Een oud sitcom-concept is het focussen op een gezin. Vader, moeder, kinders en misschien een buurman, butler, aanwaaiende familieleden, buren enzovoorts als toevoeging. Het is een beproefd concept; kijk maar naar oudere series als Family Ties, The Nanny, The Fresh Prince of Bel Air, Married... with Children of The Cosby Show. Het gezinsleven is herkenbaar, dus een dergelijke situatie is uiterst geschikt voor een sitcom.

We leven echter in de jaren '10, en het gezinsleven is niet meer het standaardplaatje dat het vroeger was. Logisch dus dat als je een sitcom over een gezin maakt, dat je wat variaties gaat zoeken. Modern Family doet dat, en ze beperken zich niet tot één gezin: we zien het wel en wee van drie gezinnen.

Gezin 1 is misschien wel het meest normale gezin: man, vrouw, drie kids. Niks bijzonders aan. De man des huizes (Ty Burrell) is een beetje vreemd, denkt in zijn eigen termen en gedraagt zich, om het simpel te zeggen, komisch. De kinderen hebben hun nukken en eigenaardigheden en hun moeder probeert de boel bij elkaar te houden. Best normaal eigenlijk.

Gezin 2 is een homokoppel met kind. Geadopteerd natuurlijk, uit Azië. Een van de vaders (Jesse Tyler Ferguson) is de broer van de hiervoor genoemde huismoeder. Zijn partner (Eric Stonestreet) ziet het vader zijn helemaal zitten en werpt zich dan ook meteen op als de thuisblijfvader, terwijl hijzelf het inkomen binnenschraapt.

Gezin 3 is een wat oudere man, die een jonge Latina aan de haak heeft geslagen. Zij heeft een zoon en met z'n drieën vormen zij een gezinnetje. De man (gespeeld door Ed O'Neill, bekend uit Married... with Children) is de vader van de twee eerder genoemde broer en zus.

En ziedaar het verband tussen de gezinnen. Drie verschillende gezinssituaties, waarin de schrijvers hun eigen specifieke verhalen kwijt kunnen, met daar bovenop de onderlinge contacten, in de vorm van feestjes, het even bij elkaar op visite gaan, en wat dies meer zij. Door de verschillen tussen de gezinnen kunnen allerlei situaties worden bedacht, en dat gebeurt ook. Modern Family blinkt dan ook uit in zijn eenvoud en originaliteit. In plaats van de humor en het eigen gezicht van de serie te zoeken in gimmicks, one-liners of running gags, zijn de personages en verhalen simpelweg goed geschreven en grappig. 

Deze uitvoering wordt overigens breed gewaardeerd: Modern Family heeft bij de meest recente Emmy Awards uit acht nominaties drie prijzen weten te winnen, waaronder die voor Outstanding Comedy Series. Vijf van de vaste castleden waren bovendien genomineerd voor Best Supporting actor/actress, een prijs die Eric Stonestreet uiteindelijk wist te winnen. De derde prijs ging naar de schrijvers. 

Modern Family: woensdagen op ABC. Seizoen 2 begint 22 september. In Nederland binnenkort te zien bij RTL 5.

Morgen: het leven in een luxe buitenwijk is niet zo saai als het lijkt.

Soms is een serie interessant omdat het lekker wegkijkt, geen diepe verhalen heeft, niet veel investeert in een lange doorlopende verhaallijn maar je gewoon een uurtje fijn vermaakt. Human Target is zo'n serie.

Gebaseerd op een DC Comics karakter, is Human Target het verhaal van een man die zich laat inhuren om anderen te beschermen. Hij doet dit door een positie dicht bij de te beschermen persoon in te nemen en zo een oogje in het zeil te houden. Undercover natuurlijk. Dit leidt feitelijk tot een beetje detectivewerk, gecombineerd met vaak lekker uitbundige actie. 

