BBC over Scott Pilgrim
Scott Pilgrim vs. the World is een film die binnenkort* de bioscopen binnenscheurt. Het is een comicverfilming met een kenmerkende visuele stijl, heb ik me laten vertellen (en de trailers bevestigen dat; ziet eruit als een hoop lol!). BBC News heeft een aantal kenmerken van de film uiteengezet in een artikel dat zelf ook een opvallende visuele stijl heeft. Alsof de BBC een magazine-artikel wilde maken. Dat alleen al ziet er best leuk uit.
* Tijdens het schrijven van deze post kom ik erachter dat de film pas in januari ons land bereikt; we lopen dus een beetje uit de pas. Maar toch, check het BBC artikel.
2001: A Space Odyssey
Er is een lijstje films die alom gewaardeerd zijn, die je 'gezien moet hebben' en die het filmlandschap sindsdien hebben veranderd, filmmakers hebben beïnvloed of anderszins gewoon must-see films zijn, die ik niet heb gezien.
2001: A Space Odyssey was er zo eentje -- tot deze week. Ik heb m op blu-ray besteld en gekeken, en het ziet er verbluffend uit. Dankzij de HD-kwaliteit vergeet je bijna dat je naar een film uit 1968 zit te kijken. Absoluut de moeite waard.
The A-Team; the B-Film
Deadline Hollywood Daily: "Absolutely no time gets wasted on story, character development or logic."
Het artikel beschrijft een stukje van de development hell die de A-Team film de afgelopen jaren heeft doorlopen. We weten er eigenlijk allemaal al van, want al jaren wordt er geroepen dat er een A-Team film aan zit te komen. In al die jaren is er door veel te veel handen gesleuteld aan het scenario, zoals bij Deadline te lezen valt.
Mijn verwachting van de film? Absolute bagger. Kan niet anders; als enigszins de serie eer aan gedaan wordt is het veel te simpel (want kijk maar eens een herhaling op tv: leuk als 'van vroeger', maar verder niet), en als het te modern is, raak je de spirit van de serie kwijt. Het is een poging iets te doen met dat bekende team uit de eighties en kan heus wel een originele, vernieuwende film zijn. Maar ik geloof nooit dat het dat ook is geworden.
Ik ga 'm overigens wel zien: ik ben gewoon nieuwsgierig naar hoe bagger het wel of niet is.
Aanvulling: de NY Times review lijkt mijn verwachting te bevestigen.
Toy Story 3 - cliffhanger screening
New York Times: "About 200 college students, some who had waited as long as five hours, sat in a movie theater here watching one of the most hotly anticipated movies of the summer: “Toy Story 3.” But about 65 minutes into the film, just as Woody and Buzz were about to attempt an escape from their horrid new home (a day care center), the lights abruptly came on."
Batman 3 in 2012
The Hollywood Reporter: "Warner Bros. has set July 20, 2012, as the release date for the third Christopher Nolan-directed Batman movie."
New Alice in New Wonderland
Nadat SyFy (het oude Sci-Fi Channel) in 2007 het klassieke verhaal van de Wizard of Oz liet hermaken in Tin Man, bracht de zender eind vorig jaar eenzelfde benadering van Alice's Adventures in Wonderland onder de simpele noemer Alice. In het verhaal belandt een eind-twintiger met de naam Alice in hetzelfde Wonderland waar de klassieke Alice 150 jaar geleden in belandde. Wat al snel blijkt is dat naast onze eigen wereld ook Wonderland in anderhalve eeuw vooruitgang heeft gemaakt, waardoor we als kijkers een moderne versie van de wonderwereld zien.
Het verhaal volgt het klassieke verhaal, maar met nieuwe elementen. In de vorm van een miniserie kost het je drie uur om het geheel te zien, maar het is de moeite waard. Dit is Alice zoals Lewis Caroll het anno 2009 geschreven zou kunnen hebben.
Freddy, deel zoveel
Roger Ebert: "I stared at 'A Nightmare on Elm Street' with weary resignation. The movie consists of a series of teenagers who are introduced, haunted by nightmares and then slashed to death by Freddy. So what? Are we supposed to be scared?"
Die Lego film
Onlangs zei ik dat het enige dat nog miste in het oprakelen van jeugdherinneringen op het witte doek, een film over Lego was. Dat was spottend, natuurlijk, maar iemand schijnt het toch te gaan proberen.Ach, tegenwoordig kijk ik nergens meer van op.
Gezien: Transformers, Revenge of the Fallen
Lego. Lego en Transformers. Dat is waarschijnlijk waar ik als kind het meeste mee had. En ik was echt fan van Transformers. Ik las de comics, keek de tekenfilms en speelde met de Hasbro Transformers. Ik had een paar hele coole exemplaren, waaronder natuurlijk Optimus Prime en het gele Volkswagen kevertje Bumblebee, en volgens mij liet ik die als auto's door mijn Lego straten rijden. Of zoiets, ik gooide vroeger al alles bij elkaar om iets creatiefs te maken.
Ik was dus twee jaar geleden best blij dat van een van mijn favoriete soorten speelgoed een film werd gemaakt. Ik bedoel, de eerste Transformers film was niet geweldig, maar hej, Transformers! Met dat geluidje! En "More than meets the eye", enzo. Heel leuk als jeugdherinnering-met-moderne-actie. Zegmaar. Dat je er bijna spijt van krijgt je speelgoed weg te hebben gegeven toen je er te oud voor werd.
Die film scoorde goed, dus was een tweede film het logische vervolg. En natuurlijk wilde ik die zien, ondanks vernietigende reviews uit alle hoeken en gaten.
Nou, ik heb het geweten hoor. Wat een film. Ik bedoel; wat een film. Meestal geef ik in reviews een soort van weergave van het verhaal van de film, maar hier is dat niet helemaal te doen. Nou, misschien een poging: Sam Witwicky, die in deel 1 kennismaakte met de Autobots en tegenwoordig Bumblebee als een soort van huisdier in zijn garage heeft, wordt betrokken bij een situatie tussen de Autobots, die tegenwoordig samen met een speciale eenheid van het Amerikaanse leger de wereld afstruinen op zoek naar Decepticons, en de, nouja, diezelfde Decepticons dus. Die zijn namelijk op zoek naar het laatste stukje van de Allspark, om daar hun leider Megatron mee tot leven te wekken. Megatron, die op de bodem van een zee ligt en permanent bewaakt wordt door een verzameling marineschepen.
Het blijkt later in de film dat Megatron samen met iemand die The Fallen heet van plan is om een eeuwenoude machine, die op aarde verstopt is, te activeren, zodat de energiebron van de Transformers, energon, opgewekt kan worden. Of gegenereerd. Of gevonden. Of eh, geraffineerd. Weet ik veel. Die energiebron is echter schadelijk voor ons, want activering van de machine betekent het einde van onze zon. Geen idee waarom.
Waar het op neerkomt is dat het Amerikaanse leger, en een handvol Autobots, het opnemen tegen de Decepticons, maar dat hun vereende krachten niet voldoende zijn: Sam Witwicky is ook nog ergens voor nodig. Want hij heeft een stuk van de Allspark aangeraakt, waardoor hij een berg Transformers-kennis in zijn hoofd heeft, waaronder de locatie van een of ander kristal en die ene machine. En dat is ultiem belangrijk, blijkbaar.
Wow, ik heb zowaar iets over het plot kunnen zeggen. Dit zijn de hoofdlijnen, want er is eigenlijk van alles aan de hand. Er is ook nog een regerings-dork die het samenwerkingsprogramma tussen mensen en Autobots wil opheffen, en Sam is eigenlijk net begonnen aan zijn studie, en zijn vriendin wil het eigenlijk met hem uitmaken, maar ook weer niet. En de wereld zit in een massale ontkenningsfase over de gebeurtenissen uit film 1: niemand weet van het bestaan van de Transformers. Yeah, right.
