Machtigingsproblemen
about:breuls
• vrijdag 03 juli 2009 •
reageer
Drie jaar geleden klaagde ik over machtigingen die allemaal te makkelijk en te automatisch verliepen, zonder al te veel tussenkomst van de eigenaar van de rekening. Vandaag heb ik voor de tweede keer al de incasso van mijn voormalige zorgverzekeraar in Nederland moeten terugboeken; hoewel ik de verzekering vanwege mijn verhuizing naar het buitenland heb beëindigd, blijven ze vrolijk de premie afschrijven. Niet leuk.De Walkman
Van het web
• dinsdag 30 juni 2009 •
reageer
Zoals iPod nu de algemene benaming voor MP3-speler is geworden, werd elke draagbare cassettespeler vroeger Walkman genoemd. Ik heb er een paar versleten, inclusief de Discman waarmee je, heel cool, CD's kon afspelen en de MiniDisk Walkman die, ware het niet dat de spelers-met-ingebouwde harddisk daarna de markt veroverde, de grote opvolger van de cassettespeler zou gaan worden.Ik weet nog dat ik stapels met bandjes had. Opgenomen van de radio of van een CD. Met losse tracks (waarbij zorgvuldig geprobeerd werd om de opname precies te starten als de DJ zijn kop houdt, het was de oerversie van het illegale downloaden) of megamixes van de zaterdagavond of oudejaarsavond (daar haalde ik speciale bandjes van 2 uur voor, zodat 1 zijde precies 1 mix kon bevatten). En vaak wisselen natuurlijk, anders ging je de volgorde van de nummers uit je hoofd leren. Ik heb nog steeds nummers uit 1992 waarbij ik, als ik die hoor op de radio, aan het einde alvast de melodie van 'het volgende nummer' in mijn hoofd krijg. En balen als de batterijen opraakten, want dan ging het motortje trager draaien en klonk je muziek helemaal raar.
De Walkman heeft inmiddels een geschiedenis van 30 jaar. Voor de BBC reden om een tiener anno 2009, die opgegroeid is met de iPod, eens een dagje met een heule oude Walkman te laten rondlopen. De indruk die hij krijgt is naar verwachting, maar leuk om te lezen.
Hoe kijken we over 30 jaar naar de iPod van nu? Vinden tieners van 2039 het verbazend dat er 'nog in gigabytes' wordt gerekend qua schijfruimte, dat je je video's er niet gewoon mee op de muur kunt projecteren, dat de accu niet gewoon een maand meegaat, of dat sommigen van ons nu nog een aparte iPod en telefoon hebben? Of zijn de verschillen veel groter en is de vooruitgang veel verder dan we ons nu kunnen indenken?
Misschien moet ik mijn eerste iPod (een iPod Mini van 4GB) maar alvast ergens in een doos leggen, om over twintig, dertig jaar eens op te zoeken en de vergelijking te maken.
FireFox 3.5
Web, Dev & Technology
• dinsdag 30 juni 2009 •
reageer
Wired: "No matter what kind of web surfer you are, we recommend you download Firefox 3.5 as soon as you can. Here’s why."
FireFox 3.5 komt vandaag uit. Zolang de Mozilla site nog vermeldt dat de laatste versie een release candidate is, kun je hier de downloadlink naar die RC vinden en daar 'rc3' uit de URL wegpoetsen om de final te krijgen (die overigens gewoon hetzelfde is, maar met een ander versienummer). -edit- Negeer dat advies, volg gewoon de instructies op Mozilla.com, want die is inmiddels bijgewerkt.
Check ook de video van Mozilla over de nieuwe features.
Transformers 2
Transformers: Revenge of the Fallen "...is like twenty summer movies, with unrelated storylines, smushed together into one crazy whole."Whe he he.
Gezien: Up
Film
• maandag 29 juni 2009 •
4 reactie(s)
Het mooie van Pixar is dat ze, in tegenstelling tot het gemiddelde filmbedrijf in, pak 'em beet, Hollywood, altijd origineel materiaal hebben. Met uitzondering van Toy Story maken ze geen sequels, en elke film is gebaseerd op een eigen origineel idee, met eigen karakters en een eigen verhaal, dat niet meedoet aan trends in het Hollywood-landschap. Neem de familie van superhelden in The Incredibles, het robotje Wall-E of de anemoonvis in de klassieker Finding Nemo. En nu Up, over een oude man die zijn laatste reis wil maken door simpelweg zijn huis aan tienduizend ballonnen te hangen en weg te vliegen. Hoe kom je erop.
