Bonaire
Curaçao
• dinsdag 09 maart 2010 •
1 reactie(s)
Als je een jaar in de Cariben leeft, moet je natuurlijk niet de hele tijd op je eigen eilandje blijven zitten. Voor weinâg kun je zo naar een buureiland hoppen en daar de buurt onveilig maken. En zo was dus, sinds onze aankomst hier, het plan om 'veel van de andere eilanden te bezoeken'. En misschien Miami. Man, wat een plannen.Uiteindelijk zijn we pas deze maand iets gaan ondernemen; even Bonaire verkennen. Autootje huren en rondcrossen, was het idee. En dat werkte. Bonaire is namelijk bijzonder klein, leeg en rustig. Totaal anders dan Curaçao. En mooi. Ook totaal anders dan Curaçao. Als je op Bonaire aankomt krijg je meteen een vakantiegevoel. Het eiland is mooier ingericht dan op Curaçao en de mensen zijn vriendelijker. En het eiland is rustiger; waar Curaçao bevolkt wordt door automobilisten en je regelmatig in files of opstoppingen staat, is Bonaire een zee van rust, lege wegen en stressvrij autoverkeer. Natuurlijk scheelt het dat op Bonaire tien keer zo weinig mensen wonen als op Curaçao.
Wat ook leuk is aan Bonaire, is dat Kralendijk, de, ahum, hoofdstad van het eiland, relatief klein is en leuk gelegen is aan het water. Waar Willemstad een wat grotere 'havenstad' is zonder een echte leuke wandelkade (dat klopt, ik vind 'onze' Handelskade zwaar verkeerd en toerisme-onvriendelijk ingericht), heeft Kralendijk een gezellige set straatjes, een paar terrasjes (waarvan eentje op een pier vanaf de kade), een jachthaventje en al met al een leukere, meer vakantiegerichte, uitstraling. En die uitstraling heb je op het hele eiland, in de diverse wijken, bij de strandjes of de resorts.
Maar wat echt een reden is om voor een weekendje Bonaire boven Curaçao te verkiezen, is de natuur. Op het hele eiland is het frisser, groener en minder droog en verdord dan op Curaçao. En het Washington Slagbaai National Park is stukken mooier dan het Christoffelpark.
Meer foto's vind je op m'n Flickr of via Facebook.
Ja, een paar dagen op Bonaire rondneuzen was een goede keus. Veel gezien, veel genoten. What's next?
ING Webcare werkt
Curaçao
• zaterdag 23 januari 2010 •
3 reactie(s)
Sinds oktober van vorig jaar was ik, inwoner van Curaçao en klant bij de ING, niet in staat om mijn eigen Giropas te gebruiken om te pinnen. Giropas ja, die blauwe, van de Postbank. De ING vond het toen namelijk tijd om mijn giropas uit te schakelen ten faveure van de nieuwe oranje ING Betaalpas. Hoort bij het hele 'exit Postbank' verhaal.
Op zich prima, ware het niet dat ik de nieuwe pas nooit had ontvangen en dat bovendien bekend was bij ING. De reden voor het uitschakelen van mijn Giropas was, zo werd mij toen uitgelegd: "we hebben u een nieuwe pas toegestuurd, maar die is teruggekomen". Dat het tweede deel van die zin het eerste deel als argument voor pas-deactivatie ongeldig maakt zien we dan maar even door de vingers.
Ik heb toen contact gehad met de ING en de oplossing was simpel: omdat een pas toesturen naar mijn Nederlandse adres blijkbaar niet lukt via de (overigens bijzonder onbetrouwbare) doorzendservice van TNT Post werd mij geadviseerd mijn adres te wijzigen naar het adres in Curaçao. Ik kon dan een nieuwe pas aanvragen, die zou direct hier naartoe worden gezonden en klaar is Kees.
Dat duurde echter wel even: de adreswijziging moest met handtekening richting Nederland, daarna moest ik een pas aanvragen, die ontvangen, een code ontvangen en vervolgens op papier, met handtekening, verklaren dat ik de pas had ontvangen. Dat heb ik allemaal gedaan, in een tijdsbestek van twee maanden. In de tussentijd maakte ik geld over naar huisgenoot Willem, en hij pinde dan voor mij. Een mens moet toch eten, immers.
Begin januari vond ik het wel weer lang genoeg duren; ik had al een aantal keer zonder succes de pas geprobeerd te gebruiken, en hing bij de ING Klantenservice aan de bel. Of eh, mail. Ik legde de situatie uit en meldde op Twitter dat ik dat had gedaan.
Prompt kreeg ik een nieuwe follower: @INGnl_webcare. Vermoedend dat ik alleen door hen gevolgd werd omdat ik de naam ING noemde vroeg ik uitdagend of ze me met mijn pinpas kwamen helpen, wat vervolgens ook direct werd opgepakt.
En daar bewijst de meerwaarde van een webcare team zich: in enkele korte Tweets en DM's legde ik het probleem uit, verwees naar tracking nummers van de klantenservice en werd door Hakim van het webcare team vlot en zonder omwegen geholpen met mijn probleem. Enkele mails, Tweets en dagen later kon ik weer pinnen!
De ING heeft in principe dus twee kanalen die je kunt aanspreken om ergens mee geholpen te worden: een wat rommelige, ongeinteresseerde en onbehulpzame klantenservice, en een webcare team dat actief klanten aanspreekt en helpt waar nodig. Het belangrijkste verschil tussen de klantenservice en webcare is wel dat de klantenservice semi-ontwijkende mailtjes terugstuurt en lang doet over deze antwoorden, terwijl het webcare team direct weet wat en hoe te doen, gerichte vragen stelt en aan de slag gaat.
Het grappigste voorbeeld van dit verschil is wel dat ik, nadat ik door webcare was geholpen en al succesvol had gepind, van de klantenservice een mail kreeg dat ze me niet konden helpen. Misschien is het slim als het webcare team en de klantenservice een beetje onderling communiceren. ;)
I'm dreaming of a...
Deze foto is deze week genomen, in Nederland, door Marnix Hemmes. Op Flickr is een grote verzameling sneeuwfoto's te vinden, want Nederland ligt vol met sneeuw. Althans, gisteren. Ik zag op het Nederlandse nieuws, op foto's en hoorde van mensen die ik sprak dat het enorm sneeuwde, koud was en de treinen niet reden. Barre omstandigheden, warme jassen aan, verwarming op de hoogste stand en allemaal binnen zitten.
Dat is zo raar...