Het plot, zoals je zult begrijpen, is flinterdun. Het gaat wel over stoere robots, maar uiteindelijk moet Sam de wereld redden, want ja, het gaat om de wereld. That's it. De film zelf zit verder boordevol met allerlei elementen die "leuk zijn voor in de film" maar alleen maar verwarrend of vermoeiend werken. Zoals de kibbelende ouders van Sam. Of de bijdehande kamergenoot van Sam. Of een dun zijlijntje dat de relatie tussen Sam en zijn vriendin beschrijft. En in de 150 minuten beelmateriaal die de rolprent rijk is zien we ook scenes op de campus (studenten, frat parties, dorm rooms), in een hoorcollege, een stoere soldaten-buddy-scene in de woestijn, achtervolgingen, ruimtereizen, een tragische sterfscene, verhelderende dromen en een verzameling pan, scan en slowmotion shots van Megan Fox. En de dialogen bevatten alle clichés van "I'm getting too old for this shit" tot "this isn't over" en "it is, and has alwars been, your destiny". I kid you not.
De film is, kortom, ronduit belachelijk. Letterlijk. Ik ben lachend de bioscoop uitgelopen. Ja, ik heb me vermaakt, maar niet omdat de film spannend was, of omdat ik me zo goed kon verplaatsen in de karakters. Ik heb met plezier naar de special effects gekeken, die op een gegeven moment overigens gaan vervelen, me uitgebreid verbaasd over de wendingen in het verhaal en het schaamteloos toepassen van alle filmclichés die we allang zat zijn. Het werd zo erg, dat ik er daadwerkelijk om moest lachen, en dat heb ik niet vaak.
Blijkbaar heb je geen goede film nodig om miljoenen te verdienen. Je moet gewoon iets maken dat zoveel appeal heeft, dat het uiteindelijke resultaat helemaal niet belangrijk is. Gewoon wat elementen in de mix, goed schudden en releasen als blockbuster. Als dat het criterium is, dan is Michael Bay ineens een bijzonder begaafd filmmaker.
Nou nog die Lego film.
Transformers 2
Transformers: Revenge of the Fallen "...is like twenty summer movies, with unrelated storylines, smushed together into one crazy whole."Whe he he.
Gezien: Up
Film
• maandag 29 juni 2009 •
4 reactie(s)
Het mooie van Pixar is dat ze, in tegenstelling tot het gemiddelde filmbedrijf in, pak 'em beet, Hollywood, altijd origineel materiaal hebben. Met uitzondering van Toy Story maken ze geen sequels, en elke film is gebaseerd op een eigen origineel idee, met eigen karakters en een eigen verhaal, dat niet meedoet aan trends in het Hollywood-landschap. Neem de familie van superhelden in The Incredibles, het robotje Wall-E of de anemoonvis in de klassieker Finding Nemo. En nu Up, over een oude man die zijn laatste reis wil maken door simpelweg zijn huis aan tienduizend ballonnen te hangen en weg te vliegen. Hoe kom je erop.
Carl Fredericksen is oud geworden met Ellie, en samen hadden zij de droom om af te reizen naar Venezuela en daar, in een prachtig gebied bij een waterval, hun huis neer te zetten. Het mocht er echter niet van komen; wanneer Ellie en Carl inmiddels oud en grijs zijn geworden en Carl vervolgens als weduwnaar achterblijft, want ja, zo gaan die dingen, is het te laat. Hij zit alleen in hun huisje en heeft weinig doelen meer in zijn leven. Behalve die reis dan.
Wanneer de film begint met Carls jeugd en zijn verdere leven met Ellie beschrijft weet je al dat deze film aan de heartstrings gaat trekken. Je leert hoe het hen is vergaan, en hoe jammer het is dat de jeugdwens van de reis naar Venezuela niet is uitgekomen. Daarom ben je ook zo blij als zijn huis uiteindelijk luchtwaards gaat en het avontuur begint. En kun je zo goed meeleven met het uiteindelijke slot van de film.
Up is een avontuur. Dat is ook logisch als het hoofddeel van de film gaat over een reis in een zwevend huis. Carl is in zijn reis niet alleen, en onderweg zijn er de nodige hobbels, zoals te verwachten valt. Pixar vult deze elementen mooi in en weet in het verhaal te tonen dat er meer avontuur in Carls leven is dan alleen een reis naar een ver land.
Pixar doet inmiddels ook mee aan wat wel de nieuwste rage in Hollywood lijkt te zijn: 3D-films. Tijdens Up (en het prachtige voorfilmpje Partly Cloudy) heb je een 3D-bril nodig, waarvan je na vijf minuten bent vergeten dat je 'm op hebt. De 3D-elementen in de film zijn niet opdringerig, passen allemaal in het verhaal en voegen voor een groot deel wel wat toe aan de film, al mis je er niks aan wanneer je de film thuis in 2D op DVD gaat kijken. Aan de trailer voor Toy Story 3 te zien gaat Pixar deze lijn voorlopig ook nog wel even doortrekken.
Als je van Pixar-films houdt hoef ik je niet te overtuigen naar Up te gaan. Wil je gewoon een goede film zien, met een hartverwarmend verhaal (en een traantje, als je ervoor in bent) en leuke personages, dan is Up ook een goede keus. Al schijnt het nog even te duren voordat de film in Nederland draait.
Gezien: Watchmen: The Complete Motion Comic
De recente bioscooprelease van Watchmen brengt veel gerelateerde releases met zich mee: naast merchandise in de vorm van mokken en action figures, herdrukken van het boek en artboeken van co-creator Dave Gibbons heeft Warner ook de comic zelf tot een film verwerkt, in de vorm van een motion comic.
Gezien: Role Models
Hoe dwing je twee volwassenen die hun inner child nog niet hebben losgelaten om op te groeien? Je laat ze mentor zijn voor een paar kinderen. Hoe krijg je vier tegengestelde personages in interessante situaties? Gooi ze tegen hun wil bij elkaar en laat ze een maand met elkaar optrekken. Hoe maak je een komische feelgood-movie? Daar is vast wel een recept voor en in dat geval heeft Role Models dat recept trouw gevolgd.
Volledige review hier.
Gezien: Watchmen
De meeste comic book verfilmingen zijn simpel: je neemt de superheld, je kiest een interessante schurk en doet wat inspriratie op voor een verhaal door een stapel comics door te worstelen. Vervolgens schrijf je het script et voila: de basis voor de film is gelegd. De meeste comic-films werken zo: origin stories worden meestal redelijk trouw bij de versie uit de strips gehouden, en de grote lijnen van de band tussen held en schurk ook, maar verder hebben de filmmakers vrij spel in de inrichting.Hoe anders gaat dat als je geen stripheld, maar een stripboek verfilmt. Een specifiek boek, met weinig tot geen banden met andere uitgaven waarin dezelfde figuren voorkomen, is als ieder ander boek: een film ervan zal de onvermijdelijke vergelijking met het bronmateriaal moeten ondergaan: is de film beter, of het boek? Is de film trouw aan het boek? Zo nee, is dat erg? Je kent het wel.
Bij Watchmen is dit alles van toepassing. Het recept bestaat uit een handvol superhelden, hun backstories en een leidend verhaal als rode draad. Watchmen, het boek, is ook een klassieker: uitgegeven in de jaren '80 kwam het in 2005 terecht op de lijst van 100 beste boeken van Time Magazine. Da's best knap, voor een stripboek, of 'graphic novel' voor diegenen die graag de relevantie ten opzichte van andere literatuur benadrukken. En binnen de comicwereld wordt nog steeds opgekeken naar het meesterwerk van Alan Moore en Dave Gibbons: de wereld die in het boek geschapen wordt, samen met het centrale verhaal, de achtergronden, de bijverhaaltjes, de easter eggs, de bijfiguren en gedragen door non-standaard superhelden is ontzagwekkend complex en daardoor oneindig boeiend. Je kunt het vaker lezen zonder je te vervelen.
Niet zo gek dus dat er ruim twintig jaar overheen ging voordat er eindelijk een speelfilmversie van Watchmen kwam: het boek gold als de Lord of the Rings van de comics, als het gaat om verfilmingen: het is niet te doen, tenzij je de juiste mensen aan het roer hebt. Zack Snyder, comicfan en regisseur van de verfilming van Frank Millers 300 heeft het voor elkaar gekregen, en deze week ging zijn prima geslaagde poging in premiere.
Waar draait het om in Watchmen? Naar aanleiding van de moord op The Comedian, een voormalig superheld die na het bij wet verboden zijn van 'masked vigilantes' voor de overheid vuile klusjes opknapt, wordt op brute wijze om het leven gebracht, en niemand weet waarom. Rorschach, een gemaskerde die na het verbod gewoon is doorgegaan met zijn avonturen, gaat op onderzoek uit, want hij vertrouwt het niet. Als een ware detective onderzoekt hij de plaats des onheils en gaat hij achter aanwijzigen aan om erachter te komen wie the Comedian heeft vermoord. Hij vermoedt al snel dat iemand het op alle voormalige Watchmen voorzien heeft, en dat hijzelf en zijn oud-collega's dus ook in gevaar zijn.
