhaal en het schaamteloos toepassen van alle filmclich�s die we allang zat zijn. Het werd zo erg, dat ik er daadwerkelijk om moest lachen, en dat heb ik niet vaak.

Blijkbaar heb je geen goede film nodig om miljoenen te verdienen. Je moet gewoon iets maken dat zoveel appeal heeft, dat het uiteindelijke resultaat helemaal niet belangrijk is. Gewoon wat elementen in de mix, goed schudden en releasen als blockbuster. Als dat het criterium is, dan is Michael Bay ineens een bijzonder begaafd filmmaker.

Nou nog die Lego film.

Regen

Sat, 04 Jul 2009 18:59:19 +0200

Wanneer ik via Skype, telefoon of IRC mensen uit Nederland spreek komt zo af en toe het verschil in weersomstandigheden naar voren. "Nog steeds zo warm daar?", "Wij hebben hier ook een beetje zon gehad." of "Jullie zitten in de zon, wij in de regen."

Het blijft blijkbaar spelen dat we hier in de tropen zitten en, hoe druk ik dat uit, jullie lekker niet, puh. Whehehe. Ahum. Maar het contrast is niet zo heel groot. Als ik het goed begreep heeft Nederland de afgelopen weken helemaal niet zulk slecht weer gehad, en als ik af en toe de temperaturen erbij pak scheelt het maar vier of vijf graden tussen het eiland en het thuisland.

Gisteren zijn de verschillen nog verder weggevaagd. Letterlijk. De wolken barstten tijdens de vrijdagmiddagborrel open en lieten zo ongeveer het hele strand onderlopen. Ik heb het letterlijk nog nooit zo snel, zo hard zien regenen -- en ik woon doorgaans in Nederland. Terwijl we beschutting zochten (een meter of tien rennen betekende dat je alsnog zeiknat werd) zagen we de regenplassen toenemen in een omvang waar een kaplaarzenverkoper zijn handjes bij warm wrijft.

Het mooie is dan wel weer dat het niet heel koud is, en de regen, hoewel erg van invloed op de temperatuur, daar ook niet heel veel aan verandert. Na de regenbui zijn we dus gewoon weer teruggegaan naar de (strand)bar en was er niet zoveel meer aan de hand. Maar op het moment zelf leek het alsof de wereld verging.

Dus wij kennen ook regen, in de tropen. En het schijnt van de zomer nog erger te worden.

Machtigingsproblemen

Fri, 03 Jul 2009 20:10:14 +0200

Drie jaar geleden klaagde ik over machtigingen die allemaal te makkelijk en te automatisch verliepen, zonder al te veel tussenkomst van de eigenaar van de rekening. Vandaag heb ik voor de tweede keer al de incasso van mijn voormalige zorgverzekeraar in Nederland moeten terugboeken; hoewel ik de verzekering vanwege mijn verhuizing naar het buitenland heb be�indigd, blijven ze vrolijk de premie afschrijven. Niet leuk.

De Walkman

Tue, 30 Jun 2009 16:34:19 +0200

Zoals iPod nu de algemene benaming voor MP3-speler is geworden, werd elke draagbare cassettespeler vroeger Walkman genoemd. Ik heb er een paar versleten, inclusief de Discman waarmee je, heel cool, CD's kon afspelen en de MiniDisk Walkman die, ware het niet dat de spelers-met-ingebouwde harddisk daarna de markt veroverde, de grote opvolger van de cassettespeler zou gaan worden.

Ik weet nog dat ik stapels met bandjes had. Opgenomen van de radio of van een CD. Met losse tracks (waarbij zorgvuldig geprobeerd werd om de opname precies te starten als de DJ zijn kop houdt, het was de oerversie van het illegale downloaden) of megamixes van de zaterdagavond of oudejaarsavond (daar haalde ik speciale bandjes van 2 uur voor, zodat 1 zijde precies 1 mix kon bevatten). En vaak wisselen natuurlijk, anders ging je de volgorde van de nummers uit je hoofd leren. Ik heb nog steeds nummers uit 1992 waarbij ik, als ik die hoor op de radio, aan het einde alvast de melodie van 'het volgende nummer' in mijn hoofd krijg. En balen als de batterijen opraakten, want dan ging het motortje trager draaien en klonk je muziek helemaal raar.

De Walkman heeft inmiddels een geschiedenis van 30 jaar. Voor de BBC reden om een tiener anno 2009, die opgegroeid is met de iPod, eens een dagje met een heule oude Walkman te laten rondlopen. De indruk die hij krijgt is naar verwachting, maar leuk om te lezen.

Hoe kijken we over 30 jaar naar de iPod van nu? Vinden tieners van 2039 het verbazend dat er 'nog in gigabytes' wordt gerekend qua schijfruimte, dat je je video's er niet gewoon mee op de muur kunt projecteren, dat de accu niet gewoon een maand meegaat, of dat sommigen van ons nu nog een aparte iPod en telefoon hebben? Of zijn de verschillen veel groter en is de vooruitgang veel verder dan we ons nu kunnen indenken?

Misschien moet ik mijn eerste iPod (een iPod Mini van 4GB) maar alvast ergens in een doos leggen, om over twintig, dertig jaar eens op te zoeken en de vergelijking te maken.

FireFox 3.5

Tue, 30 Jun 2009 13:34:44 +0200

Wired: "No matter what kind of web surfer you are, we recommend you download Firefox 3.5 as soon as you can. Here�s why."

FireFox 3.5 komt vandaag uit. Zolang de Mozilla site nog vermeldt dat de laatste versie een release candidate is, kun je hier de downloadlink naar die RC vinden en daar 'rc3' uit de URL wegpoetsen om de final te krijgen (die overigens gewoon hetzelfde is, maar met een ander versienummer). -edit- Negeer dat advies, volg gewoon de instructies op Mozilla.com, want die is inmiddels bijgewerkt.

Check ook de video van Mozilla over de nieuwe features.