De serie wijkt iets af van de comic, waarin Christopher Chance (in de serie gespeeld door Mark Valley) zich vermomt als de te beschermen persoon, zodat die persoon volledig buiten schot blijft. In de tv-versie neemt Chance de rol van persoonlijk assistent, naaste collega of iets dergelijks aan, en dient dan als een soort van undercover bodyguard. Door zichzelf zo dicht bij zijn klant te positioneren, wordt hij eigenlijk een menselijk doelwit, en ziedaar de titel van de show.

Chance is een veiligheidsexpert, en in de serie zien we hints naar wat dat in zijn verleden betekend heeft. We leren langzaam een beetje waarom hij dit werk doet, maar zoals gezegd overheerst het niet; de achtergrond is precies dat. De focus ligt op de zaak van de dag, waarin Christopher Chance en zijn klant samen proberen de bedreiging op te sporen, uit te schakelen of soms gewoon te ontlopen. Dit levert diverse situaties in uiteenlopende locaties op, wat leuk is voor de diversiteit van de verhalen.

Wanneer bezig met een klant en dicht bij het vuur, wordt Chance bijgestaan door twee collega's. Zij doen achtergrondwerk, zoals het hacken van veiligheidscamera's om met hem mee te kijken, of het klaarstaan met een vluchtauto. Deze collega's, gespeeld door Chi McBride (Pushing Daisies) en Jackie Earle Haley (Watchmen), hebben ook een deel in Chance's verleden, waarvan we in seizoen 2 meer te zien krijgen.

Maar dat verleden buiten beschouwing gelaten, is Human Target gewoon een fijne actieserie, wat misschien wel goed getimed is nu 24 inmiddels is afgelopen. 

Human Target, vrijdagen op FOX. Seizoen 2 begint op 1 oktober. In Nederland te zien bij Veronica.

Morgen: een moderne kijk op het familieleven.

In navolging van TV-tip 3 wilde ik je deze trailer voor Glee seizoen 2 niet onthouden. Glee wordt weer een hoop muzikaal plezier!

Bill Lawrence is de man achter hitseries als Spin City en Scrubs, series die een bepaald soort humor vertegenwoordigen en zich daarmee onderscheiden van andere series. Scrubs heeft vorig jaar zijn laatste seizoen gehad, in hetzelfde jaar dat Lawrence met een nieuwe serie op de proppen kwam. 

Een cougar is een 'oudere' vrouw (en daarmee bedoelen we 40+) die in de vijver van jonge mannen vist. Courteney Cox, die na de annulering van Dirt toe was aan een nieuwe rol, speelt de rol van Jules Cobb, feitelijk een oudere versie van Friends' Monica Geller, die recent gescheiden is, een zoon heeft en eigenlijk wel weer op zoek is naar een (jonge) man.

Gek genoeg heb ik me een seizoen lang afgevraagd waarom de serie Cougar Town heet. Zo'n enorme cougar is Jules namelijk helemaal niet, en de serie draait meer om haar vriendschap met haar collega, buren en haar ex-man, dan om iets anders. De onderlinge contacten in de groep zijn vreemd maar vertrouwd, grappig en origineel. Zoals in Scrubs hebben sommige personages hun eigen manier van met elkaar communiceren, of op elkaar reageren, wat verfrissend is, en grappig. Heb ik grappig al genoemd?

Cougar Town is een lekker wegkijkende, simpele sitcom, waarbij de rare trekjes van de personages al snel gaan wennen, waardoor je graag nog een aflevering kijkt.

Cougar Town, woensdagen op ABC. Seizoen 2 begint 22 september, met een gastrol van Jennifer Aniston. In Nederland te zien bij Net5.

Morgen: if now one else can help, and if you can find him...

Het is lastig een verhaal over Fringe te beginnen zonder te verwijzen naar the X-Files. Shit, nou doe ik het toch. Een van de meest gehoorde uitspraken over deze sci-fi serie is namelijk dat het de X-Files van de eenentwintigste eeuw is.