Carl Fredericksen is oud geworden met Ellie, en samen hadden zij de droom om af te reizen naar Venezuela en daar, in een prachtig gebied bij een waterval, hun huis neer te zetten. Het mocht er echter niet van komen; wanneer Ellie en Carl inmiddels oud en grijs zijn geworden en Carl vervolgens als weduwnaar achterblijft, want ja, zo gaan die dingen, is het te laat. Hij zit alleen in hun huisje en heeft weinig doelen meer in zijn leven. Behalve die reis dan.
Wanneer de film begint met Carls jeugd en zijn verdere leven met Ellie beschrijft weet je al dat deze film aan de heartstrings gaat trekken. Je leert hoe het hen is vergaan, en hoe jammer het is dat de jeugdwens van de reis naar Venezuela niet is uitgekomen. Daarom ben je ook zo blij als zijn huis uiteindelijk luchtwaards gaat en het avontuur begint. En kun je zo goed meeleven met het uiteindelijke slot van de film.
Up is een avontuur. Dat is ook logisch als het hoofddeel van de film gaat over een reis in een zwevend huis. Carl is in zijn reis niet alleen, en onderweg zijn er de nodige hobbels, zoals te verwachten valt. Pixar vult deze elementen mooi in en weet in het verhaal te tonen dat er meer avontuur in Carls leven is dan alleen een reis naar een ver land.
Pixar doet inmiddels ook mee aan wat wel de nieuwste rage in Hollywood lijkt te zijn: 3D-films. Tijdens Up (en het prachtige voorfilmpje Partly Cloudy) heb je een 3D-bril nodig, waarvan je na vijf minuten bent vergeten dat je 'm op hebt. De 3D-elementen in de film zijn niet opdringerig, passen allemaal in het verhaal en voegen voor een groot deel wel wat toe aan de film, al mis je er niks aan wanneer je de film thuis in 2D op DVD gaat kijken. Aan de trailer voor Toy Story 3 te zien gaat Pixar deze lijn voorlopig ook nog wel even doortrekken.
Als je van Pixar-films houdt hoef ik je niet te overtuigen naar Up te gaan. Wil je gewoon een goede film zien, met een hartverwarmend verhaal (en een traantje, als je ervoor in bent) en leuke personages, dan is Up ook een goede keus. Al schijnt het nog even te duren voordat de film in Nederland draait.
Vijf jaar later
about:breuls
• zondag 28 juni 2009 •
5 reactie(s)
2004 was een bijzonder jaar. Een gemengd jaar. In dat jaar besloot ik mijn opleidingstraject te laten voor wat het was. Nadat ik twee jaar eerder gestopt was met HBO Communicatie omdat het, hoewel verdomd interessant, qua werkgebied te ver af lag van waar ik me dagelijks mee bezig wilde houden, stopte ik in 2004 met HBO Grafimedia Technologie. De opleiding, in de markt gezet als een mix tussen IT, webdevelopment/design en print, bevatte teveel elementen die ik allang wist, andere elementen die me niet boeiden en elementen die, hoewel boeiend, niet de moeite waard waren om voor op een HBO-opleiding te blijven. "Ik kan dit zelf ook wel zonder opleiding", dacht ik. En ik had gelijk, bleek in de jaren erna. Dus. Lekker puh.2004 was, daarom, ook het jaar waarin ik me bij de beroepsbevolking voegde. Ik ben na gestopt te zijn met m'n opleiding langzaam aan het zoeken gaan naar een baan en terecht gekomen bij SIM, waar ik de afgelopen jaren een hoop zaken heb kunnen doen die me liggen en links en rechts ook wat heb kunnen leren. Ik heb daar kunnen leren hoe het is om dagelijks aan de slag te zijn, geen tussenuren te hebben, je niet te hoeven bezighouden met vakken die je kostbare tijd opslokken maar je verder niets opleveren en gewoon iets nuttigs te doen in plaats van alles in theoretische en nagebootste situaties uit te werken.