Hoewel dit het centrale verhaal is en Rorschachs onderzoek uiteindelijk leidt tot een verhaal met een grotere context, is dit lang niet alles. Moore bouwde in zijn wereld een lange voorgeschiedenis in, waarbij sinds de jaren '30 (de periode waarin Amerikaanse comics voor het eerst verhalen over superhelden publiceerden) sprake was van mensen die zich verkleedden, misdaad bestreden en zo de straten schoon probeerden te houden. Deze helden groepeerden zich in de Minutemen (jaren '40) en de Watchmen (jaren '60 en later), met als gevolg dat veel helden elkaar kennen, een geschiedenis met elkaar hebben en onderlinge contacten onderhouden. Dit leidt in de comic tot een rijke verzameling flashbacks, verwoven in gesprekken tussen de helden, herinneringen van enkelen en het daadwerkelijk terugkijken in de tijd van de enige 'super'-held van het gezelschap: Dr. Manhattan. Jaren geleden in een wetenschappelijk onderzoek betrokken geraakt bij een ongeluk, is hij de enige met superkrachten: hij kan alles naar zijn wil schapen, ervaart tijd anders dan wij en kan als gevolg daarvan vooruit en achteruit in zijn eigen tijdlijn kijken.
De vele flashbacks en scenes maken de comic interessant, en zijn van relevantie in het verhaal. Niet zo gek dus dat Snyder c.s. veel daarvan ook in de film heeft verwerkt. Het zorgt er echter wel voor dat de film erg vol komt te zitten: hoewel de film met ruim 160 minuten niet aanvoelt als lang, is hij dat wel. Als je de scenes bovendien al kent omdat je het boek eens of vaker hebt gelezen, is het bovendien een weergave van wat je al weet, wat veel van de opgebouwde spanning weg kan nemen. Als lezer kun je dan ook alleen maar concluderen dat het boek beter is dan de film.
Niet dat dat erg is: het boek is nu eenmaal erg goed en laat ik benadrukken dat de film dat ook is. Het verhaal zit goed in elkaar, er is op een slimme manier geschoven met enkele gebeurtenissen en bekende quotes om de nodige zaken in te korten en de actie is op een goede manier weergegeven: Snyder neemt de tijd om de stoere actiescenes ook daadwerkelijk dat te laten zijn. Dat wat een boek niet kan, kan een film wel en als de filmversie van Watchmen ergens aan bijdraagt, is het de visualisering van scenes die je tijdens het lezen wellicht al in je hoofd verder hebt uitgebeeld. De film is daarnaast erg grafisch: de helden zijn onwaarschijnlijk sterk en behendig, verwondingen door gevechten of wapens zijn overmatig gruwelijk, maar nergens over the top. Ook hier vult Snyder het werk van Moore en Gibbons mooi aan.
De film is erg trouw aan het boek en zal daarom weinig fans echt teleurstellen. Waarover echter al sinds de preview screenings van afgelopen herfst de voorbarige klachten geuit werden, is het gewijzigde einde. In de comic wordt een gigantische inktvis op gewelddadige wijze naar het centrum van New York geteleporteerd, met de nodige verwoestingen en doden tot gevolg. In de film komt deze inktvis niet voor, maar het vervangende project Squid (een mooie knipoog naar de fans) is voor een filmversie meer dan geschikt en sterker nog: het is beter.
Watchmen is, kortom, een geweldige film. Als je de comic echter gelezen hebt zitten er bijzonder weinig verrassingen in het toch wel boeiende verhaal, dus als je de keuze nog hebt: kijk eerst de film, lees daarna het boek.
Gezien: The Day The Earth Stood Still
Film
• zondag 04 januari 2009 •
2 reactie(s)
Als je, bij wijze van carrièrepad, ervoor kiest om acteur te worden, is dat waarschijnlijk omdat je het interessant vindt je in anderen te verplaatsen. Om te zijn wie je niet bent. Om te doen wat je nooit doet. Om emoties uit te beelden met woorden, blikken, houdingen, noem maar op. Je ziet, kort gezegd, een uitdaging in het neerzetten van een personage op een manier waarmee je niet alleen overtuigend overkomt, maar ook mensen beweegt.Dat dat ook op een bijzonder minimalistische manier mogelijk is, hebben legers geoefende acteurs allang bewezen. Keanu Reeves probeert het in The Day The Earth Stood Still: iemand neerzetten met een minimum aan mimiek. Geheel gerechtvaardigd vanwege zijn rol, maar als zodanig totaal onboeiend. Ik kan me dan ook voorstellen dat deze rol niet is wat Reeves zich van zijn carrière als acteur voorstelde.
In TDTESS speelt hij de rol van Klaatu, een buitenaardse die in een menselijk lichaam naar aarde is gekomen om met onze wereldleiders te overleggen over een belangrijke zaak: wij mensen lopen de aarde te verkloten. En goed ook. Zo goed, dat het eigenlijk heel simpel is: doe er wat aan of je wordt uitgeroeid.
Natuurlijk is de aankomst van een niet-aardbewoner op Aarde geen gevalletje "hallo meneer Klaatu, onze wereldleiders zitten hier bij de VN, komt u maar binnen" en de vijandige benadering van, in dit geval, de Amerikaanse militaire macht zorgt ervoor dat Klaatu inderdaad geen toegang krijgt tot ook maar iemand van enig gewicht in de wereld.
Klaatu besluit dat het dus de andere optie moet worden: de mens wil niet veranderen, dus we gaan Aarde schoonvegen en qua biologie opnieuw in gang zetten. Monsters worden genomen en veilig weggebracht, en het uitroeiwerk begint.
Het vervelende aan The Day The Earth Stood Still is dat dit het voor een groot deel is. Het ontbreekt de film aan een uitdaging:
Alien komt naar Aarde, kijkt eens rond en denkt "weg ermee". Mensheid ten einde opgeschreven. Of niet?
De uitdaging zit in dat laatste: misschien valt er nog wat te redden. Maar de film heeft zoveel tijd nodig om zichzelf uit te leggen en deze uitleg aan te vullen met matige spektakelscenes, dat er niet zoveel meer overblijft voor het centrale punt van de film: kan onze andere hoofdpersoon, Dr. Helen Benson (Jennifer Connelly), in haar eentje de mensheid redden? Zij heeft contact met Klaatu, was eigenlijk vriendelijk tegen hem vanaf het moment dat hij in bewaring van het leger was. Zij kan toch wel tot hem doordringen? Toch?
Klaatu is een alien. Eentje die heel zakelijk is: "Ik moet jullie wat vertellen. Als jullie niet luisteren, ga ik het plan in werking stellen. Je kunt er niets aan doen." Denk je hierbij het gezicht van Keanu Reeves in die deze zinnen uitspreekt terwijl hij nauwelijks zijn gezicht beweegt of zijn stem verheft. Hij is niet menselijk, dus de subtiliteit die wij uiten als we iets aan elkaar vertellen ontbreekt. Neem daarbij de wetenschap dat Reeves toch al een beetje een stijfkop is en je kunt je niet anders dan voorstellen dat hij zich niet bepaald kan hebben vermaakt tijdens de opnames voor deze film. Show up, say your lines and get out.
The Day The Earth Stood Still is een film die vermaakt omdat je je afvraagt wat er gebeurt met Aarde. Gaan we eraan? En hoe erg? En wanneer begint het eigenlijk? Maar de vraag die overblijft bij de aftiteling is: is dit het? Was dit het hele verhaal? En daarin, tezamen met wat plot-overhaasting in het begin, stelt het een beetje teleur.
Aangezien deze film een remake is van een gelijknamige film uit 1951 vraag ik me daarnaast af: waarom? Als je het overdoet, doe het dan goed.
Gezien: Yes Man
Het is veel te lang geleden dat Jim Carrey een gekke bek heeft kunnen trekken of vreemd op straat heeft kunnen rennen... in een film. Yes Man is zijn herkansing.