Het is niet zo gek ook; het grootste deel van de serie draait om een FBI-agente (Olivia Dunham, gespeeld door Anna Torv) die samen met een wetenschapper en zijn zoon 'vreemde zaken' onderzoekt. Waar eerdergenoemde serie echter voornamelijk focust op buitenaards leven op aarde, zoekt Fringe het in de randwetenschap, de 'fringe science', binnen welke context wordt geprobeerd om fenomenen als teleportatie, het delen van je bewustzijn met anderen, het bewegen door muren of parallele universums te verklaren. En met succes; de 'Fringe division' van de FBI, gestationeerd in Boston, behandelt de zaken alsof ze de normaalste zaak van de wereld zijn.

Fringe is echter geen 'case of the week'-serie, waarbij elke week een verhaal netjes wordt afgerond. Hoewel de serie zeker van dat soort self-contained afleveringen kent, wordt een groot deel van de tijd besteed aan het grotere verhaal. Dat verhaal hangt samen met de eerder genoemde wetenschapper, Dr. Walter Bishop (John Noble, The Lord of the Rings). Hij heeft een verleden van het werken aan randwetenschappen, maar hij is briljant en daardoor op meer dan enkele gevallen geslaagd een resultaat te bereiken. Voorbeelden van zijn doorbraken geven zou enkele interessante plotonderdelen verklappen, maar het komt erop neer dat er personen en groeperingen in de wereld zijn met eenzelfde interesse in deze zaken als Dr. Bishop, die deze voor zichzelf willen gebruiken. De gevaren die dat met zich meebrengt vormen een groot deel van de rode draad in Fringe. Hoe het verleden van Walter samenhangt met de zaken uit het heden, en wat Olivia daarmee te maken heeft, is onderdeel van het mysterie.

Fringe slaagt erin een mix te bereiken van het wekelijks tonen van freaky fenomenen, en deze kunnen verwerken in een groter verhaal. Daarbij komt dat Dr. Bishop, in het begin van de pilot nog woonachtig in een instituut en sindsdien onder curatele van zijn zoon (Peter Bishop, gespeeld door Joshua Jackson), ze niet allemaal op een rijtje heeft en dus de wekelijkse situaties anders benadert dan je van de FBI kan verwachten. Hij en Peter hebben een interessante band met elkaar, en ook die is onderdeel van het grotere mysterie.

Bedacht door J.J. Abrams is Fringe eigenlijk de opvolger van Lost. De serie mixt een groter mysterie, dat langzaam verder uitbreidt, met een reeks interessante wekelijkse verhalen. Met soms een horror-randje hier en een persoonlijk tintje daar, is een aflevering een goede besteding van je avond.

Fringe, donderdagen op FOX. Seizoen 3 begint 23 september. In Nederland te zien bij Net5.

Morgen: 40+, gescheiden en nog steeds op mannenjacht.

Is dit de nieuwe Friends? Rot op, Friends is afgelopen, voorbij en klaar. Tijd voor iets nieuws. How I Met Your Mother (HIMYM) vertelt het verhaal van vijf New Yorkse twintigers, vanuit het vertelpunt van een van hen, in het jaar 2030. Inderdaad, eigenlijk speelt HIMYM in de toekomst met een blik naar het heden. Een beetje tijdreizen dus. Maar laat je daar niet door verwarren: How I Met Your Mother is een sitcom die feitelijk over relaties, uitgaan, vriendschap en pakken gaat. Waargebeurd verhaal.