2004 was daarom het jaar waarin ik van de jonge hond veranderde in iemand die ging werken voor z'n brood, en dat is een grote stap, een grote verandering. Ik weet nog dat ik echt schrok van hoeveel tijd een 40-urige werkweek eigenlijk kost. Of van hoeveel van mijn zuurverdiende centjes ik met de staat moest delen. Of dat je niet standaardmomenten in het jaar hebt waarop je vrij bent, maar dat je dat zelf kunt regelen, mits het binnen je vakantiedagen past. Inmiddels weet ik niet beter, natuurlijk, al is mijn situatie sindsdien wel veranderd. In 2006 ben ik van fulltime naar parttime gegaan om meer tijd te kunnen steken in andere projecten, en daardoor is mijn week er totaal anders uit gaan zien. Wat veel beter beviel overigens; niet de volle 40 uur bij dezelfde werkgever zitten houdt je blik op je werkgebied veel scherper en vergroot de afwisseling. Ik werk in Curaçao momenteel weer 40 uur voor dezelfde werkgever, maar volgend jaar, als ik weer in Nederland ben, wordt het weer dubbel-parttimen. Of nog verder opgebroken.
2004 was, wat mijn persoonlijke ontwikkeling betreft, dus helemaal niet zo'n slecht jaar. Het was echter ook een jaar dat in mijn persoonlijke kalender een donkere schaduw over zich heeft gekregen en omkaderd is met een dikke zwarte rand. Op maandagavond 28 juni 2004 overleed mijn moeder op de intensive care van het MCRZ Sofia in Rotterdam. Enkele dagen later nam ik definitief afscheid op haar begrafenis.
Het was raar en schokkend om mijn leven compleet ondersteboven gekeerd te zien worden. Ik was 23 en had ineens geen moeder meer. Ik woonde nog thuis, maar dat huis, mijn ouderlijk huis, werd al snel gewoon 'mijn huis' waarin ik alleen woonde. Totdat de verhuurder me er zonder pardon uitflikkerde, natuurlijk. "Jij bent niet onze huurder, dat was je moeder. Oprotten." Ik parafraseer, maar ik kan er nog pissig om worden.
De herinnering aan de verhuizing, waarin ik een tussenwoning met vijf kamers geheel leeg moest ruimen, waardoor mijn halve leven weer boven kwam drijven, werkt nog steeds niet op de lachspieren. Als je het huis verlaat waarin je bent opgegroeid, waarin je jaar in, jaar uit bent thuisgekomen na avondjes, weekendjes of weken weg, waar je veilig was voor alles, waar jouw spullen liggen, waar jouw bed staat in jouw zelf ingerichte kamer, waar je moeder je opwachtte, die zelfs toen je allang oud genoeg was nog opbleef als je laat thuis kwam, dan verlaat je een deel van je leven, van je jeugd. Dat geldt voor iedereen die 'uit huis' gaat, maar als je tegelijk ook dat huis schoon moet opleveren en je jouw huis, je thuishaven, helemaal leeg en verlaten ziet staan voel je je niet minder dan ontzield. Binnen de context, natuurlijk.
In de afgelopen vijf jaar ben ik helemaal gewend aan mijn nieuwe situatie. Of situaties. Ik was een werkende geworden, maar ook moederloos en vervolgens verhuisd. In 2005 (want ja, de verhuurder mag dan bot zijn geweest, ik kreeg wel de tijd om te verhuizen) betrok ik een appartementje in Rotterdam Delfshaven. Drie kamers, een keuken, een badkamer en zelf ingericht. Met spullen uit mijn ouderlijk huis, dat wel. Spullen die ik op een tafel na allemaal heb achtergelaten bij mijn volgende verhuizing, in 2007. Toen kocht ik een appartement in het centrum van Rotterdam, waar ik tot op de dag van vandaag blij mee ben. Ik merkte in dat jaar, en ook onlangs toen ik Willemstad kwam wonen, dat ik inmiddels niet zo'n probleem meer heb met een nieuw thuis moeten vinden. Geef me een kamer en ik vind m'n weg er wel. Heimwee heb ik hooguit naar mijn ouderlijk huis, maar dat is meer uit sentiment.
In 2004 vroeg ik me een hoop dingen af. Hoe ga ik het nu verder doen? Hoe gaat mijn leven eruit zien? In 2006 dacht ik: zal ik mijn moeder altijd zo blijven missen? Ben ik haar over 24 jaar misschien al vergeten, wanneer ik haar al de helft van mijn leven niet meer heb gekend?