Deze foto is vorige week genomen, op het strand van Klein Curaçao. De zon schijnt, het is 30 graden en als ik naar buiten kijk zie ik palmbomen bewegen in de wind. Ik ben een beetje verveld omdat ik vorige week een stukje ben verbrand in de zon. Van de week vloog een klein tropisch vogeltje hier de huiskamer binnen, ging op een kast zitten, vloog naar de keuken en ging daar het aanrecht inspecteren voordat-ie weer wegvloog. Het is hier gewoon nog zomer.
Het contrast kan haast niet groter. Daarom is het ook zo raar om me voor te stellen dat het volgende week kerstmis is. Ik zie op Amerikaanse en Nederlandse televisie in reclames volop kerstsfeer langskomen, hier op het eiland zijn er hier en daar ook wat kerstlichtjes aangelegd, maar het besef dat kerstmis eraan komt? Nee.
Toch gaan we het hier wel vieren. We hebben een kerstdiner met meerdere gangen gepland, waarbij iedereen die meedoet ook een gang bereidt. Het wordt gezellig, maar we zitten wel buiten in onze korte broek. En ik ga de gebruikelijke kerstdingetjes wel missen, maar dat haal ik volgend jaar graag weer in.
Sédula
Curaçao
• woensdag 11 november 2009 •
2 reactie(s)
En dan ben je klaar. Verblijfsvergunning geregeld, ingeschreven als inwoner van Curaçao en tot slot je Sédula opgehaald. Dat is het identiteitsbewijs, vergelijkbaar met het ID in Nederland. Verschil is echter dat de foto ter plekke wordt gemaakt en je het pasje meteen meekrijgt, waar dat in Nederland wat langer duurt.
De hele rompslomp is nu voorbij. De volgende stap: uitschrijven. Want we blijven hier immers helemaal niet eens zo lang. Maar daar kijken we over een paar maanden pas naar. In de tussentijd ga ik proberen mijn rijbewijs eens te halen. Daar was ik al mee bezig, maar omdat al dit immigratie-inschrijvings-gedoe zo verschrikkelijk lang duurde heb ik de lessen stopgezet totdat de rijschool eindelijk in de gelegenheid was mijn examen aan te vragen. En dat zijn ze nu.
Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren. I'll keep ya posted.
Strubbelingen, met resultaat
Het is november, en sinds mijn aankomst in Curaçao, in mei van dit jaar, heb ik administratief gezien het volgende bereikt:
Ik heb een verblijfsvergunning!
Dat is het. Meer niet! Nouja, om die te krijgen heb ik een lokale zorgverzekering afgesloten, missschien kun je die meetellen. En eigenlijk ben ik al ingeschreven, maar nog niet helemaal. Denk ik. Want het is een beetje een raar verhaal. Maar dat komt zo.
Want die verblijfsvergunning, daarvoor moesten we naar immigratie. Op 24 oktober, zo zei het handgeschreven briefje van de afsprakendame. Dat briefje checkten we in de week ervoor nog even op de kalender. Hee verdomd, da's een zaterdag. Wij namen niet aan dat ambtenaren op zaterdag werkten, dus hup, naar immigratie, naar de afsprakendame, vragen of het allemaal wel klopt. Dat deed het niet. Veel bladeren in de agenda (de afspraken worden gewoon in een schriftje genoteerd, who needs computers anyway?), navragen bij collega's en de conclusie trekken dat het fout is gegaan. Voordeel was wel dat ze ter plekke besloot dat we meteen een nummertje zouden krijgen en we dus vandaag nog aan de beurt waren.
We kregen de nummers 72 en 73, en de teller was bij 66. Probleem: mijn paspoort lag nog elders, want ik had er helemaal niet op gerekend dat we meteen aan de beurt waren. Om niet ons nummer te missen (en dus alsnog een nieuwe afspraak te moeten maken, en dus weer weken kwijt te zijn), moesten we dus even scheuren naar de locatie van mijn paspoort, een paar wijken verderop. Een half uur later hadden we dat gedaan, en de teller was bij.. 68! Sohee! We hadden even geen rekening gehouden met het tergend lage, deprimerende en belastingcenten-verspillende werktempo van de immigratiemensen. We konden dus alsnog ruim een uur wachten. Daarna was het overigens wel gebeurd: we kregen 't papiertje en liepen opgelucht het gebouw uit.
Op naar de volgende stap: inschrijven als inwoner van Curaçao.
Twee weken geleden zaten Willem en ik bij het stadhuis, lokaal Kranshi genoemd, om ons in te schrijven. We waren lekker vroeg aanwezig zodat er weinig wachtenden voor ons zouden zijn, dus we waren ook redelijk vlot aan de beurt. Nee, bij Kranshi niet de bende die je bij immigratie aantreft, waar je moet wachten om een afspraak te maken, waarna je op de dag van je afspraak moet wachten op je nummertje. Bij Kranshi krijg je een nummertje voor het meest geschikte loket (eigenlijk net als in Nederland) en dan wacht je. En dat ging best vlot; na een half uurtje waren we aan de beurt. Inschrijven!
Oh nee, toch niet. Want wat blijkt: ons adres is eh, ja, het bestaat niet, zegmaar. We wonen op Recompensa Park 17a, maar bij Kranshi was alleen 17 bekend. En 17b en c. Maar geen 17a. We kregen dus wel een inschrijving (zo besloot de dame na ons een half uur te hebben laten wachten), maar we moesten langs de Dienst Ruimtelijke Ontwikkeling en Volkshuisvesting (DROV) voor een 'adresverklaring'. Die, en ik citeer (min of meer), 'moesten we even gaan halen en dan meteen weer terugkomen'.
Dat was twee weken geleden. We hadden de adresverklaring dit weekend nog steeds niet. Iemand moet namelijk nagaan of het adres wel geldig is, of het bestaat, etcetera. En dat was nogal moeilijk. Ik heb een paar keer iemand van de DROV aan de lijn gehad over onze zaak, en het was vaak onduidelijk dat ons kavel vier woningen bevat (we wonen in een appartement). Totdat ik ineens gebeld werd: adresverklaring is klaar, kom morgenochtend maar ophalen. Jeej!
Niet dus. Bij aankomst bleek het andere DROV-personeel er toch niet helemaal zeker van. De notatie die Kranshi had gebruikt ("Recompensa 1-17a", waarbij die eerste 1 een beetje vreemd was) was onduidelijk en het moest nagevraagd worden. Ik moest weer weg en zou gebeld worden. Wat dus mooi niet gebeurde.