Ted Mosby (Josh Radnor), een van de vijf, zet in 2030 zijn kinderen op de bank en vertelt ze het verhaal van hoe hij hun moeder ontmoette. Wanneer dat precies 'was', weten we echter niet, want hij is met zijn verhaal begonnen in 2005 en we zijn inmiddels in dat verhaal aanbeland in 2010. Het perspectief van "ik ben aan het vertellen hoe ik jullie moeder heb leren kennen" is echter wel een interessante; het zorgt ervoor dat de focus van de verhalen ligt op 'dating', het ontmoeten van de juiste vrouw (of man, voor de vrouwelijke hoofdpersonen), het onderhouden van relaties, en het bouwen aan (en ontdekken van) je eigen persoon. Het zorgt er ook voor dat de makers van de serie iets hebben om af en toe op terug te komen en hints te droppen richting de kijker: "het was hier waar ik je moeder voor het eerst zag, maar daarover later meer". De kijker zit op de bank, Ted Mosby (waarvan de 2030-versie nooit in beeld komt maar wordt stemgegeven door Bob Saget) is onze vader.

Toch even terugkomen op Friends. Die serie, met een vergelijkbare setting en cast-indeling, was uiterst succesvol maar vergeleken met How I Met Your Mother wat lievig. Wat braaf. HIMYM verrast de kijker met originele verhalen, absurde situaties en eigen concepten. Met wat meer ballen. De personages slaan elkaar als onderdeel van een weddenschap, halen grappen met elkaar uit en de serie zit vol met terugkerende thema's (zoals de uitspraken van de altijd goed in het pak gestoken Barney Stinson (Neil Patrick Harris), of zijn theorieën over dating, het telepatisch communiceren van de hoofdpersonen wanneer in gezelschap, het net-niet tonen van de 'mother' uit de titel terwijl ze wel in de scene zit, en zo nog meer). Deze eigenschappen combineren hilariteit en herkenbaarheid met een verfrissende attitude en maken van HIMYM een uiterst grappige serie.

How I Met Your Mother, maandagen op CBS. Seizoen 4 begint 20 september. In Nederland te zien geweest bij RTL, maar de huidige status is onbekend.

Morgen: multiverses and mad scientists.

Met zoveel misdaad, of feitelijk "moordoplos"-series, is het soms lastig een originele insteek te vinden. Niet alle politieseries kunnen zich immers gedragen als kloons van CSI. TV-makers zoeken de originaliteit al snel in de personen die de moorden oplossen en de invalshoek van waaruit zij de situatie bekijken.

Castle beschrijft hoe een bestsellerauteur, met de naam Richard Castle en qua status gemodelleerd naar bijvoorbeeld Tom Clancy of John Grisham, betrokken raakt bij een meervoudige moordzaak waarin de moorden zijn gebaseerd op zijn boeken. Hij helpt mee in het oplossen van de zaak en raakt geïnteresseerd in het meelopen met de afdeling moordzaken. Met zijn connecties heeft hij dat vlot geregeld en hij voegt zich bij detective Kate Beckett (Stana Katic, bekend van Heroes en 24) die hij al snel als inspiratie voor een nieuwe serie boeken ziet.

Richard Castle, gespeeld door Nathan Filion (FireFly, Buffy, Desperate Housewives), ziet elke moordzaak door de ogen van een schrijver: het is 'spannend', er zit 'een verhaal achter' en  zijn methodiek om een verhaal te vertellen helpt vaak de beweegredenen van verdachten verklaren. En dat helpt bij het oplossen van de moorden. Zoals bij veel buddy-detectives is ook hier Castles unieke point of view het onderscheidende kenmerk van de serie.

Castle is een luchtige serie, voor een detective. Richard Castle loopt geheel vrijblijvend mee met de recherche, maar krijgt al snel een band met zijn 'collega's'. Zij gaan hem zien als waardevolle toevoeging, een maatje en hij ziet dat zelf net zo. De verhalen zijn vaak origineel, goed geschreven met veel humor en een hint van romantiek. 

Castle, maandagen op CBS. Seizoen 3 begint 20 september. In Nederland te zien bij SBS6.

Morgen: een terugblik naar het New York van 2010.

