Ik kan me nog herinneren dat het me vroeger, toen ik een klein pubertje was en bij mijn moeder woonde, heel gaaf leek een eigen telefoonlijn te hebben. Een eigen toestel op mijn slaapkamer, met mijn eigen telefoonnummer. Ik kon dan bellen en gebeld worden op mijn telefoon, die alleen van mij was. Dat had iets gaafs. Iets onafhankelijks, en da's erg belangrijk voor een puber. Ik had het op tv en in films gezien, dus het was cool.

Die lijn heb ik nooit gekregen. Een extra nummer en telefoonlijn is veel te duur, dat slaat nergens op. Dus helaas. Maar tijdens mijn tienerjaren begon mobiele telefonie vorm te krijgen. En dat bood mogelijkheden!

Mijn eerste eigen nummer kreeg ik toen ik een Maxer kreeg. Dat was een semafoon, rond die tijd ook door KPN aan jongeren gemarket onder de naam Buzzer, waarmee je getallen kon ontvangen. Een pieper dus. Je kon mijn nummer bellen, een getal intikken en ophangen. Ik kreeg dan dat getal op mijn Maxer te zien. Die was van CallMax, een bedrijf dat nog bestaat en toen een actie had voor nieuwe jongerenklanten van de ABN Amro.

Een jaar later deed Pepsi een actie met de re-releases van de klassieke Star Wars films. Die kwamen toen opnieuw in de bioscoop als opwarmertje voor de tweede trilogie aan films. Bij Pepsi kon je een Space Maxer winnen, of krijgen, of weet ik veel, waarmee je tekst kon ontvangen. Die tekst moest ingesproken worden op het telefoonnummer dat erbij hoorde, en werd dan door een computer omgezet naar echte tekst. Dat was nog veel cooler. Ik had er zo eentje, en was er dolblij mee, ook al sloeg het nergens op.

Maar het allercoolste en leukste en gaafste kwam daarna: mijn eigen mobiele telefoon! Een eigen telefoonnummer, net als mijn Maxers, maar dan eentje waarop ik daadwerkelijk telefonisch te bereiken was. En waarnaar je kon SMS'en. Wat waren die Maxers toen ineens stom zeg. Dit was the real thing! Mijn eerste telefoon was een Philips Diga, een koelkast met een klein antennetje bovenop en een schuifklepje over het toetsenbord. Het was een telefoon met een Libertel iZi pakket. Dat was het allereerste prepaid telefoonpakket. Gloednieuw, want Libertel (dat tegenwoordig Vodafone heet) was de eerste aanbieder die het mogelijk maakte een telefoon te bezitten zonder een abonnement te hoeven afsluiten. KPN volgde heel snel erna en, zo herinner ik me nog, deed heel erg hun best te doen alsof het hun idee was. Inmiddels is het merendeel van de mobiele aansluitingen een prepaid aansluiting.

Ik ga je niet vervelen met alle telefoons die ik sindsdien heb gehad. Ik ben na Libertel naar Ben overgestapt, dat later T-Mobile ging heten, want die had een laag tarief en een cool Nokia dingetje, en heb het telefoonnummer van mijn Philips Diga toen meegenomen. Ik heb dat telefoonnummer nog steeds, wat betekent dat ik al 11, 12 of misschien wel 13 jaar hetzelfde nummer heb. En tot ik aan de iPhone ging heb ik ook merktrouw vastgehouden aan Nokia.

Een eigen vaste telefoon heb ik niet meer nodig gehad. Ik had mijn eigen nummer, en niet alleen was ik daarmee onafhankelijk en kon ik ermee doen wat ik wilde, ik hoefde ook niet meer naar telefooncellen te zoeken om taxi's of naar huis te bellen. Heerlijk bevrijdend voelde dat.

Tegenwoordig is het doodnormaal om een mobiele telefoon te hebben, zelfs voor hele jonge tieners. En we noemen het niet eens meer mobiele telefoons. Het zijn nu gewoon telefoons. Nog maar heel zelden hoor je iemand spreken over "mijn GSM", of "m'n nul-zes". Misschien hoor je nog wel eens "mijn mobiel" want dat klinkt leuker dan telefoon, maar het onderscheid tussen vaste en mobiele telefoons verschuift: een vaste telefoon heeft tegenwoordig de toelichting 'vast' nodig, want 'een telefoon' is tegenwoordig eerder een mobiel dan een vast toestel.