Nadat ik er vanmorgen nog eens over gebeld had en naar het DROV-kantoor ben gelopen en de hele situatie nog even heb doorgesproken, is het dan eindelijk gelukt. De adresverklaring is binnen! Grappig is wel dat het proces ook bekend staat als 'een huisnummer aanvragen', en dat bedoelen ze niet alleen administratief. Toen het rond was kreeg ik ook daadwerkelijk een bordje voor de 1 en voor de 17 mee, voor op de muur van het huis. De A moest ik zelf effe regelen.
We hebben nu nog 1 stap te gaan: de Sedula ophalen. Da's het identiteitsbewijs en feitelijk het enige bewijs dat je een 'local' bent bij diverse instanties. Dat gaan we morgen doen. Ik ben benieuwd hoe het verloopt.
Caracasbaai
Best een mooie foto, toch?
Ja, dat vond deze nieuwssite blijkbaar ook. Bedankt voor het compliment!
Immigreren in Curaçao: stap voor stap
Curaçao
• vrijdag 18 september 2009 •
4 reactie(s)
Als er iets is dat je leert van het wonen op een tropisch eiland is het wel: rustig aan! Neem de tijd, want dat doen anderen ook. Of je het nou wil of niet. En als je wil dat iets snel gebeurt, moet je je eigen deel vlot regelen en hopen dat de ander een beetje meewerkt. Ik wil immigreren hier. Je weet wel, verblijfsvergunning krijgen en me dan inschrijven als inwoner. Da's handiger dan in de tijd dat ik op het eiland ben nergens officieel ingeschreven staan. Hiervoor heb je een aantal partijen nodig: de immigratiedienst voor de verblijfsvergunning en de Registro Sivil, oftewel Kranshi, voor het inschrijven en het identiteitsbewijs (de Sedula). Oh, en een verzekeringsmaatschappij.
Omdat de immigratiedienst in Curaçao me ruim een maand geleden resoluut de deur wees, toen ik aan het loket stond zonder (lokale) zorgverzekering, ben ik na terugkeer van mijn vakantie naar Nederland meteen naar Ennia gegaan. Da's een van de grotere verzekeraars op het eiland en omdat mijn collega's er verzekerd zijn leek me dat een redelijke keuze. Ben er binnengelopen, heb een formulier ingevuld en "ik zou mijn polis thuis ontvangen".
So far, so good. Twee weken later, echter, had ik nog niets ontvangen, dus ging ik maar eens contact leggen met Ennia. Waar mijn polis blijft, want ik wil graag naar immigratie. Ik kreeg toen netjes een kopie van de polis via e-mail, maar, zo vulde de dame van de klantenservice aan, "immigratie wil dat je een verzekering van een jaar hebt". Dat wist ik wel al half, maar ik wist niet dat mijn verzekering voor korter gold. Dus dat moest even rechtgetrokken worden.
Een aantal keer heen-en-weer mailen later (aangevuld met een telefoontje; de Ennia-medewerker belde me, 's avonds, omdat dat sneller ging dan blijven mailen, waarvoor kudo's!) was ik eruit: ik ging een heel jaar verzekeringspremie in 1 klap afrekenen, een kwitantie meekrijgen en daarmee naar immigratie. Dat besloot ik woensdag, dus die middag trok ik even 2000 gulden uit de automaat. En ik stond al rood. Damn.
Gisteren kwamen we bij Ennia voor de betaling, alwaar bleek dat ik niet voor een heel jaar kon betalen, want ze rekenen per kalenderjaar. Klein communicatiefoutje dus. Ik heb afgerekend tot 1 januari en een 'begeleidend schrijven' met stempel en handtekening meegekregen voor immigratie. Hiermee zou ik gewoon mijn verblijfsvergunning kunnen ophalen.
In ons enthousiasme gingen Willem en ik dan ook vanmorgen op pad om bij immigratie een afspraak te gaan maken, totdat ik me bedacht dat het vrijdag is. Op vrijdag is immigratie dicht. Diepe zucht. Rechtsomkeert. Maandag weer proberen.
Wordt vervolgd...
Leven zonder krant
Tegen de verwachting in kwam ik er al snel nadat we in Curaçao waren aangekomen achter dat kranten niet alom verkrijgbaar zijn, zoals in Europa. Af en toe zie je bij een Chinees minimarktje wel een stapel liggen en 's ochtends zijn er verkopers van kranten op drukke verkeerskruispunten, maar gewoon een rek met kranten bij de supermarkt? Nauwelijks.Als er al iets is aan kranten, gaat het vaak om lokale kranten in het Papiaments of Nederlands. Ik heb er wel eens eentje ingekeken, maar mijn interesse wekken doen ze niet. Natuurlijk had ik niet verwacht dat een NRC.next of Volkskrant hier aanwezig zou zijn en ik kijk er al helemaal niet van op af en toe wel de Telegraaf tegen te komen, maar zelfs internationale kranten zijn niet te vinden. Ik had best af en toe een International Herald Tribune willen oppakken, maar helaas.
De vraag is: mis ik het? Het antwoord daarop is, eigenlijk: niet echt. Ik kom wel aan mijn nieuws op andere manieren. Ik check FOK!, de New York Times en wat wisselende andere bronnen dagelijks online. Ik werp af en toe een blik op het NBC Nightly News, de nachtelijke herhalingen van het NOS Journaal of zet CNN aan en gedurende de dag luister ik naar het radionieuws op de BBC. Ik blijf dus volgens mij wel redelijk bij.
Het enige waar ik de krant voor zou missen is het gewoon even lekker iets interessants lezen. Even op de bank, of aan tafel, een beetje bladeren en kiezen wat boeiend is. Het blijkt dat het tijdschrift Time daar voor een groot deel wel in voorziet: redelijk actuele artikelen en columns over soms wel, soms niet interessante onderwerpen. Bovendien is het handbaarder, wel zo prettig voor bij het zwembad.
Ik heb dus geen krant hier. En ik vind het niet eens zo erg.
Immigratie-rompslomp
Curaçao
• dinsdag 04 augustus 2009 •
1 reactie(s)
Als je ergens, bijvoorbeeld hier op Curaçao, een jaar blijft is het handig om je lokaal in te schrijven. Je bent dan niet permanent (en te lang) op vakantie en kunt makkelijker heen-en-weer reizen naar Nederland. Dus dat gingen wij hier doen.Nadat een flinke berg administratief voorwerk door iemand voor ons was gedaan, zijn we van de week met z'n drieën naar immigratie gegaan. Aanvraagformulier-met-stempel in de hand, in de rij staan voor het post- annex immigratiekantoor en wachten maar. Wat blijkt? Bij opening van het kantoor mag je niet naar binnen. In plaats daarvan wordt de groep wachtenden onderverdeeld in mensen met en mensen zonder afspraak. Als je geen afspraak hebt moet je vervolgens wachten tot de namen van de mensen met afspraak zijn genoemd en deze mensen naar binnen zijn. Daarna mag je mee naar binnen, in de rij voor de afspraken. Na het maken van de afspraak zit je eerste ronde erop: kom terug op de dag van je afspraak. Volg je het nog
Die afspraak was voor mij de volgende dag. Ik stond wederom voor de deur op de opening te wachten. De afspraak was om half acht, terwijl het kantoor om acht uur opent. Ik neem aan dat men er vanuit gaat dat iedereen toch te laat komt, dus zetten ze de afspraken gewoon op een vroeger tijdstip. Om acht uur ging de deur open en tussen de genoemde namen zat de mijne. Ik naar binnen. In de rij. Bij het aan de beurt zijn kreeg ik een nummertje, mijn formulier werd ingenomen en ik ging zitten.