Glee is de breakout-hit van het seizoen 2009-2010. De serie vertelt het verhaal van een Glee Club, of 'show choir' van een highschool in Ohio; een groep leerlingen die met elkaar zingt en danst. De groep is samengesteld uit een selectie die varieert van 'niet de meest populaire' leerlingen tot de quarterback van het footballteam. Ze hebben niet veel vrienden buiten de Glee Club en besteden, geleid door docent Will Schuester (Matthew Morrison), al hun schoolmiddagen aan het met elkaar oefenen.

Qua verhaal is de serie niet veel bijzonders: we zien de beslommeringen van de personages in en rond de school, die af en toe een beetje soapy zijn. Verwacht echter geen typische 90210-highschool-tiener-insteek: de serie heeft humor en zoekt af en toe een scherp randje op. De karakters hebben soms hun absurde kant. Zo is een belangrijke rol weggelegd voor Sue Silvester (Jane Lynch, Two and a Half Men), de coach van het cheerleaders-team. Zij haat de Glee Club en doet er alles aan de groep uit elkaar te drijven of ervoor te zorgen dat de club wordt opgeheven. Silvester is de aartsrivaal van de Glee Club. Klinkt absurd? Is het ook, want je moet Glee simpelweg niet te serieus nemen. Waar het gros van het Amerikaanse drama zich bezighoudt met moorden, criminelen, persoonlijke problemen of bovennatuurlijk drama is Glee een feelgood-serie, met de nodige humor.

Het grootste onderscheid met andere series zit 'm echter in de muziek, want daar staat Glee bol van. Met minimaal vijf (en soms wel tien) volledig gezongen muzieknummers per aflevering is Glee de enige musicalserie op televisie. De muziek wordt uitgevoerd door de cast zelf: de opnames vinden plaats in een geluidsstudio, en tijdens de tv-opnames worden deze opnames geplaybacked. De muziekkeuze varieert van Katy Perry tot Ike & Tina Turner, van Journey tot Aerosmith en van Lady Gaga tot Aretha Franklin. In het eerste seizoen is er zelfs een aflevering gewijd aan de muziek van Madonna.

De muziek komt meestal voort uit de verhaallijn: de Glee Club oefent zang en dans, en dat zien we terug in de scenes. Soms wordt echter een scene tussen twee personages in muziek verwoord, wat de uitvoering wat meer op een musical doet lijken. Door de mix van een verhaal dat je bezighoudt, de diverse personages, humor en de uitstekende muziekkeuze, krijgen de muziekscenes meer inhoud, wat als effect heeft dat je er nog meer van geniet. Een uurtje Glee is daarom een hoop lol en goede muziek. 

Glee is overigens ook off-air een hit; bijna elk nummer wordt uitgebracht op single (na één seizoen heeft de 'Glee Cast' al tientallen singles met een handvol hits) en er zijn tot op vandaag drie verzamelalbums verkrijgbaar. De grootste hit tot nu toe is Don't Stop Believin', de Journey-cover waarmee de pilotaflevering wordt afgesloten. Deze haalde enkele maanden geleden in de Britse Top 40 de nummer 2-positie, en werd in Nederland weer gecoverd door een X-Factor winnaar.

Glee, dinsdagen op FOX. Seizoen 2 begint 21 september. In Nederland vanaf dit najaar bij RTL5 te zien.

Morgen: een misdaadschrijver die echte moorden oplost.

Four geeks and a chick. Zo zou The Big Bang Theory ook kunnen heten. De sitcom beschrijft de levens van vier jongvolwassen wetenschappers en het buurmeisje van twee van hen. De wetenschappers zijn de ultieme nerds: ze spelen games, lezen comics en kijken sci-fi series. Ook communicatief voldoen ze aan het profiel. Lichaamstaal lezen is ze vreemd, sociale hints zien ze over het hoofd. Ziedaar het contrast met buurmeisje Penny, een serveerster met acteeraspiraties die misschien een stuk minder slim is op het intelligente gebied, maar een stuk slimmer op het sociale.