Daarom vroeg ik me gisteren af of er nog veel mensen zijn met een vaste telefoon. Ik kan me voorstellen dat gezinnen die een gezamenlijk nummer willen er nog eentje hebben, of mensen die budgettair de voorkeur geven aan een vaste lijn.

Zelf heb ik, toen ik een aantal jaar terug mijn eerste eigen flatje had, een telefoonlijn aangevraagd omdat ik ADSL wilde. Daarbij was een KPN-aansluiting toen verplicht. Of nodig, eigenlijk. In het begin heb ik ook nog een vast toestel erop aangesloten, maar ik deed er niks mee. Ik had immers een veel handiger, moderner, hipper en niet te vergeten mobieler toestel, waarmee ik veel beter kon bellen. En dat was nog voordat ik mijn eerste smartphone had. Ik gaf ook niemand mijn vaste 010-nummer. Toen ik eigenlijk alleen nog maar door telemarketeers gebeld werd heb ik het toestel losgekoppeld. Sinds ik in Curaçao heb gewoond heb ik mijn KPN-aansluiting ook opgezegd. Na terugkeer heb ik kabelinternet genomen, zonder noodzaak voor een vaste aansluiting.

Op Twitter kreeg ik een aantal verschillende redenen voor een vaste telefoonlijn. De kosten waren een argument: bellen via een landlijn is goedkoper dan via een mobiel toestel. Soms niet alleen vanwege het tarief per minuut, maar omdat het in een goedkoop triple play pakket zit, samen met televisie en internet. Ook mijn eerder genoemde ADSL-reden kwam voorbij; de lijn is simpelweg nodig om internet te kunnen hebben (wat overigens niet geldt voor alle providers). En anderen hebben een zakelijke reden.

Het komt er, zo kreeg ik een beetje het idee, op neer dat als je nu nog een vaste telefoonlijn hebt, je daar waarschijnlijk een reden of verklaring voor hebt. Ik denk dat er niet zoveel huishoudens meer zullen zijn die een vaste lijn laten aansluiten "omdat dat gebruikelijk is" of omdat ze geen andere telefoonmogelijkheid hebben. Zij die er een hebben zonder specifieke reden, hebben die waarschijnlijk al jaren, en behouden die uit gewoonte, of omdat nog veel vrienden en familie het telefoonnummer van die lijn kennen.

De telefoon is persoonlijk geworden. Iedereen heeft er eentje, of meerdere, en het telefoonnummer is jouw eigen nummer. Hoe vaak bel je nog iemand, om vervolgens naar die persoon te vragen? En ik tel dan zakelijke nummers niet mee. Het is tegenwoordig veel zeldzamer dat een telefoon niet opgenomen wordt. Wanneer een toestel op stil staat, of vergeten is, krijg je wel eens geen gehoor. Of als iemand geen zin heeft (jou) op te nemen. Maar 'niet thuis' is geen argument meer.

De vaste telefoon sterft uit, en zijn opvolger is alweer aan een nieuwe fase toe: een van de minst gebruikte functies op mijn telefoon, is de telefoon.

Ik ben een nonchalante reiziger. Dat merk ik aan mezelf, wanneer ik de trein, metro of het vliegtuig neem. Er is niks nieuws of bijzonders (meer) aan, dus ik doe mijn ding en ik stap op het voertuig, zonder over al te veel zaken na te denken.

Dat heeft me al eens opgebroken: in London was ik in 2008 zo gewend aan het metronetwerk en de luchthaven London City, dat ik na een weekendje weg op m'n dooie akkertje, en niet al te ruim op tijd, naar de luchthaven ging. Ik ging wel iets vroeger van huis, maar niet veel vroeger en had dus geen vertragingsruimte. Onderweg stopte de metro echter: eindstation, we gaan niet verder, want werkzaamheden. Oei. Even een omweg zoeken. Ook afgesloten. Dan maar de bus. Die was te langzaam. Lang verhaal kort: uiteindelijk kwam ik hijgend aan bij de incheckbalie en besloot men bij de gate dat het te laat was: vliegtuig gemist. Dat krijg je als je er niet op rekent een flinke vertraging te krijgen. Dat de betreffende vlucht een soepele (late) inchecktijd heeft helpt ook niet: daar word ik blijkbaar te laks van.