The Spirit, snel opgebrand
NY Times: "To ask why anything happens in Frank Miller’s sludgy, hyper-stylized adaptation of a fabled comic book series by Will Eisner may be an exercise in futility. The only halfway interesting question is why the thing exists at all."Frank Miller lijkt, aan de trailers te zien, met The Spirit een tweede Sin City te hebben willen maken van een comic die in zijn bronmateriaal geen Sin City is. Gezien de (naast bovenstaande) niet al te positieve reviews en de niet zo spectaculaire openingscijfers kunnen we onze hoop beter bewaren voor Sin City 2, of een van zijn Batman comics uit de kast trekken.
Openingsdatum in Nederland: 26 februari 2009 (volgens IMDb).
Uitstel voor Watchmen?
Terwijl Warner Brothers druk bezig is de wereldwijde release van Watchmen (trailer) voor te bereiden, rommelt er op juridisch vlak nog het een en ander aan deze film. Het is namelijk zo dat 20th Century Fox eigenlijk de rechten had om de verfilming te maken, maar dat door juridische constructies die ik niet uiteen ga zetten, Warner ook de mogelijkheid had een poging te doen. Fox had namelijk afgezien van het verfilmen, maar niet van de totale rechten, en dus had Warner het recht op een poging tot verfilmen, maar niet op de totale rechten, en, wel, het is een lastig zaakje. Laten we het samenvatten als: Warner is al aan de verfilming begonnen voordat ze zeker wisten dat zij de partij waren die het mochten doen. En intussen is Fox naar de rechter gestapt om duidelijkheid te krijgen over de zaak.
Afgelopen week is bekend geworden dat Fox de zaak vooralsnog heeft gewonnen. Rechter Gary A. Feess van het United States District Court for Central California heeft aangegeven dat hij van plan is binnenkort een uitspraak te doen over de zaak, en dat het voordeel naar Fox gaat: "Fox owns a copyright interest consisting of, at the very least, the right to distribute the ‘Watchmen’ motion picture," aldus de rechter.
Dit betekent dat de plannen om in de eerste week van maart Watchmen in de bioscopen te hebben draaien, wel eens linea recta het water in kunnen vallen. Rechter Feess heeft aan beide partijen aangegeven dat het wellicht slim is om pogingen te doen tot een overeenkomst te komen, in plaats van zich intensief voor te bereiden op de daadwerkelijke rechtszaak. Een overeenkomst tussen Fox en Warner zou bijvoorbeeld kunnen betekenen dat Fox meedeelt in de winst, en dat de film gewoon uit kan komen zoals geplanned. Als Warner in hoger beroep gaat, kan het de release dusdanig vertragen, dat het nog wel een jaar of twee langer kan duren voordat we Alan Moores meesterwerk op het witte doek zien.
Als liefhebber van comicverfilmingen en als iemand die Watchmen heeft gelezen hoop ik op het eerste: het kan me niet schelen wie de winst maakt, als ik de film maar kan zien.
Gezien: Madagascar, Escape 2 Africa
Noem zoveel mogelijk films over dieren-als-mensen in situaties waar ze normaal gesproken niet in thuis horen... go!Done? Ja, je kunt een hele lijst noemen; aangezien de trend al een jaartje of wat stug volhoudt en, gezien de trailers die momenteel in de bioscoop te zien zijn, nog lang niet voorbij is. Het is geen slechte trend, gelukkig, want de diverse animators van Pixar/Disney en Dreamworks kunnen er wat van. In Madagascar kwam een groep dierentuindieren uit New York terecht in.. yup, Madagascar. De dieren waren in gevangenschap opgegroeid (een ervan had zelfs een 'gezonde' afhankelijkheid van medicijnen opgelopen) en, well, beleefden een avontuur in 'the wild'. Was een leuke film, ergo vervolg.
Madagascar: Escape 2 Africa is dat vervolg, maar voor nieuwkomers prima geschikt: het verhaal leidt je even kort in de situatie in en geeft je een stukje backstory van een van de karakters, want die heb je later in de film nodig. De dieren, onder leiding van de militair ingestelde pinguïns die geen enkele situatie schuwen, willen terug naar huis. Hiervoor nemen ze natuurlijk het vliegtuig (who said penguins don't fly?), maar dat crasht op het eerste continent dat je tegenkomt als je vanaf Madagascar naar NY vliegt: Afrika. En laten de roots van de vier hoofdpersonen daar nu liggen!
Dit vervolg is een leuke voortzetting van het verhaal uit de eerste film: wederom komen de dieren terecht in een situatie die ze niet gewend zijn, maar al snel blijkt hoezeer ze het zichzelf naar de zin kunnen maken. En met letterlijk een complete jungle aan bij-karakters wordt de cast zo groot, dat er ruimte is voor eindeloze grappen. Zonder te vermoeien overigens, want dat risico zou je als filmmaker kunnen lopen. De vier hoofdfiguren leren zich te redden in hun nieuwe situatie, terwijl de pinguïns enerzijds en 'King Julian' anderzijds de show blijven stelen met hun eigen hilarische verhaallijntjes en eindeloze gekkigheden.
Door alle dynamiek is Madagascar 2 misschien wel leuker dan het eerste deel, dat in de dierentuin toch wat saai begon. Een eventueel derde deel onder de noemer 'uitmelken' scharen zou deze film geen eer aan doen: dit smaakt naar meer!
Watchmen
Film
• vrijdag 14 november 2008 •
2 reactie(s)
Ik post niet vaak trailers (lees: nooit), maar ik heb dan ook niet vaak een film waar ik maanden vantevoren al naar uitkijk. Watchmen is de verfilming van het gelijknamige boek, en het lijkt erop dat de filmers de lezers niet teleur stellen.Watchmen komt begin maart in de bioscoop.
Unbreakable 2
Film
• donderdag 25 september 2008 •
1 reactie(s)
M. Night Shyamalan is een creatief filmmaker. Voordat hij iedereen teleurstelde met The Happening maakte hij films als The Sixth Sense en Unbreakable. Films waar je wat van vond, op een positieve manier, en met de bekende Shyamalan twist waar hij heel even het copyright op leek te hebben. Unbreakable was bijzonder, niet alleen om zijn twist, maar omdat het feitelijk over een superheld ging, over de wereld die doorgaans wordt beschreven door comics en de verfilmingen daarvan. De film was feitelijk een Heroes avant la lettre: een man (Bruce Willis) realiseert zich dat hij superkrachten heeft, maar trekt niet prompt een pak aan om daar iets mee te gaan doen.
Tussen Unbreakable en vandaag is het landschap van de superheldenfilm drastisch veranderd. In plaats van puur actie, licht vermaak en special effects hebben we nu films gezien waarin Peter Parker halverwege een film zijn pak aan de wilgen hangt om gewoon weer Peter Parker te zijn, waarin Bruce Wayne pas in de tweede helft van de film besluit om in de gedaante van Batman de misdaad te bestrijden. We hebben daarnaast series als Smallville, waarin Clark Kent stukje bij beetje toegroeit naar de persoon die wij kennen als Superman, maar dat zelfs na zeven seizoenen nog niet is, en waarin andere DC-helden pas in de latere seizoenen gedoseerd hun entree doen. En vergeet Heroes niet; waarin de hoofdpersonen zich bewust worden van hun superkrachten, maar - op enkele uitzonderingen na - verder niet bekend staan onder schuilnamen en waar niemand een kostuum draagt. En vergeet niet dat The Dark Knight zich in de IMDB 250 comfortabel tussen The Godfather, Pulp Fiction en The Shawshank Redemption heeft geschaard, omdat de makers het verhaal en de karakters boven actie en special effects hebben geplaatst.
Het zou daarom best eens tijd worden voor een tweede deel van Unbreakable. En laat M. Night Shyamalan daar nou al een tijdje aan zitten te denken:
I believe in that movie, I love that movie, and I should just go start writing the second one...I’ve still been thinking about it a lot and wonder if it’s too late... Unbreakable is the comic book thing I should do — I keep coming back to that.
(bron)
(bron)
Als we even stiekem hopen dat Shyamalan zijn touch niet verloren is zeg ik: doen! Een vervolg van een film als Unbreakable, in een landschap waar comichelden links en rechts van hun inkt worden ontdaan om de box office te spekken, zou een mooie aanvulling zijn op de collectie.