Het leuke is dat The Big Bang Theory het nerdgehalte van de hoofdpersonen uitvergroot en gebruikt voor komische situaties, maar tegelijk ook nerd-referenties gebruikt die nerds en geeks zelf leuk vinden om te horen en zien. De geeks vragen zich rustig ten opzichte van elkaar af wie de nieuwe Batman moet worden (wat een actuele vraag was ten tijde van uitzending; Bruce Wayne was namelijk een soort van overleden in de DC Comics continuïteit), of welke natuurkundige theorie beter is, wat zowel komisch is in de context als herkenbaar voor fans van, zeg, Batman of natuurkunde. 

Sterspeler in de cast is Jim Parsons, die de rol van übergeek Sheldon Cooper neerzet. Sheldon is enorm intelligent, een genie, en doet daar niet bescheiden over. Hij heeft altijd gelijk, houdt zijn huisgenoot aan een gedetailleerd setje onderling afgesproken regels, hangt erg aan regelmaat en heeft totaal geen notie van sociale conventies. Wetenschap, en in het bijzonder natuurkunde, is zijn ding, onderlinge contacten niet. Parsons zet de rol uiterst overtuigend neer, waardoor Sheldon nog meer kracht krijgt als vreemde eet in de bijt die de maatschappij heet. En dat is grappig genoeg om de serie vaak compleet te dragen. Niet voor niks heeft Parsons momenteel een Emmy nominatie op zak die dit weekend omgezet kan worden in de prijs zelf. (Update op maandag 30 augustus: Parsons heeft de Emmy Award inderdaad gewonnen.)

The Big Bang Theory, donderdagen op CBS (vorige seizoenen op maandag). Seizoen 4 begint 23 september. In Nederland dagelijks te zien bij Veronica.

Morgen: een groep outcasts met gevoel voor muziek.

Vanaf vandaag tot aan het begin van het Amerikaanse tv-seizoen geef ik elke dag een tv-tip; een tv-serie die komende maand begint aan een nieuw seizoen die ik de moeite waard vind.

De enige ziekenhuisserie die niet bijzonder sterk grenst aan het soap-genre. Een uitspraak die ik doe zonder daadwerkelijk alle ziekenhuisseries gezien te hebben, maar je kent het type: medische zaken, strubbelingen en relaties tussen dokters en verplegend personeel, moeilijke problemen met lastige patienten, etcetera. Hoe erg ik ook kan genieten van Mercy (dat helaas alweer geannuleerd is) of De Co-Assistent (kudo's voor Net5 dat deze serie het zo goed doet), de vreemde eend in de bijt is meteen ook de beste.

House, M.D. (of gewoon 'House') draait wel om medische zaken, maar de insteek is die van een detective. Hoofdpersoon Gregory House, gespeeld door Hugh Laurie, is gemodelleerd naar Sherlock Holmes: hij is slim, kan razend goed oorzaken beredeneren en hij is eigenlijk een enorme eikel. Hij is bot tegen zijn collega's, verzint practical jokes om een punt te maken in discussies en lapt alles wat hem niet bevalt aan zijn laars. Een egoïstische lul is het. En daarin zit een groot deel van de kracht: typisch Hollywood-gedrag zou een serie als deze al snel hebben doen afzwakken naar een serie waarin iedereen vrolijk met elkaar samenwerkt om de oorzaak van moeilijke medische gevallen te vinden, maar het schrijversteam van House weet de kwaliteit erin te houden: House is een lul. Punt. Elke keer als je denkt: nu komt zijn goede kant naar boven, maakt deze weer rechtsomkeert. Hij heeft een haat-liefde verhouding met zijn bazin, maar een typisch lovey-dovey liefdesverhaal vloeit daar juist niet uit voort. Hij doet bot, gemeen en manupilatief tegen zijn beste vriend (vergelijkbaar met John Watson's relatie tot Holmes), maar de vriendschap blijft overeind. En zijn ondergeschikten weten met zijn nukken om te gaan. Er omheen te werken. Ze moeten wel; hij is een briljant arts om voor te werken.