Afgelopen week had ik weer iets, op Schiphol. Ik reisde met een tas, waarin ik een schoudertas als handbagage had zitten. Het plan: schoudertas eruit op de luchthaven, grote tas inchecken en kleine tas mee in de cabine voor tijdschriften en reispapieren enzo. Onderweg, in de trein, had ik echter mijn portemonnee in het zijvak van de grote tas zitten, en door mijn "dit is allemaal niet bijzonder, ik hoef niks te dubbelchecken want ik weet het allemaal wel"-houding vergat ik die eruit te halen. Resultaat: portemonnee ging mee het ruim in. Help!

Ik heb, toen ik daar naderhand achterkwam, nog geprobeerd te kijken of ik die portemonnee er nog uit kon laten halen, hoewel ik verwachtte van niet, en dat ging inderdaad niet. Als mijn tas eruit gevist moet worden houdt dat het hele proces op en kan de vlucht vertragen, aldus het luchthavenpersoneel. Ik moest maar hopen dat mijn portemonnee niet gestolen zou worden of doodleuk uit het misschien niet volledig dichtgeritste zijvakje zou vallen.

De vlucht was uiteindelijk bijna vijf uur vertraagd, dus ik dacht: ik heb tijdswinst! Ben naar een KLM-servicebalie verwezen, alwaar men besloot dat het inderdaad geen kwaad kon even met de bagage-afdeling te bellen. Maar helaas: de vlucht was al ingepakt, dus er was geen mogelijkheid meer mijn tas er weer uit te halen. Ik heb tot de bagage claim in Barcelona, uren later, moeten wachten tot ik wist of ik zwaar in de problemen zat of niet. Die onzekerheid is slopend, maar de opluchting was des te groter toen bleek dat er niets aan de hand was.

De les? Misschien moet ik terug naar de voorzichtige reiziger, die alles dubbelchecked en extra controlestapjes doet. Want vliegen zelf is dan misschien al jaren niet meer spannend, op deze manier wordt het dat weer wel, en niet op een leuke manier.

Lang verhaal kort: hij is besteld. Met shipping naar de UK, van de UK naar Nederland en de u-bent-niet-thuis, dus-we-komen-morgen-weer perikelen van TNT Post heb ik 'm over een maand. That's right, als heel Nederland 'm allang in de winkel heeft gehaald. ;)

Ik heb zitten denken over mijn gebroken iPhone. Hij doet het nog, laat ik dat als eerste zeggen. Zelfs op de plek waar de scheuren in het glas zitten kan ik het touchscreen nog volledig bedienen, swipen, tikken, noem maar op. Mijn probleem, tot het eventueel erger wordt, is een cosmetische; een gebroken iPhone is toch minder cool dan een brand spanking new one.

Reparatie kan 100 euro kosten. Er zijn partijen die het doen voor, zeg, 75 euro, maar daarbij komt nog het opsturen of langsbrengen, dus daar kun je nog wat kosten bij optellen. Daarom rond ik het af naar 100. Plus; zeker wanneer ik 'm opstuur, ben ik 'm een tijdje kwijt. Da's onhandig. Wil ik liever niet.

In juli, da's deze maand, komt iPhone 4 op de markt in de Benelux. Nu al kan ik 'm in de UK gaan halen voor 5 á 600 pond. En eind oktober kan ik mijn T-Mobile contract vervroegd verlengen, over drie maanden dus.