Nuke the fridge
Als je dacht dat Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull nergens goed voor was, heb je het bijna goed: de film heeft een uitdrukking toegevoegd aan de Engelse taal. Goh, gaan we de film toch nog ergens om herinneren.Gezien: Indiana Jones 4
Ik ken Indiana Jones niet. Dat lieg ik. Ik ken hem van vroeger. Ik herinner me iets over een hart dat nog kloppend uit iemands borstkas getrokken wordt. Daar houdt het meteen wel zo'n beetje bij op. Voor mij dus geen feest van herkenning bij Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull. Voor mij is 't gewoon een film over een of andere archeoloog die blijkbaar naast een beetje stoffig ook erg cool is. Met zweepje. En ik weet van tevoren dat de film een reis vertegenwoordigt, waarin iets ouds en semi-magisch wordt gezocht, of teruggebracht, of weet ik veel.
Dus; redelijk blanco de bioscoop in. En met weinig verschil er weer uit. Er is namelijk geen zak aan. Okay, ik lieg weer. De volgende keer mag je slaan. Ik heb me vermaakt. De reis, die basically draait om het terugbrengen van een of andere kristallen schedel naar een oud rijk ergens in de Amazone, die is, eh, min of meer vermakend. Je kunt je nu al voorstellen dat daar scenes in bossen en rivieren inzitten, met good guys die achternagezeten worden en bad guys die enige schade oplopen. En zo geschiedt. Maar het gaat verdomme ook allemaal wel makkelijk zeg. Goh, een schedel. Goh, da's die kant op. Goh, hee, daar zit een opening. Kijk nou, muurtekeningen, we zitten goed. Hee, we zijn er. "Luke, I'm your.." nouja, die zie je ook vanaf scene 1 aankomen.
Er is echt geen spanning te bekennen. Ja, er is wel wat adrenaline in de achtervolging, en jeutje die mieren in de amazone zijn toch wel leuk agressief, maar dan heb je het wel gehad. Waar de film uiteindelijk op opdraait is zowel vergezocht als enorm makkelijk bedacht en duidt op weinig fantasie. En fantasie is eigenlijk wat ik een beetje verwachtte. Geen invuloefening.
Als Indiana Jones en the Kingdom of De Titel Met Driemaal Woordwaarde vertegenwoordigt wat Indy is, hoef ik die andere drie niet te zien. Fantasieloos en een behoorlijke tegenvaller.
Gezien: The Incredible Hulk
Ik denk dat het z'n beetje Spider-Man wel was, die qua films de trend zette van 'de arme doodnormale mens, die ineens met superheldenkrachtenproblemenzaken opgescheept zit'. Peter Parker is een eenzaam mannetje, geeft halverwege film 2 zelfs zijn bijbaantje als plakvlieger op. En in Batman Begins zagen we het ook: Bruce Wayne doet er ruim een uur over om überhaupt in de buurt van zijn alter ego te komen. In beide gevallen is het resultaat een betere film. Geen geschiet en gesmijt vanaf de eerste minuut, maar een verhaal over karakters, hun problemen, hun vijanden en allerlei randfactoren. Voor dat andere hebben we legio cartoons en jaren '80 films in voorraad.Iron Man deed het recentelijk ook. Al is dat wel een ander type film. Het is Batman, maar dan.. stoerder. Een coole gast, beetje nerdy als het om techniek gaat maar veel stijlvoller dan stijfkop Bruce Wayne, besluit een pak te bouwen en gaat vervolgens niet random criminelen oppakken. In plaats daarvan lost hij eerst zijn eigen problemen op. En heeft er schik in. Nice!
The Incredible Hulk heeft voor mij het voordeel dat Edward Norton heeft besloten de rol van de mens achter de held op zich te nemen. Van Norton verwacht je geen rommel, vandaar dat ik wel verwachtte enige inhoud te zien. En die was er wel. De film laat duidelijk zien dat arme Bruce het slachtoffer is geworden van gammastraling en nu als hij boos wordt op zoek kan naar nieuwe kleding. Norton zet dat ook prima neer. Maar ik mis een beetje de diepgang van Batman en Iron Man. Misschien is dat omdat er bij Bruce Banner niet zoveel te vertellen is: gammastraling, poef, groot dom groen beest, punt. Bruce Wayne en Tony Stark hebben een traumatisch achtergrondverhaal en kiezen er zelf voor om als hobby de held uit te hangen. Peter Parker zit er ook wel mee opgescheept, maar was al een zielig stuk vreten voordat hij kennismaakte met zijn innerlijke achtpoot. Banner is gewoon een wetenschapper die een ongelukje heeft gehad.
Ik heb dus wat moeite me in de goede man te verplaatsen, verhaalmatig gezien. Maar gelukkig zoekt de film het niet teveel in de zielige-held-hoek. De onvermijdelijke actie is best okay en ook de Hulk zelf geeft zowaar de indruk dat ze gewoon een hele grote acteur hebben gevonden. Mwah, dat is ook weer overdreven, maar hij is geloofwaardig, en dat miste een beetje bij de vorige poging. De Hulk smijt en springt en is verdomme een sterk pissig manneke met een klein hartje. En ze hebben een tegenstander gevonden (naar ik begrijp komt die braaf uit de Marvel comics) die ook een goed achtergrondverhaal krijgt. En die niet overmatig belicht wordt.
Het is allemaal goed. Nouja, beter dan de vorige, en daarmee daadwerkelijk te pruimen. Als Norton het ziet zitten zou ik het een goed plan vinden als een volgende film op deze doorwerkt, in plaats van wederom opnieuw te beginnen. En dan graag een beetje meer karakter voor Bruce Banner. Laat maar eens zien hoe hij door jaren op de vlucht, bang voor woede-uitbarstingen, een schuw, voorzichtig en uitermate afgezonderd mens is geworden, bijvoorbeeld.
Tot die tijd: the Incredible Hulk, leuk voor een zaterdagavond in de bioscoop. En met een leuk aantal cameo's en verwijzingen voor de comicfans.
Next stop: The Dark Knight. De trailer belooft verdomd veel goeds.
Gezien: Doomsday
De trailer, of de poster, of iets komend vanuit de promotie voor deze film riep al iets over 'Max Mad' en 'Thunderdome'. De betreffende film is zo oud, dat het eeuwen geleden is dat ik die voor het laatst heb gezien, maar mijn herinnering zegt: ja, dit lijkt er wel op.Terwijl de populaire Britse tv-serie Doctor Who in elke aflevering van het huidige seizoen referenties maakt naar hun eigen aflevering met de naam Doomsday, draait in de Nederlandse bioscopen een Britse bioscoopfilm met dezelfde titel. In een paar woorden: een hoop stoere actie, verbazend goed ondersteund door een daadwerkelijk verhaal.
Doomsday is de film die je krijgt als een filmmaker denkt: "okay, we hebben het idee achter I am legend, maar ik wil iets stoerders, iets in de richting van Mad Max". Als je met die instructie iemand aan het schrijven zet, hem vervolgens ook de film laat regisseren en daar een productieteam aan verbindt, dan krijg je simpelweg deze film. Betekent dat dat dit een simpele invuloefening is, zonder verrassingen en met een marginaal verhaal? Nee. Nee, dit is best een goede film. Best een redelijk verhaal. Er zit veel 'actie om de actie' in, maar het is allemaal functioneel. Althans, beargumenteerbaar. Ik heb me echt wel vermaakt namelijk, en ik kan me ergeren aan films die na hun inleiding ontsporen, dus dit is dat niet.
Het verhaal: in 2008 breekt het "Reaper Virus" uit in Schotland. De aard van het virus boeit niet: de regering besluit dat het land in quarantine gaat: militaire bewaking, dikke muren en geen mededogen bewaken de grenzen met Engeland en de zee. Schotland is afgesloten van de wereld zodat het virus een stille dood kan sterven.
Skip naar 2035. Slechte PR en angst hebben heel de UK, niet alleen Schotland, doen vervreemden van de wereld. De economie is ingezakt, het gaat allemaal maar net. En daar bovenop: het virus blijkt uit te breken in London. Tijd om een oplossing te zoeken. Eden Sinclair, in 2008 door haar moeder in veiligheid gebracht en daarna, buiten Schotland, alleen opgegroeid, is Majoor in het leger en leidt een zoekactie naar het vaccin tegen het virus. Waarom? Satellietfoto's hebben getoond dat er jaren na dato nog overlevenden in Schotland zijn. Dat moet wel betekenen dat er een medicijn gevonden is. Of niet?