En de medische zaken zijn week na week origineel en onvoorspelbaar. Verbazend en soms fascinerend. House is daarom meer een medische detective dan een typische ziekenhuisserie. Komend seizoen is het zevende, en de afgelopen seizoenen hebben laten zien waarom het soms zoveel beter is een serie langer door te laten gaan dan een handjevol afleveringen: House blijft origineel, zowel in de verhalen als in het gedrag van de hoofdpersoon. De serie kan emotioneel, grappig en spannend zijn, en regelmatig verbazen.

House, M.D., maandagen op FOX. Seizoen 7 begint 20 september. In Nederland te zien op SBS6 (donderdagen, 20.30 uur) en 13th Street.

Morgen: een stel geeks en een serveerster.

Nog een kleine maand en het nieuwe tv-seizoen gaat van start. In de Verenigde Staten althans. Ik heb geen idee wat al die Nederlandse omroepen met hun talentenjachten, showbiznieuwsen en andere oninteressante troep allemaal doen. Ik generaliseer, niet alles in Nederland is bagger, maar wel genoeg om voornamelijk niet naar de eigen tv te kijken.

Nee, ik kijk graag series. Ik heb al eens uit de doeken gedaan hoe ik vaak meer van een goede serie geniet dan van een goede film, hoe een langdurend verhaal of een reeks kleine verhalen, gebonden door een thema of een seizoens-arc veel meer mijn aandacht trekken dan een (hoewel regelmatig bijzonder goed) verhaal van anderhalf tot drie uur. Daarom ben ik altijd geinteresseerd in wat de Amerikaanse netwerken te bieden hebben. 

Over een kleine maand begint het seizoen in de States, en dus beginnen veel van de meer interessante series ook weer aan hun nieuwe seizoen. Daarnaast zijn er nieuwe series, die staan te popelen om zich te bewijzen tegenover de potentiële kijker.

Omdat ik mijn plezier graag deel ga ik de komende weken, tot aan 20 september, de dag dat het seizoen van start gaat, elke dag een tv-tip geven. Een serie, een sitcom, dan weer een serie en zo verder. Het zijn er 25 in totaal, waarvan alle series minimaal al een seizoen oud zijn, en het zijn series die ik zelf volg. Anders kan ik ze immers niet tippen. Sommige series zijn inkoppers: iedereen kent ze, het zijn in Nederland al hits. Andere zijn minder bekend of totaal onbekend. Sommige beginnen juist dit jaar in Nederland. Ik wissel ze af.

Morgen: een moderne Sherlock Holmes uit Boston.

Deze foto is een screenshot van een trailer voor Smallville seizoen 10, die afgelopen week op Comic Con werd vertoond. De serie is een vertelling van de belevenissen van Clark Kent voordat hij het rood-blauwe pak met de S aantrekt en zichzelf Superman noemt. Al negen jaar werkt de serie om het S-woord heen, maar komend seizoen is het laatste seizoen. Daarom is het ook redelijk zeker dat aan het einde van de rit Clark de hoedanigheid van Superman zal aannemen.

Voor Superman- en Smallville-fans is dat natuurlijk het hoogtepunt waar we al jaren geduldig op wachten, en elke hint naar dat moment dat in de afgelopen seizoenen is gegeven, is reden voor een fanboy-binnenpretje. De verschijning van het kostuum is misschien wel de grootste hint tot nu toe.

Ondanks de wisselende kwaliteit van de serie en de simpelheid van sommige verhalen, kijk ik toch uit naar het nieuwe seizoen. Up, up, and away!

De seizoenspremiere van Smallville staat gepland voor 24 september op The CW.