Dat geeft mij een paar opties. Ik kan mijn telefoon laten repareren en er dan tot eind oktober mee blijven werken. Contract verlengen, nieuwe iPhone, totale kosten 100 euro. Of ik repareer 'm niet, rijd straks naar België en koop voor 600 euro een iPhone 4. Of een 3GS, als tussenstap. Dat kost wel 500 euro meer, maar als ik dat doe hoef ik geen nieuw tweejarig contract af te sluiten. Als ik dat doe kan ik volgende zomer de iPhone 5 (of wat z'n naam ook wordt) met een tweejarig contract nemen. Of eenjarig. En het heeft wel wat om je contractperiode te kunnen laten samenvallen met de iPhone release. Als iPhones je ding zijn, natuurlijk.

Dus ik zit daar een beetje over te mijmeren. Ik kan 100 euro uitgeven voor iets dat ik over drie maanden vervang, of ik kan wat dieper in de buidel tasten en mezelf wat aankoopvrijheid cadeau doen. Of ik doe niks en wacht geduldig tot oktober, financieel de slimste optie.

Keuzes, keuzes...

Omdat de Binnenrotte, waar het WK spektakel vandaag plaatsvindt, naast mijn huis is, ben ik vandaag een paar keer naar beneden gelopen om te kijken en foto's te maken. Een beetje foto's van m'n telefoon Twitteren, een beetje filmen met de camera, dat werk. En in al dat gedoe doe ik een beetje rommelig in het wegstoppen van m'n telefoon, die vervolgens uit mijn hand glijdt. Pets! Face down op de tegels. Alles doet het nog (denk ik), maar damn, dit is wel kut; mijn contract met T-Mobile kan pas in oktober worden verlengd...

Ik was vanmiddag bij Albert Heijn, waar onderin het krantenrek een Panini stickeralbum lag. Zo eentje om voetbalplaatjes van het WK in te plakken. Dat deed me eraan denken dat ik daar tijdens Italia '90 ook aan deed.

En toen bedacht ik me dat dat twintig jaar geleden is en ik dus ouder ben dan ik me voel. :P

Dit is mijn auto. Sinds een paar maanden -- het begon al in Curaçao -- heb ik m'n oog laten vallen op een Kia Picanto om als mijn eerste auto te kopen zodra ik in Nederland was. Vorige week is dat ook gelukt.Yay!

Ikzelf, drie jaar geleden: "Ik geef wel een seintje als de housewarming eraan komt. Want die hou ik deze keer wel."

Die heb ik dus nooit gehouden. Misschien moet ik die schade eens inhalen als ik weer in m'n appartementje woon...

Toen ik deze post schreef dacht ik: als ik nu elke maand een update schrijf, heb ik weer een stok achter de deur om te blijven hardlopen. Dat werkte niet echt, en mijn hardloopschema is ook wat onregelmatiger geworden. Is dat omdat ik lui word en het niet volhoud? Misschien een beetje.

Een beetje is het ook te wijten aan andere zaken: familie op bezoek en een hele week in touw, dus even het hardlopen laten schieten. Of spierpijn in mijn been, dus kortere rondjes rennen of even een wat langer aantal dagen tussen workouts. Of een hond die me in mijn been bijt, waardoor ik niet kan staan of lopen, laat staan rennen.

Ik denk dat het wel iets is dat ik weet vol te houden. Ik moet hier op Curaçao nog even een hond-loze route vinden (of een stok meenemen tijdens het lopen), maar ik ga het wel weer oppakken en weer een ritme inbouwen. Dat is wel te doen. De echte uitdaging komt in Nederland; weet ik het daar weer op te pakken, in een ander klimaat en een andere omgeving?

De tijd zal het leren.

Overigens is mijn RunKeeper profiel de laatste tijd niet meer representatief; de GPS (en wifi) op mijn iPhone zijn kapot (lijkt het), dus ik kan geen metingen meer doen. Een todo voor Nederland: iPhone laten fixen of vervangen.

Nouja, keys, eigenlijk, want wonen in een appartementencomplex met aparte sleutels voor hoofdingang, eigen voordeur, fietsenstalling, containerruimte en brievenbus betekent een flink aantal sleutels. Zeker omdat je van alles meerdere kopieen krijgt.

Maar ik dwaal af, want het gaat erom dat ik de sleutel heb! Gisteren was de oplevering van mijn nieuwe stulpje, en sinds gisteren heb ik ook de sleutel. Het klussen kan beginnen!