Doomsday zit goed in elkaar. Het lijkt een film die puur in elkaar is gezet voor de actie, maar er is heus wel genoeg verhaal om dat te ondersteunen. Als je niet tegen bloed of wrede situaties kunt, heb je aan de eerste paar minuten genoeg om dat te beoordelen, want vanaf het begin gaat het er ernstig, doch realistisch, bloedig aan toe (gedurende de film wordt geen enkele slachtpartij afgezwakt: als iemand wordt overreden door een tank, hoe denk je dat dat eruit ziet? precies..).
Ik vond 'm goed. Hij verveelt niet. Hij dreunt lekker door. De cast is erg goed. De muziek goed gekozen. Het thema goed genoeg voorbereid door andere films. De spraakaccenten heerlijk. Doomsday is leuk voor de zaterdagavond. Bloedig, want min of meer realistisch, maar niet goor. Tenzij je echt niks kunt hebben. ;)
Gezien: The Mist
Film
• zondag 17 februari 2008 •
1 reactie(s)
Als je trek hebt in lekkere horror moet je niet naar The Mist gaan. Zo, dat is er vast uit. The Mist is een verhaal, geschreven door Stephen King in 1980 en verfilmd door Frank Daramont, die eerder de King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile maakte. In een notedop gaat het over een klein dorpje dat ineens in dichte mist komt te liggen. In die mist bevinden zich.. well.. enge gevaarlijke zaken, maar wat precies?
Voor een groot deel draait de film ook om dat laatste: 'wat is het eigenlijk?'. Door de film zo kaal mogelijk te houden (geen of weinig spanningsverhogende filmmuziek, geen extreme visual effects en geen stressverhogende montage) word je als kijker meegenomen in de denkwereld van een groep van, ik schat, vijftig mensen die zichzelf schuilhouden in een supermarkt, terwijl ze angstig naar buiten, in de dichte mist staren. Ze weten niet wat zich daarbuiten bevindt, want hey, het mist. Maar ze weten wel dat 'iets' daar niet vriendelijk is tegen in het wild rondlopende mensen, dus niemand durft naar buiten.
Terwijl de supermarktklanten zich bezighouden met de dreiging van buiten, verhaalt de film ook over de dreiging van binnen. Een gelovige, later in de film expliciet genoemd als 'de dorpsgek', meent dat deze mist en het gevaar dat zich erin schuilhoudt een teken van God zijn, die nu wraak neemt op Zijn zondaars. Hoewel ze in eerste instantie vreemd wordt aangekeken krijgt ze later meer volgers en hangen steeds meer lotgenoten aan haar lippen. Dit creëert de dreiging dat zij uiteindelijk de meute weet op te stoken tegen de ongelovigen, met alle gevolgen van dien.
Hoewel je er in de film maar heel kort op wordt gewezen, is het eigenlijk een sci-fi verhaal dat helemaal niet zo ver afligt van de meeste SF-series op een gemiddeld SF-kanaal. De oorzaak van de mist en de aard van de dreiging is echter extreem onderbelicht; in plaats daarvan verplaatsen de personages zich binnen de supermarkt van voordeur naar achterdeur, weer terug en weten ze zowel steun als dreiging uit elkaars gezelschap te halen. Maak je geen zorgen: je krijgt prima in beeld wat er precies in de nevelen gehuld is, echter te weinig voor een avondje horror.
Oordeel; The Mist is een film die je een uurtje of twee leuk bezighoudt, maar bevat teveel inzakmomenten om 'm een tweede keer te gaan zien.
Gezien: Charlie Wilson's War
Na vorig seizoen genoten te hebben van Studio 60 on the Sunset Strip heb ik me door velen laten vertellen dat The West Wing, van dezelfde schrijver, net zo goed en zo niet nog veel beter is. Beide TV-series zijn bedacht en voor het grootste deel geschreven door Aaron Sorkin, die ook de films The American President en A Few Good Men op zijn naam heeft staan. Enthousiast als ik was ben ik daarom in december begonnen aan The West Wing en damn, dat is inderdaad een pracht van een serie, over de Amerikaanse president en zijn staf. Een kwaliteitsserie en met recht award-winnend.Na enkele seizoenen gekeken te hebben zat ik een beetje rond te neuzen naar het werk van de heer Sorkin, en het bleek dat hij bezig was aan een nieuwe film. Sterker nog, hij was al klaar met het script en de filmploegen waren ook al ingepakt, want de film, Charlie Wilson's War, zou eind december in premiere gaan.
In Nederland werd dat eind januari, maar dat mag de pret niet drukken. Met iets te hoge verwachtingen zat ik dit weekend in de bioscoop en ook al is het geen slechte film en werden de hoofdrollen ook nog eens vertolkt door bekende acteurs, het was niet wat ik verwachtte. De film is redelijk oppervlakkig, of misschien is rustig een beter woord. Het verhaal, gebaseerd op een boek vol waargebeurde feiten over de echte Charles Wilson, is prima. Interessant ook wel. Maar de diepgang van een West Wing ontbreekt, en het lijkt alsof Sorkins stijl van dialoog of drastisch is gewijzigd, of gewoon anders is geïnterpreteerd door regisseur en acteurs. Het razende tempo van een Studio 60 of West Wing, met acteurs die elkaar feilloos aanvoelen en -vullen, ontbreekt.
Een tegenvaller dus, maar: geen slechte film. Charlie Wilson's War is een verhaal over een congreslid dat ontdekt dat hij door slim te spelen met militaire budgetten de Afghanen kan helpen de Russen te verslaan. En dat doet hij ook, zo zien we in de eerste scène van de film, die verder redelijk eenvoudig uitlegt hoe Wilson tot zijn stappen is gekomen. De film is heel rechttoe rechtaan, wat het een leuke wegkijker maakt.
Oordeel: misschien moet ik 'm nog eens bekijken, maar dan zonder de verwachtingen die ik de eerste keer had.
Knight Rider Movie
Film
• zaterdag 16 februari 2008 •
1 reactie(s)
NBC: "[..] the new KITT (Knight Industries Three Thousand) is absolutely the coolest car ever created: its supercomputer capable of hacking almost any system; its weapons systems efficient; and its body -- thanks to its creator’s work and nanotechnology -- is capable of actually shifting shape and color."Dat klinkt als verschrikkelijke lame. En let wel, deze quote gaat over een telefilm, oftewel een low budget film met niet al te veel promotie. En toch wil ik 'm zien. Gewoon, daarom.
Gezien: Cloverfield en Juno
Ik moet eens wat vaker vertellen wat ik van films vind. Vind ik. So here goes.Cloverfield
De film is bijzonder gehyped, van vage titelloze trailers tot cameo's in Heroes, en heeft bij mij een hoop nieuwsgierigheid opgewekt. Het had niet gehoeven: de film is op zichzelf boeiend genoeg. Ik heb gespannen zitten kijken; wetende dat het niet echt is maar toch het gevoel hebben dat je met een toevallig opgenomen 'echt evenement' mee zit te kijken. En er zit een verhaal in dat niet noodzakelijkerwijs tot de categorie Hollywoodverhalen behoort, en dat is te prijzen.
Oordeel: die komt nog wel eens in de DVD-kast terecht.
Juno
Tienerkomedies zijn flauw. Juno is een soort van tienerkomedie. Maar niet flauw. En dat zegt al een hoop. Screenwriter Diablo Cody heeft een leuk verhaal met leuke oneliners geschreven. Als je je ergert aan het feit dat "jongeren zo helemaal niet praten, wat een onzin" dan snap je de film niet. Het verhaal is heerlijk non-standaard, rechttoe rechtaan, het acteerwerk voldoet en het is net niet te feelgood om het geheel af te laten zakken in een "dit is 'm net niet" film. En hij's grappig, maar het is vooral een mooie film.
Oordeel: Academy Award voor scenario gaat wat te ver, maar de nominatie is precies goed.
There and back again
Na de succesvolle verfilming van Tolkiens classic The Lord of the Rings was het tijd voor de speculaties: gaat The Hobbit ook verfilmd worden? Door wie? Wanneer? Lange tijd leek het alsof New Line Cinema het zonder Peter 'LOTR' Jackson zou gaan doen, maar kijk daar eens:Peter Jackson, Oscar-winning director of the Lord of
the Rings movies, has signed a deal to produce two films based on JRR
Tolkien's The Hobbit.