Dat was om kwart voor negen. Zo rond half tien was ik aan de beurt en ging ik met mijn papieren (paspoort, kopie paspoort, pasfoto's, ziektekostenverzekering) naar het loket, alwaar een te zacht sprekende dame ("wat zegt u?" met je oor tegen het gat in het glas) mij ging helpen. Of zo leek het.
Bij het bestuderen van mijn verzekeringspolis ging het namelijk fout. "Deze is niet goed," werd me uitgelegd. Waarom niet? "Je moet hier verzekerd zijn." Ik heb een verzekering die wereldwijd geldig is, me uitgebreid dekt (ik heb niet zuinig gedaan en een all-in megasuperding afgesloten) en waarmee ik dus gewoon goed verzekerd ben op het eiland. Dat vond ze echter niet goed, ook niet na mijn uitleg, en ook niet na het nog even met een collega te checken. Ik moet *lokaal* verzekerd zijn. Wat daar exact de meerwaarde van is ontgaat me, maar mijn verblijfsvergunning kreeg ik niet mee.
Tweemaal twee uur besteed aan het wachten bij het immigratiekantoor, en uiteindelijk geen stap verder gekomen. Ik moet nu een lokale verzekering afsluiten, wat veel tijd en moeite gaat kosten, en bovengenoemde twee wachtmomenten, van minimaal twee uur per stuk, herhalen. En daarna moet ik nog naar een ander kantoor om een identiteitsbewijs op te halen, met eenzelfde wachtervaring in het vooruitzicht.
Het is bijna reden om mijn retourtje Nederland volgende week een enkeltje te laten zijn. Wat een domper zeg.
Wakeboarden!
Wonen op een tropisch eiland betekent dat je ook leuke dingen kunt doen met water zonder constant in de kou te zitten bibberen. Zoals wakeboarden: op een snowboard-achtig bord, aan een touw, achter een boot hangen en dan, ja, dan gewoon lol hebben. We hebben het nu al een aantal keren gedaan, in groepen met verschillende samenstellingen, en steeds had ik mijn camera bij me. Afgelopen week besloot ik dat het tijd werd voor een compilatie.Binnenkort meer.
Regen
Wanneer ik via Skype, telefoon of IRC mensen uit Nederland spreek komt zo af en toe het verschil in weersomstandigheden naar voren. "Nog steeds zo warm daar?", "Wij hebben hier ook een beetje zon gehad." of "Jullie zitten in de zon, wij in de regen."Het blijft blijkbaar spelen dat we hier in de tropen zitten en, hoe druk ik dat uit, jullie lekker niet, puh. Whehehe. Ahum. Maar het contrast is niet zo heel groot. Als ik het goed begreep heeft Nederland de afgelopen weken helemaal niet zulk slecht weer gehad, en als ik af en toe de temperaturen erbij pak scheelt het maar vier of vijf graden tussen het eiland en het thuisland.
Gisteren zijn de verschillen nog verder weggevaagd. Letterlijk. De wolken barstten tijdens de vrijdagmiddagborrel open en lieten zo ongeveer het hele strand onderlopen. Ik heb het letterlijk nog nooit zo snel, zo hard zien regenen -- en ik woon doorgaans in Nederland. Terwijl we beschutting zochten (een meter of tien rennen betekende dat je alsnog zeiknat werd) zagen we de regenplassen toenemen in een omvang waar een kaplaarzenverkoper zijn handjes bij warm wrijft.
Het mooie is dan wel weer dat het niet heel koud is, en de regen, hoewel erg van invloed op de temperatuur, daar ook niet heel veel aan verandert. Na de regenbui zijn we dus gewoon weer teruggegaan naar de (strand)bar en was er niet zoveel meer aan de hand. Maar op het moment zelf leek het alsof de wereld verging.
Dus wij kennen ook regen, in de tropen. En het schijnt van de zomer nog erger te worden.
We zijn online!
Curaçao
• donderdag 25 juni 2009 •
2 reactie(s)
Van de week schreef ik nog 'dat het nog wel even kon duren' voordat we in ons appartement een internetaansluiting hebben. Gisteren, echter, belde UTS, de lokale ADSL-boer, dat ze langs wilden komen voor het aansluiten. Grote verbazing natuurlijk; we hadden meer gerekend op vertraging dan op een vervroeging van het aansluitmoment. We spraken telefonisch af dat de monteur een uur later bij ons thuis zou zijn en de boel zou komen aanleggen, en verdomd als het niet waar is, exact een uur later belde hij aan.Een week eerder zijn, exact op tijd -volgens afspraak- langskomen en ook nog eens in tien minuten klaar zijn. Hoewel de verbinding zelf wat lijkt te schommelen qua stabiliteit (dus daar gaan we ons vast nog wel eens aan ergeren) heeft UTS alvast een goede indruk gemaakt.
Hoe lang kun je zonder internet?
Curaçao
• maandag 22 juni 2009 •
5 reactie(s)
Zoals bij sommigen al bekend hebben we in ons appartement geen internetverbinding. Of bijna geen, eigenlijk. Internetprovider Scarlet biedt een Wimax-verbinding aan, die je via abonnement of prepaid-constructie kunt gebruiken. We hebben hier een kastje staan dat, als we geluk hebben, contact legt met een zendmast ergens op het eiland en ons op die manier kan verbinden met het internet. Dat dat kastje het niet doet is onderwerp van een eerder relaas op deze blog. Ik heb het bestaan van dat kastje inmiddels genegeerd. Scheelt ergenissen.
Bij aankomst op het park hebben we echter ook met de beheerder overlegd dat we een vaste aansluiting krijgen; een ADSL-lijn van telecombedrijf UTS. De beheerder zou dat voor ons regelen, dus na een week of twee wachten zonder statusupdate gingen we eens bellen. Hij was het vergeten. Fijn. We zijn het dus zelf gaan regelen; langsgegaan bij een kantoor van UTS, de formulieren ingevuld en ons is verteld dat we drie weken moeten wachten, waarna we gebeld worden door een monteur met de mededeling "ik wil zo langskomen, ben je thuis?".