Televisie is een wetenschap. Althans, in de Verenigde Staten, waar de grote networks niet te vergelijken zijn met onze grootste tv-zenders. Hun prime-time programmeringen zijn scherp, duidelijk en overzichtelijk (althans, meestal). Ze bedienen er tientallen miljoenen kijkers mee. Alleen al het concept om uitzendingen van een uur op het hele uur te laten beginnen is al een overzichtelijkheids-zegening. Hier in Nederland moeten programma's zo nodig om half negen, half tien, half elf beginnen, en dan nog niet eens precies op die tijdstippen.. verschrikkelijk. Maar dat is waarschijnlijk de schuld van het Journaal en GTST.

Deze maand zijn de programmeringen van de grote zenders bekend geworden en, zo meldt TIME, alles begint zo ongeveer tegelijk:

"NBC, Fox and ABC have announced their schedules and... almost everything's launching the same week. If doing everything in a week was good enough for the Lord God, it's good enough for television!"

Dat betekent dat de meeste tv-series beginnen in de week van 20 september. Downloaders; zet uw agenda's! Check de site van TIME voor alle verwijzingen naar de schema's. Een paar highlights, geheel subjectief geselecteerd:

Chuck, House, Castle: 20 sept, Glee: 21 sept, Cougar Town, Modern Family: 22 sept, Community, 30 Rock, The Office, Fringe: 23 sept, Human Target: 24 sept, Desperate Housewives, The Simpsons, Family Guy: 26 sept.

Tot die tijd? Eh, zomer! En DVD-boxen. En herhalingen.

De BBC gaat hun nieuwsafdeling vernieuwen. Aan de screenshots te zien wordt het een mooie verfrissing. Wat ik mooi vind is hoe open ze erover zijn, met toelichting van de beweegredenen en een slideshow van de vernieuwingen. Ze betrekken je zo echt bij de ontwikkelingen, in plaats van ze aan je op te dringen.

Zappen: "De vooravond van Veronica wordt vanaf half juli versterkt met de Amerikaanse comedy The Big Bang Theory."

Hier verbaas ik me een beetje over. Het kan voor sommige, goede, Amerikaanse series een tijdje duren voordat een Nederlandse zender deze oppikt en begint uit te zenden. Dat kan, niet alles gaat even hard of is evenveel gehyped. Maar als het om sitcoms gaat, merk je vaak dat deze begint in de vooravond. Een kwaliteits-comedy, erg populair in de VS, erg leuk om te zien, krijgt niet de kans zich te bewijzen in prime-time.

Dat gebeurde ook met How I Met Your Mother. Toen die eindelijk, na vier jaar, naar Nederland kwam, was dat op een RTL-zender rond zes uur, of half zeven ofzo. Dagelijks. En dan heb je in een paar weken de hele serie opgebrand. Vond ik leuk, want ik vond het wel geinig om zo rond etenstijd 'oude' afleveringen van een van mijn favo sitcoms terug te zien, maar voor nieuwe kijkers is dat vreemd: niet iedereen is al thuis om zes uur, niet iedereen gaat elke dag zitten kijken en ik neem aan dat er meer mensen de tv uit dan aan hebben rond etenstijd. Zo krijgt zo'n serie nooit een kans. In de vooravond krijg je voor zo'n serie niet het publiek dat het verdient. En zowel HIMYM als TBBT zijn series van het kaliber van Friends; potentiële hits, ook in Nederland.

Veronica zendt dagelijks in prime-time Two and a Half Men uit, die samen met HIMYM en TBBT in de VS een comedy-avond vult. Vanavond zenden ze er zelfs een paar afleveringen achter elkaar van uit. En als ik me niet vergis zijn ze daar niet pas kortgeleden mee begonnen; Nederland kent die serie dus al. Waarom niet je zendtijd vullen met nieuw materiaal? Goede sitcoms verdienen een kans in prime-time, vanaf het begin. Niet als ze al uitgekauwd zijn.

"[NBC] said it would embrace a year-round prime-time programming schedule, jettisoning the frequently criticized practice of saving most shows for the traditional September- to-May television season."