Yay! Wel een beetje raar dat het twee films worden, want zo dik is het boek niet, maar gek genoeg heb ik er bij Peter Jackson, ook al doet hij geen regie, wel vertrouwen in dat het goed komt. Zet uw kalenders voor 2010. Start de marketingmachines maar op.
Note to self: boek even herlezen over iets meer dan twee jaar.
Party animals
Film
• zaterdag 15 december 2007 •
1 reactie(s)
Jeugdherinneringen opdiepen is altijd tricky. Het wordt of een trip down memory lane, of het besef dat je allang niet meer jong bent. Bij films is het nog lastiger: het moet punt 1 zijn, alles doen om te voorkomen dat je niet punt 2 bent en ervoor zorgen dat je een nieuw publiek er ook mee vermaakt. Punt 3 dus, zegmaar.Met Transformers is het redelijk gelukt iets "waar ik vroeger naar keek" weer tot leven te wekken. Ik kreeg zwijmelende herinneringen aan toen ik als klein jochie met mijn Transformers hele verhalen bedacht. Van Alvin & the Chipmunks had ik geen speelgoed, maar ik keek wel graag. En die hoge stemmetjes zijn een begrip geworden. De nieuwe filmversie schijnt echter een stuk minder geslaagd te zijn, zo meldt de New York Times.
En toch ga ik kijken. Denk ik. Al is het maar om Earl zonder snor te zien. ;)
Trailers vind je hier.
IFFR 2008
Film
• vrijdag 14 december 2007 •
2 reactie(s)
Omdat ik aaallltijd te laat ben met me in te lezen en de juiste keuzes te maken, deel ik deze tip met je: check alvast de site van het Internationaal Filmfestival Rotterdam, van 28 januari t/m 3 februari. Er staan al een paar films genoemd.Times does Superheroes
Nee, geen Heroes, Superheroes. De ouderwetse, zegmaar. The Times heeft een overzichtje gemaakt van een aantal superheldenverfilmingen (3x woordwaarde) en beschreven wat er goed (of slecht) aan is. Ben het niet met alles eens, maar het is prima leesvoer.The blockbuster is back
Film
• dinsdag 17 april 2007 •
3 reactie(s)
Dit jaar is een goed filmjaar. Nu al. Met al een paar best redelijke films in de eerste maanden en een aantal films met grote verwachtingen in de komende maanden belooft de gemiddelde DVD-kast aan het einde van het jaar toch weer een stukje mooier te worden. De Londonse middagkrant Evening Standard heeft een overzicht van grote blockbusters die de komende tijd in de bioscopen draaien. Tussen de genoemde films zit er niet één die ik niet wil zien. Lang leve het Pathe abonnement!Begin bij het begin
Mark: "I’m a huge fan of the TV series Heroes. If you haven’t caught on to it, then I highly recommend you do this evening on NBC 8 p.m. CST."Whoohoo, bad idea. Heroes is een topserie. Zaak is daar niet het laatste van het laatste te weten, maar jezelf over te geven aan het verhaal. En waar begint het verhaal? Precies, bij het begin.
Als je nu veel over Heroes leest en denkt "die ga ik ook volgen", probeer dan gewoon de eerste afleveringen te vinden en daarbij te beginnen. Denk niet "die kijk ik later wel" terwijl je gewoon aflevering 18 erbij pakt, want ook al ga je later nog terug naar het begin, je mist de lol van het langzaam erachter komen hoe de boel zich ontwikkelt, je geeft jezelf spoilers, etcetera.
Serieus. Dit is een serie waarvan je zo snel mogelijk wil weten hoe het verder gaat (ik heb vanmorgen bij m'n ontbijt aflevering 18 zitten kijken, zegt dat genoeg?), maar dan moet je wel weten hoe het begon.
Zelfde geldt voor 24 overigens. Ik ken mensen die die serie nog niet hebben gezien (uhuh, die bestaan, no lie) en die adviseer ik ook om gewoon bij Dag 1 te beginnen. Het gaat uiteindelijk om de lol. En als je dat ene regeltje volgt, is het allemaal zooo gaaaaaaf...
Lost.. so very.. lost..
Film
• vrijdag 02 maart 2007 •
1 reactie(s)
The Triangle: "The biggest question facing Lost is whether or not the writers have any idea how the story is going to end."Lost is een populaire serie, en in die zin is het (voor mijn doen) raar dat ik 'm niet volg. Ik heb er nooit een aflevering van gezien, voornamelijk omdat ik er te laat bij was om nog in te kunnen springen. Echter is terugspringen naar oude afleveringen meestal wel te doen, maar dat heb ik tot nu toe nog niet gedaan. Reden: de steeds terugkerende geluiden dat het wel een interessant, boeiend en zeker ook spannend verhaal is, maar dat de verhaallijnen totaal niet goed worden ingevuld. Dat er wel, zoals het hoort in een spannende serie, intrigerende vragen worden opgeroepen, maar dat je je als kijker in de steek gelaten voelt omdat ze nooit worden beantwoord. I hate that.
Slecht schrijfwerk in een serie kan je echt een vervelend gevoel geven. Ik had het met The 4400. Die startte best goed in de eerste zes afleveringen (die samen seizoen 1 vormden), maar in seizoen 2 en 3 werden al snel nieuwe rode draden over niet-afgemaakte oudere verhaallijnen heengezet. Hoe het daarmee afliep? Geen idee. En op die ergernis zit ik niet meer te wachten, wat betekent dat ik misschien wel nooit naar Lost zal kijken.
Fly!
Film
• vrijdag 02 maart 2007 •
2 reactie(s)
Er zijn niet veel series waarin hoofdfiguren kunnen vliegen. Immers: mensen kunnen dat niet, wat inhoudt dat een serie waarin iemand kan vliegen een SF-tintje moet hebben of uit een comic-gerelateerde achtergrond komt. Van dat type serie zijn er momenteel twee: Smallville en Heroes. In de aflevering van vorige week, of iets duidelijker, Unexpected, springt Peter Petrelli van een gebouw en vliegt over de stad. Very hero-like, natuurlijk. Direct moest ik denken aan een aflevering van Smallville waarin, ondanks de No Tights, No Flights regel van de producers, Clark Kent knielt, omhoog kijkt en zichzelf lanceert. Hierop volgen enkele bijzonder goed geslaagde shots van een Superman-in-burger die door de lucht vliegt. Op een uiterst coole manier, mag ik wel zeggen. Juichmomentje.
Dat Smallville-shot is nog steeds beter dan het shot in Heroes, maar in de laatste is de situatie beter. Petrelli moet namelijk zijn krachten nog leren, heeft het allemaal niet zo onder controle. Echter: als puntje bij paaltje komt, als er gevaar dreigt, weet hij het ineens wel en redt hij de dag door weg te vliegen. Met Doctor Who op zijn rug. ;)
Waarom vertel ik dit? Nou, opvallend genoeg is de overeenkomst tussen vliegende personen helemaal niet zo gek bedacht. Greg Beeman is regisseur en producer voor Heroes, en heeft aan beide vluchten zijn medewerking verleend:
"The flying shots I had actually shot way back in December, at the same
time as we had done shots for Peter being thrown off the roof for
episode 14. I’ve done flying before, on SMALLVILLE. There’s a sequence
in the season premiere of season 4, when Clark flies into the air, out
onto the edge of space and up to Lex Luthor’s jet. I thought that was
pretty good TV! But trust me flying is hard too do right. You have to
hang the actors in uncomfortable positions on a huge blue screen stage
and blow giant wind-fans at them, then you have to swoop the camera
around them to mimic their flight through the air. The hours fly by as
you have lots of discussions about “tilt” and “yaw” while the actors
are getting angrier and angrier because their testicles are being
crushed by the harness they’re in. It’s not that fun. I’m pretty happy
with the way Peter’s flight turned out – but I don’t think it’s 100%
brilliant or groundbreaking. I tell you this is a really hard thing to
do right. Next time I’ll do better."
Het blijft een klein wereldje. Overigens, het wordt weer eens tijd voor iets heldhaftigs in Smallville, het wordt daar te saai. Gelukkig hebben we Heroes nog, met een absoluut geweldige aflevering 17 deze week (herhaalkandidaat, mijn god wat was-ie goed), en een naar verluidt net zo specatulair achttiende hoofdstuk volgende week. Daarna houdt de serie pauze, en dat zuigt, maar bedenk je maar: je kunt in de tussentijd de hele serie nog eens herhalen en ervan genieten, zodat je helemaal opgewarmd bent voor de laatste vijf afleveringen.