Die drie weken zijn over ruim een week voorbij, maar we rekenen er niet daadwerkelijk op dat we dan ook internet hebben. Het kan zomaar langer duren. En dat brengt me bij het punt dat we simpelweg geen internet hebben en het ook niet op korte termijn verwachten: we zijn webloos.
Het niet hebben van een internetverbinding is, op papier, voor geeks als wij, verschrikkelijk. We zijn vertrokken uit een omgeving waar ik dagelijks via computer en telefoon online ben via het web, email, IRC en Twitter. Waar ik, als ik een serie kijk, even kan opzoeken hoe de acteur heet of waar ik 'm ook alweer van ken. Waar ik het nieuws even snel kan lezen. Waar ik mezelf op de hoogte kan blijven houden van de achter-de-schermen perikelen op FOK! en mijn e-mail de hele dag binnenstroomt. Waar ik af en toe een opmerking op Twitter kan gooien en die van anderen kan lezen.
Vanuit die omgeving zijn we beland in een omgeving waar dat alles ontbreekt. Op kantoor kunnen we het nieuws lezen, emails versturen en Twitter en Facebook checken, maar daar moet gewerkt worden, dus dat is beperkt. En bovendien is het maar acht a negen uur, soms iets langer, per dag. Daarna zitten we weer in de digitale middle of nowhere.
En weet je? Het valt best mee. Af en toe komt in een gesprek een vraag op die je normaal gesproken zou beantwoorden door even iets online op te zoeken. Soms wil ik een losse gedachte Twitteren. Soms wil je weten wat er straks op tv is, of hoe laat de film in de bios begint. Als ik voor FOK! aan het werk ben wil ik soms even code commiten in het versiebeheersysteem en het doorvoeren in de testomgeving. (Er zitten collega's bij FOK! te wachten op mijn werk, dat maakt het niet hebben van internet wel frustrerend, soms.) En soms wil je gewoon even online hangen, effe rondklikken. Dat kan allemaal niet, maar je went eraan. Het dagelijks leven is hier redelijk ontspannen en voor het grootste deel van de dag hebben wij, geeks, helemaal niet zo'n behoefte aan een internetverbinding. Except when we do. ;)
Ik zit me wel eens af te vragen hoe dat komt. Hebben we ons erbij neergelegd? Is het hierbij psychologisch relevant dat we in ons achterhoofd hebben dat we binnenkort wel internet hebben? Of zijn we dusdanig in een andere omgeving beland dat onze gewenning aan een vaste verbinding geen invloed heeft op ons dagelijks handelen? Immers; we zitten op een tropisch eiland, waar een groot deel van de namiddag wordt besteed aan zwemmen in en zitten aan het zwembad. Jazeker, soms denk ik 'damnit, hadden we maar internet', maar meestal interesseert het me niet zo.
Dat is heel rustgevend. Er is niets dat om je aandacht schreeuwt. Er is niets dat je even in de gaten moet houden. Vorige week was er een grote serverupgrade bij FOK!; voor het eerst in jaren was ik er alleen in de voorbereiding een klein beetje bij betrokken. Tijdens het weekend waarin de upgrade was en er grote downtime zou zijn, heb ik er wel aan gedacht, gehoopt dat er niets mis ging, maar een gevoel van 'ik kan er toch niks mee doen' overheerste. Redacteuren zijn bezig met reviews en nieuwsposts, site-admins zijn bezig de grote lijnen voor de subsites te verzetten; ik moet het allemaal aan me voorbij laten gaan, want ik kan het toch niet bijhouden.
En daar leg ik me bij neer. Ik trek een biertje open (ik schrijf deze tekst op zondagmiddag, in Evernote, om 'm op maandag te posten), pak een boek of tijdschrift, ga bij het zwembad zitten en neem daarna nog een duik. Want het is hier elke middag vakantie. Moehahahahah.
TNT Doorzendservice en pakjes
Curaçao
• maandag 22 juni 2009 •
14 reactie(s)
Dat gaat dus niet samen. Als je bij TNT Post de Doorzendservice aanvraagt in het vertrouwen dat alles wat via TNT Post jouw kant op wordt gestuurd ook daadwerkelijk bij je aankomt, heb je het mis.Afgelopen donderdag heb ik bij Bol.com een boekje besteld. Iets goedkoops van een tientje, want ik wilde weten of het mogelijk was via mijn Nederlandse adres een bestelling naar Curaçao te krijgen. Ik heb bij TNT Post namelijk de Doorzendservice ingeschakeld; het doorzenden van mijn post naar mijn adres in het buitenland. Bol.com stuurt pakjes via TNT Post en die hebben een track & trace die ik vrijdag even heb bekeken:
Zoals je ziet: Zending afgeleverd bij buur. Niet bepaald een logisch resultaat als TNT Post weet dat ik er niet ben (ze hebben immers mijn adres in de Doorzendservice genoteerd staan). Bovendien: het briefje met "uw pakje ligt bij de buren" kan onmogelijk in mijn brievenbus gestopt zijn, want die heb ik voor vertrek hermetisch afgesloten. Doel daarvan was ervoor te zorgen dat onbestelbare post geen andere keus heeft dan retour afzender te gaan.
De vraag is echter waarom de track & trace in eerste instantie überhaupt toonde dat er een chauffeur onderweg was naar mijn adres. Zoals gezegd; ik betaal twaalf euro per week voor het laten doorsturen van mijn post van Nederland naar Curaçao, en verwacht daarvoor wel een compleet dienstenpakket. Een verkeerde verwachting, zo blijkt. Na wat zoeken in helpfuncties van de TNT website vind ik dit:
In de volgende gevallen is doorzending niet mogelijk:
* Wanneer het poststuk groter is dan het busformaat (38 x 26,5 x 3,2 cm)
* Wanneer het poststuk groter is dan het busformaat (38 x 26,5 x 3,2 cm)
Let wel; dit staat in een resultaatpagina van de zoekfunctie van de website. Het aanvraagproces maakt er geen enkele melding van en de Doorzendservice-pagina op de website beweert dat "je post" wordt doorgestuurd. "Je post", dat is "al je post". Niet "een deel van je post". Althans, naar mijn idee. De service is dus onvolledig zonder dit aan de klant te vermelden.