Heroes komt dichterbij
De Britse tv-zender Sci-Fi Channel is deze week begonnen met het uitzenden van de serie Heroes, waarover ik hier al iets vertelde. De BBC begint, direct nadat Sci-Fi klaar is, met de serie op BBC2. Mocht een Nederlandse omroep tegen die tijd nog niet zover zijn (of het weer verkeerd aanpakken, zie vorige bericht), dan kun je het dus aldaar volgen.Nederlandse omroepen gaan slordig om met tv-series
Film
• maandag 19 februari 2007 •
2 reactie(s)
Zoals ik al eens eerder heb gemeld kan ik van een goede serie net
zoveel, zo niet meer, genieten als van een goede film. En de laatste
tijd zijn er nogal wat goede series in verschillende genres in de maak.
Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar ik wil er wel een paar aanstippen
om ermee aan te geven waarom ik series het liefst niet via de
Nederlandse televisie volg.
Ghost Rider
Choking: "After watching Ghost Rider I have to say, yes, the postponing of the film to complete the visual effects was a wise choice. "And the nominees are...
..see for yourself: nominaties voor de 79th Annual Academy Awards.Driemaal is..
Onlangs deed filmblad Empire er al een artikel over, maar ook de LA Times is het opgevallen: er komen dit jaar een aantal derde delen uit filmseries uit: Pirates of the Caribbean: At Worlds End, Shrek the Third en Spider-Man 3. Alledrie ongetwijfeld het bekijken meer dan waard, dat is nu al zeker. Daarnaast kunnen we Rush Hour 3, Ocean's 13 (oftewel Ocean's 11 deel 3) en Die Hard 4 verwachten. En vast nog wel meer.Happy Feet
Het is lastig om iets te zeggen over Happy Feet. Het verhaal, over een pinguin die met een afwijking geboren wordt, niet wordt geaccepteerd, uiteindelijk zelfs verstoten, maar wel zijn kolonie redt, is simpel. De invulling is uiterst grappig. De muziek is lekker. En, eh. Ja, dat was het eigenlijk.Het beestje kan niet zingen, zoals zijn familie en vrienden, maar alleen dansen. Een soort tap-achtig-dansen. En dat is 'anders'. En dat 'kan niet'. Dat dit echter toch op een happy end afstevent weet je natuurlijk al zonder de film te hebben gezien, en dat het een feestje in de bioscoop is kun je ook al bedenken. Al met al een prima avondje film dus. Good fun. Go see.
Natuurlijk zit er een stukje politiek in: de pinguinkolonie in de film heeft namelijk van een vistekort omdat de mens die vis voor zichzelf meeneemt. Maar dat geeft niet, het is gewoon een leuke film. En bovendien beseft de mens wat ze fout doet, dus wat ik zei: happy end.
Ja, misschien wel een DVD-kandidaat.
Casino Royale
Als de eerste beelden van Casino Royale zich aandienen, twijfel je even of de film al is begonnen, of dat je naar een trailer voor een andere film zit te kijken. Immers, we hebben nog geen James Bond het beeld in zien lopen, schietend op de camera. Dat ronde bebloede beeld van die camera schommelde toen ook niet vertrouwd naar een hoek van het beeld om vervolgens uit te vergroten tot een blik op de spectaculaire openingsscene...Nee, deze Bond is anders. Tot driemaal toe wordt er geknipoogd naar de manier waarop 007 zijn drankje bestelt. De Aston Martin.. nou ja, tel die maar niet mee. En de befaamde wijze van introductie? Dat duurt wel even. En Bond is blond, dat schijnt veel fans in het verkeerde keelgat te zijn geschoten.
Maar to the point: waar Batman Begins de toon voor de Batman-serie opnieuw zette, mag deze film, over een Bond die net de 00-status heeft verworven en een lang leven vol spanning, gevaar en vrouwen voor zich heeft, zich eenzelfde status aanmeten. Casino Royale is top en Daniel Craig is een blijvertje.
Borat
Okay, Sacha Baron Cohen is een beetje gestoord, zo blijkt na het zien van de film, maar het is wel anderhalf uur prettig lachen. Borat is erg fout, en erg leuk. En soms een beetje ranzig.Meer commentaren hier.
Click
Zou het niet enorm handig zijn als je je leven, het tempo ervan, de omgeving van je leven en alles wat ermee te maken heeft tot in detail kunt bedienen? Je zou er een soort universele afstandsbediening voor moeten hebben, waarmee je stukjes uit je leven kunt overslaan, terugspoelen, stilzetten of in slow motion kunt laten lopen. Hartstikke handig voor als je iets vergeten bent, of als je geen zin hebt in dat verplichte familieweekend.Het overkomt Adam Sandler in Click. Van iemand met de, naar later blijkt, toepasselijke naam Morty krijgt hij deze universele afstandsbediening, en zijn macht en controle over de wereld om hem heen levert een aantal leuke situaties op. Echter kan een film als deze niet anders dan uitmonden in een moralistisch lesje. Michael Newman, Sandlers hoofdfiguur, zapt door de moeilijke momenten in zijn leven heen, gaat vervelende beslissingen uit de weg en leert zo zijn afstandsbediening aan wat hij graag wil. En vervolgens neemt de afstandsbediening het over. Aan het einde van de film weet hij; ik had dit nooit moeten doen. Boehoehoe.
Click begint leuk, levert een aantal lachsalvo's op, maar laat je ook nadenken over het nemen van beslissingen in je leven. En daar zit je voor een comedy niet op te wachten. Jammer, want over de gehele breedte is Click best een leuke film.
Tweets
Een kat-en, eh, mens-spelletje: steeds een stapje naar achteren doen als je kat je een kopje wil geven. Houdt-ie nog best lang vol. » 7 uur geleden
Mijn kassabonnetjes-log en benzinebonnetjes-log verwerkt in algemene spreadsheet voor financiën. Nog even en ik kan boekhouder worden. :P » 8 uur geleden
Zo, zooitje rekeningen betaald. Morgen sta ik nog roder dan ik al stond. Where'd all my money go? » 9 uur geleden
Eigenlijk raar dat je in Mijn ING niet op omschrijving kunt zoeken. » 9 uur geleden
Oh leuk, de VvE bijdrage gaat omhoog. Alsof het niet al hoog genoeg was. » 9 uur geleden
I do this a lot, works great! -- RT @evernote: Evernote Tip: Use Evernote to make your packing lists: bit.ly/... » 10 uur geleden
En zo ben ik alweer ruim een week tv-tips aan het geven. Human Target, Glee, Cougar Town, Fringe en meer op http://breuls.org - nog 16 over! » 10 uur geleden
TV-tip 9: Modern Family breuls.org/... » 10 uur geleden
T-Mobile stuurt me een spam-SMS'je. Foei. Oprotten. » 19 uur geleden
TV-tip 8: Human Target breuls.org/... » gisteren
Links
- SpitsNieuws : Einde voor Kabouter Wesley
- Opnieuw een benzinecrisis?
- Te Koop: Lexus RX-series op CuraCars.com, overzicht van tweedehands auto's op Curacao
- Desktop Wallpaper Calendar: August 2010 - Smashing Magazine
- Tips for Making That Vacation Adventure Video - NYTimes.com
- The Netherlands Win World Cup - CBS News
Lees ook
Onlangs geschreven op mijn Engelse techblog:- Namespaces in PHP
- Drizzle instead of MySQL?
- Suicidal mailserver
- Using Lighttpd for exceptional performance
- MySQL Conference
- My Programmer Personality Type is: DLSC
- Vimeo en Flickr
- Release Notes Replique 0.3.5
- Release Notes Replique 0.3.3
- Release Notes Replique 0.3.2
En jij bent?
Ik ben Peter Breuls, webontwikkelaar, sysadmin en enthousiaste digi-creatieveling. Woonachtig in Rotterdam en werkzaam als administrator voor FOK!,
ontwikkelaar voor SIMgroep en eigenaar/ontwikkelaar van Replique. Ik doe graag een biertje of single malt op een terras of in de kroeg.
Heb je een interessant webproject? Kom maar op! Ik ben overal voor in.
Zoek en gij zult vinden
Badges & logo's