Ik kan me overigens best voorstellen dat deze grens er is: TNT gaat natuurlijk niet voor bedrag X enorme joekels van pakketten de oceaan over sturen. De grens, 'niet groter dan het busformaat', ligt naar mijn idee echter ietwat laag. En bovendien: als ik de doorzendservice gebruik omdat ik thuis mijn post niet kan ontvangen, welke logica vertelt je dan dat ik wel thuis ben om pakjes te ontvangen? Naar mijn idee geen enkele.
TNT Post is dus een beetje onlogisch bezig en communiceert hier bovendien bijzonder slecht over. En dat vind ik jammer.
Bevalt het daar een beetje?
Het is ultiem telewerken hier, eigenlijk. We zitten dan wel op een eiland in de Cariben, maar hebben hier contact met collega's, vrienden en familie op een hele collectie aan methoden. Skype en e-mail voor direct werkoverleg, discussies en delen van informatie, Twitter, IRC en SMS voor de korte berichten van en naar Nederland en fora voor langer durend en meer groepsgericht overleg met anderen. Het is alsof je gewoon nog thuis zit.Zo af en toe komen via die kanalen dezelfde vragen binnen. En wie ben ik om daar niet effe een FAQ voor op te stellen? Juist! Dus, bij deze.
Hoe is het weer daar?
Zonnig! De hele dag. Elke dag. En warm, vooral in het midden van de dag. Gek genoeg is de zonsondergang wel al in de vooravond, dus als je een avondje in de strandtent blijft hangen zit je veel naar de sterren te kijken. Ook niet gek natuurlijk. De temperatuur hier schommelt zo rond de 30 graden, maar voelt absoluut niet als de 30 graden waar je in Nederland onder bezwijkt. Afgezien van het heetste punt van de dag is het "gewoon zonnig" en goed te doen. Binnenshuis, op kantoor of in de auto merk je wat meer van de warmte: je moet of de boel laten doorwaaien of de aircon aanzetten, wil je niet wegsmelten.
Hoe laat is het daar nu?
Zes uur vroeger. Ja, vroeger. Niet later. Ik roep hier goedemorgen als Nederland aan de lunch zit, en kijk 's avonds ergens tussen 7 en 8 uur naar de nachtelijke herhalingen van het Journaal op Nederland 1. In de winter is het overigens vijf uur vroeger; Curaçao doet niet aan zomertijd.
Oh, je kunt Nederlandse tv ontvangen?
Ja, de publieke omroep komt hier gewoon binnen, samen met de wereldomroep. Daarnaast hebben we de belangrijkste Amerikaanse zenders en een collectie aan lokale en internationale kanalen uit de regio. We pikken Noord- en Zuid-Amerika op deze manier mooi mee. En er zijn Nederlandse radiostations op het eiland, leuk voor in de auto.
Bevalt het nog een beetje?
Ja, wat denk je! Het weer is, zoals gemeld, goed. Het werk bevalt prima. Het eiland en haar bewoners zijn heel relaxed. Na het werk liggen we in het zwembad, in het weekend op het strand. Ik heb nog geen lange broek of mouwen aangehad. Het meest verkrijgbare bier (het Venezolaanse Polar) is prima bier. Alleen de muggen zijn verschrikkelijk, maar daar valt wel mee te leven.
Waar woon je eigenlijk?
Hier. Dat is een woonpark, dat op de foto nog lang niet af is, maar in het echt wel. We zitten met z'n tweeën in een appartement dat lekker ruim is en heel basic ingericht (zo basic dat we zelf nieuwe pannen hebben gekocht en we zitten al met het idee te spelen de oude beeldbuis te vervangen door een fatsoenlijke tv). Er is geen warm stromend water, maar dat boeit totaal niet (het 'koude' water is niet daadwerkelijk koud). We zitten prima, dus. Al wachten we wel al erg lang op onze internetaansluiting.
Mag ik nog meer vragen stellen?
Sure, maar de belangrijkste dingen weet je inmiddels. Check regelmatig ook even de foto's, waar er af en toe een paar bijkomen. Zodra ik er even voor kan gaan zitten zal ik ook wat filmpjes monteren en online gooien.
Westpunt
Curaçao heeft een simpele regel rondom naamgeving, lijkt het soms: niet moeilijk doen. Zo heet het meest westelijk gelegen punt op het eiland simpelweg Westpunt. En de weg die vanaf Willemstad daar naartoe leidt heet Weg naar Westpunt. Kun je niet misrijden ook.Willem en ik zijn woensdag in de auto gesprongen en naar Westpunt gereden. Doel: de linkerkant van het eiland een beetje gezien hebben. Vanaf Westpunt via de zuidkust zijn we vervolgens teruggereden en hebben we diverse stranden en baaien bekeken en hier en daar een duik genomen. Curacao heeft een hele berg stranden, met verschillende liggingen, groottes, zandsoorten en inrichtingen, dus je kunt altijd wel iets vinden wat je ligt.
We begonnen bij Playa Forti, dat ligt een stukje ten zuiden van het Westpunt, bij het plaatsje Westpunt (ik zei al dat het simpel was). Het is een via een trap bereikbaar strand dat bestaat uit zand en stenen en waar de wat vulkanische rotsen laten zien hoe hoog het water soms komt. En da's niet hoog. Hier hebben we voor het eerst kennis gemaakt met een diepblauwe open zee, iets dat bij de kunstmatig aangelegde strandkade bij Zanzibar (zie een vorig bericht) niet echt voor het grijpen lag. Het Forti strand heeft ook een mooi punt, bovenaan een rotsklif, naast een restaurantje, waar je zo'n tien meter omlaag het water in kunt springen. En dat werd dus ook gedaan. Erg leuk om te zien.
Na Forti zijn we aan de tocht naar het zuiden begonnen. Zo af en toe zijn we een afslag ingegaan om het lokale strand te bekijken of er even te verblijven. Afwisselend in grootte, ligging en opbouw hebben we de stranden van Grote Knip, het plaatsje Lagun, Santa Cruz en Daai Booi gezien. Overal prachtig blauw water, meestal palmbomen en hoewel niet helemaal zuiver bestaat ieder strand grotendeels wel uit zand. Het is niet dat we geen palmbomen in onze voortuin hebben, maar pas als je ze hier op het strand ziet, met dat blauwe water erachter, besef je je dat je op een tropisch eiland in de Cariben zit.
Daai Booi is het strand bij het plaatsje St. Willibrordus. In die omgeving is ook een flamingoreservaat, waar we natuurlijk even gestopt zijn. Ik heb niet meer dan tien, vijftien flamingo's geteld, maar weet ook niet of ze misschien af en toe heen en weer reizen. Het was in ieder geval bijzonder om te zien: niet naar de dierentuin hoeven voor zulke siervogels is toch wel mooi.
Tijdens een ritje over wat toch wel eenderde tot de helft van het eiland is, vallen een aantal dingen op. Ten eerste dat, hoewel er grote stukken dor, bruin landschap zijn, je regelmatig door groene begroeiing rijdt. Meestal in de buurt van water, heb ik het idee, maar toch is het bijzonder dat je soms van die grote stukken groen hebt. Ten tweede dat er veel lege, lelijke, onbebouwde stukken eiland zijn waar een beetje projectontwikkelaar nog een hoop van kan maken, qua woningen of vakantieverblijven. En de westerhelft van het eiland is ook heuveliger dan de oosterhelft. Zo ligt de Christoffelberg daar, met 375 meter het hoogste punt van Curaçao, en da's niet de enige berg of heuvel. De wegen zelf blijven redelijk op lage grond, dus je rijdt soms tussen of langs groen bezaaide bergen, wat het landschap toch wat wisselend houdt. Tot slot is alles wel zo ongeveer bereikbaar met de auto, maar zowel de wegenkaarten als de wegen zelf hebben het niet zo op naamaanduidingen. Het zoeken van een afslag gaat door goed om je heen te kijken en de afslag pas te vinden als je 'm voorbij rijdt. Straatnaambordjes en bewegwijzering ontbreken in grote getale, wat veel u-turns, keeracties en omrijroutes tot gevolg heeft.
Maar de westerhelft van Curaçao is een mooi stuk. Het is divers, rustig en redelijk compact. Als je het eiland wil verkennen is een rondje (of enkele rondjes) over dit deel wel aan te bevelen.
Zon?
Zon! Veel zon. En insmeren. Hoe belangrijk dat is, zag ik aan het feit dat ik zaterdag mijn voeten insmeerde met mijn slippers nog aan: mijn linkervoet toont sinds zondagochtend een rode streep, precies waar ik niet gesmeerd heb. En dat is een verbrande plek. Staat wel grappig, eigenlijk.De zaterdag hebben we namelijk doorgebracht op het strand in de Jan Thielbaai, een stukje ten oosten van (de kern van) Willemstad en ten zuiden van waar we wonen. We zaten bij Zanzibar en daar was het zonnen, zwemmen en uiteindelijk ook zuipen: een middagje strand loopt eenvoudig over in een zaterdagmiddagborrel, die later sterke kenmerken van een barbecue annex strandfeest begint te vertonen. Geen straf dus, dat lijkt me duidelijk. Coctailtje hier, biertje daar, lekker stukje vlees erbij, muziekje... leuk eiland, wel.
Maandag zijn we even het kantoor gaan verkennen; het is toch leuk om te weten waar de komende maanden de kantooruren worden doorgebracht. In een verzamelgebouw in Punda (of iets specifieker, Scharloo) hebben we een kantoortje waar op dit moment drie bureau's staan, een airco blaast en het werken best te doen lijkt. Er zijn foto's, maar die gaan pas online bij een goede verbinding. We zitten op loopafstand van het centrum, of erin, da's niet helemaal duidelijk, dus er zit ook van alles in de buurt. Mochten we iets nodig hebben, zegmaar.
Sinds maandag ben ik overigens ook in het bezit van een lokaal telefoonnummer; een van de meegebrachte extra telefoons was zoals gehoopt simlockvrij en draagt nu mijn +5999 telefoonnummer mee. Als je het nummer wil weten spreek ik je vast wel via andere kanalen.
Verder moeten we nog een beetje onze draai vinden in het appartement. Het is ingericht, en vooralsnog qua meubilair ook wel voldoende, maar we gaan in ieder geval binnenkort nieuwe pannen kopen om een beetje uit de voeten te kunnen. Ook de exacte verdeling van waar we welke inkopen doen moet nog uitgevogeld worden; de lokale supermarkt is enorm shabby en zou door Nederlandse supermarktbazen worden uitgelachen om z'n enorme gebrek aan appeal. En die indruk werkt door in de producten; groente en fruit liggen er niet aantrekkelijk bij (en smaken ook niet optimaal) en het vlees is lastig te vertrouwen. Het aanbod van de overige producten is wisselend, dus daar moeten we niet al te kritisch over zijn. Er zit gelukkig een Albert Heijn in de wijk Zeelandia, maar da's een end rijden en bovendien zijn de prijzen daar, vanwege de import vanuit Nederland, aanzienlijk hoger. Die zullen we dus alleen gebruiken voor de belangrijkste zaken.
Internet?
Curaçao
• woensdag 20 mei 2009 •
2 reactie(s)
We hebben nog geen internet thuis. Nouja, dat hebben we wel: een Wimax-apparaat van Scarlet One met daarop prepaid-tegoed, waar we zuinig mee zijn totdat het internet in ons appartement is geregeld. Maar dat Wimax-ding, feitelijk een lokale eilandbrede draadloze internetoplossing, is niet vooruit te branden.Ik herinner me nog wel het inbeltijdperk, vroeger: connectie maken met je modem en vervolgens snel (want tijdgebonden) en efficient (want helemaal niet zo snel) je pagina's opvragen, je e-mail checken, je ding doen en vervolgens weer offline. Zo is het nu, naar ik *insert vloekwoord* mag hopen tijdelijk, ook hier thuis. Een simpele Twitter-update posten, over hoe traag het hier is, doet er, terwijl ik dit schrijf, al drie minuten over om gepost te worden (en blijkt, uren later, helemaal nog niet gepost te zijn, dus nu alsnog). Een willekeurige pagina opvragen is een kwelling. De verbinding is zelfs alweer uitgevallen, dus dit tekstje verspreidt zich nu over twee onlinemomenten.
De verbinding op kantoor is goed, dus het is wel mogelijk op het eiland, maar hier ter plekke zijn we tien jaar terug in de tijd. Damn. Ik ga wel tv kijken ofzo.
Ik tik later nog even een update over de afgelopen dagen: strand, kantoor en Willemstad.
Jetlag?
Curaçao
• zondag 17 mei 2009 •
7 reactie(s)
Ik ben gerimpeld. En klein. Ik ben klein en gerimpeld. Ik ben een klein, gerimpeld mannetje. Ik ben Yoda! Gerimpeld, ik ben. En klein. Na aankomst op luchthaven Hato, vrijdagmiddag om 2 uur Antilliaanse tijd, zijn we naar het park gegaan waar we de komende maanden wonen. En vervolgens het zwembad ingedoken. En daar word je gerimpeld van.De vlucht zelf was hel. Nouja, ArkeFly doet het prima, op zich, maar Curaçao ligt nou eenmaal niet om de hoek, dus je moet effe een halve dag een innige vriendschap met een stuk leer en twee armleuningen sluiten, en daar kom je gewoon compleet gebroken uit. Tel daarbij een iets te korte voorafgaande nacht en het tijdsverschil op, en aan het einde van de Curaçaose middag, zo ergens in de vooravond wanneer het in Nederland een uur of 1 's nachts is, ben je best een beetje moe.
Ik heb dan ook maar een uitnodiging om naar een barbecue te gaan afgeslagen. Volgens mij kun je me wegdragen na een paar biertjes en een vergelijkbaar aantal uren. Ik spendeer de avond dus rustig: een beetje hangen, een beetje koffers uitpakken, een beetje tv kijken en luisteren naar de radio, waar op moment van schrijven de tellingen van het meest belangrijke referendum in de recente Curaçaose geschiedenis worden bekendgemaakt.
Moment van schrijven, zeg ik, want in verband met dat referendum zit de winkel waar wij ons internet vandaan halen op slot. Zo'n beetje alle winkels zijn sowieso dicht, dus we hebben geen verbindingen hier. Daarom tik ik deze tekst een beetje out of sync: als je dit leest ben ik allang weer vergeten dat ik het geschreven heb. Wat geschreven? Dit. Waar heb je het over? Geen idee.
Die radio klinkt overigens verdomde Nederlands. Een reeks in Nederland bekende stemmen, althans, toen ikzelf nog Nederlandse radio luisterde waren dat bekende stemmen, doen ook hier jingles, voiceovers of programma's. En ook de muziek, stijl van radiomaken en gevoel van losgeslagenheid klinkt onnavolgbaar Nederlands. Zei de ex-radionerd.
51% voor si, 49% voor no in het referendum, overigens. Op moment van schrijven.
De tv heb ik nog niet helemaal uitgeplozen, maar een eerste zapsessie leverde me al live signaal van Fox, ABC, NBC, CBS en the CW op, plus nog een aantal andere (Noord- en Zuid-) Amerikaanse, Nederlandse en lokale kanalen. We kunnen dus het een en ander fijn meepikken, zij het in ouderwetsch 4:3 beeldformaat.
Het appartement waar we wonen is een fijn ding: ruime woonkamer slash keuken, met tafel, zithoek, redelijk ruim keukenblok, werkplek en een veranda. Daarnaast twee slaapkamers met beiden een eigen badkamer, washok met wasmachine en droger en eh, oh dat was het. Maar alles wel netjes, beetje cheesy op de bekende warm-land-ingericht-appartement manier, maar wat geeft het. Hier gaan we ons wel redden. Mits internet. Foto's volgen nog, en vermoedelijk ook video's. Die maken we de komende dagen wel.
Inpakken & Wegwezen
Curaçao
• woensdag 13 mei 2009 •
4 reactie(s)
Op vakantie gaan is, behalve erg leuk, soms behoorlijk stressvol, zeker als je je niet goed voorbereidt. Je moet de vakantie boeken, zorgen dat je alles administratief op orde hebt, inpakken, extra inkopen doen, etcetera. En dat is nog bij een gemiddelde vakantie.Ik ga niet op vakantie. Nouja, ik heb de eerste week vrij, maar ik ga niet naar Curaçao voor vakantie. Ik ga er wonen, zij het dan tijdelijk. Ik moet dus allerlei werkzaken regelen, zaken aanvragen bij de gemeente, formulieren invullen en terugsturen, zaken in Nederland opzeggen, zaken in Curaçao laten beginnen, post laten doorsturen, abonnementen opzeggen of omleiden naar Willemstad en ga zo maar door. Het is niet alleen meer, het is ook belangrijker. Ik ga niet "even ergens heen", maar ik word inwoner van de Nederlandse Antillen. En even terug omdat je iets bent vergeten kan niet.
Nu is het meeste gewoon overzichtelijk gemaakt door anderen. Ik ga immers niet in m'n eentje naar de overkant. Maar toch: het moet toch allemaal op een lijstje en bijgehouden worden. Heb ik dit al? Ja, ligt hier. En dat? Nee, moet ik nog kopen. En die papieren? Nog niet, daarvoor moet ik nog een gegeven weten. En die opzegbrief? Morgen op de zaak uitprinten, heb hier geen printer.
Ik heb ook de neiging gewoon nu al alles in te pakken, dan hoef ik dat op het laatste moment niet te doen. Maar de helft zit nog in de was dus dat gaat niet. Dus dan maar zaken bij ellkaar op stapels leggen, en hopen dat het wat is.
Het leuke van zo'n laatste periode in Nederland is de afscheidsronde. Ik heb allemaal etentjes, borrels en barbecues met vrienden, familie, collega's en nog meer vrienden, en het is wel leuk dat allemaal in ongeveer een week achter elkaar te hebben. Dat maakt het wel speciaal en geeft een feestelijk tintje aan een week vol gedoe.
Tweets
Thuisblijven om te werken wanneer iedereen naar het strand gaat... less than ideal. » 14 uur geleden
SMS'je van T-Mobile: "Welkom op Nederlandse Antillen." Ik woon hier al tien maanden, maar evengoed vriendelijk bedankt. ;) » eergisteren
Weblog: Bonaire breuls.org/... » 5 dagen geleden
Terug van biertje op het strand, even een stukje Oscaruitreiking meepikken. » 7 dagen geleden
Vrijdag Shutter Island gezien in de bios. Goede film. Af en toe wat verwarrend en vaag, maar dat had een functie. » 8 dagen geleden
De hamvraag tijdens de belastingaangifte 2009: had ik, wonend in Curacao, voor NL gezien inkomsten UIT het buitenland, of IN het buitenland? » 8 dagen geleden
Een eerste setje foto's van een weekendje Bonaire: bit.ly/... » 9 dagen geleden
Daar ging de stroom er heel even af. Maatregel van lokale energieboer om brandstof te sparen. » 11 dagen geleden
Zit je te lunchen op een bankje onder een boom, vallen er twee leguanen uit de boom ernaast. » 12 dagen geleden
Eerste dag in nieuw Ayo-kantoor. Effe wennen! » 13 dagen geleden
En jij bent?
Ik ben Peter Breuls, webontwikkelaar, sysadmin en enthousiaste digi-creatieveling. Ben werkzaam als administrator voor FOK!,
ontwikkelaar voor Ayo en eigenaar/ontwikkelaar van Replique. Je kunt me vaak vinden in de bioscoop, bij een goed bandje of in de kroeg.
Heb je een interessant webproject? Kom maar op! Ik ben overal voor in.
Zoek en gij zult vinden
Badges & logo's