In 2009 weet ik: ik herinner me haar nog. Levendig, of minder levendig, afhankelijk van de situatie. Ik denk nog regelmatig aan haar. Ik kijk af en toe naar boven en maak een opmerking, wetende dat ik gewoon tegen de blauwe lucht praat, maar met het gevoel dat ze me hoort. Ik maak af en toe een grap die zij zou hebben gemaakt, zonder dat mijn gesprekspartners dat door hebben. Ik zwijmel soms weg bij jeugdherinneringen aan vakanties in Ibiza met haar. Ik baal soms dat als ik ooit kinderen heb, zij niet die leuke oma voor ze kan zijn. Want dat zou ze zijn. En ik heb tranen in mijn ogen wanneer ik in een tekstje terugdenk aan de afgelopen vijf jaar.
Ik mag dus wel concluderen dat ze nog aanwezig is. Het cliché gaat dat je iemand van wie je houdt nooit verliest omdat die persoon altijd in je hart aanwezig is. Cheesy, maar waar. Ik ben wie ik ben, voor een groot deel door mijn moeder. Zij, zo gaat hetzelfde cliché, leeft voort in mij.
Het stelt me gerust te doen alsof ze me hoort, daar in de blauwe lucht. Doen alsof ze daar aanwezig is en me in de gaten houdt geeft me het idee dat ze mijn nieuwe leven niet mist. Mijn werk, mijn huis, mijn vrienden. Mijn leven sinds 2004. Mij. Dat ze er gewoon nog is.
Maar soms he, soms zou ik haar gewoon weer eens willen vasthouden.
Afgezien daarvan zijn de afgelopen jaren vijf hele leuke jaren geweest. Jaren waarin veel is veranderd, waarin ik veel heb geleerd en veel heb gedaan. Jaren die me vertellen dat ik nog veel te doen, te leren en te beleven heb. Dus op naar de volgende vijf. Ik kan niet wachten!
We zijn online!
Curaçao
• donderdag 25 juni 2009 •
2 reactie(s)
Van de week schreef ik nog 'dat het nog wel even kon duren' voordat we in ons appartement een internetaansluiting hebben. Gisteren, echter, belde UTS, de lokale ADSL-boer, dat ze langs wilden komen voor het aansluiten. Grote verbazing natuurlijk; we hadden meer gerekend op vertraging dan op een vervroeging van het aansluitmoment. We spraken telefonisch af dat de monteur een uur later bij ons thuis zou zijn en de boel zou komen aanleggen, en verdomd als het niet waar is, exact een uur later belde hij aan.Een week eerder zijn, exact op tijd -volgens afspraak- langskomen en ook nog eens in tien minuten klaar zijn. Hoewel de verbinding zelf wat lijkt te schommelen qua stabiliteit (dus daar gaan we ons vast nog wel eens aan ergeren) heeft UTS alvast een goede indruk gemaakt.
Van hot naar her
about:breuls
• dinsdag 23 juni 2009 •
reageer
Hoe dingen veranderen: vandaag twee jaar geleden verhuisde ik vanuit Delfshaven naar Rotterdam Centrum, en twee jaar later woon ik alweer - zij het tijdelijk - ergens anders. Waar zit ik volgend jaar om deze tijd? Vermoedelijk gewoon weer in Rotterdam.Hoe lang kun je zonder internet?
Curaçao
• maandag 22 juni 2009 •
5 reactie(s)
Zoals bij sommigen al bekend hebben we in ons appartement geen internetverbinding. Of bijna geen, eigenlijk. Internetprovider Scarlet biedt een Wimax-verbinding aan, die je via abonnement of prepaid-constructie kunt gebruiken. We hebben hier een kastje staan dat, als we geluk hebben, contact legt met een zendmast ergens op het eiland en ons op die manier kan verbinden met het internet. Dat dat kastje het niet doet is onderwerp van een eerder relaas op deze blog. Ik heb het bestaan van dat kastje inmiddels genegeerd. Scheelt ergenissen.
Bij aankomst op het park hebben we echter ook met de beheerder overlegd dat we een vaste aansluiting krijgen; een ADSL-lijn van telecombedrijf UTS. De beheerder zou dat voor ons regelen, dus na een week of twee wachten zonder statusupdate gingen we eens bellen. Hij was het vergeten. Fijn. We zijn het dus zelf gaan regelen; langsgegaan bij een kantoor van UTS, de formulieren ingevuld en ons is verteld dat we drie weken moeten wachten, waarna we gebeld worden door een monteur met de mededeling "ik wil zo langskomen, ben je thuis?".
Die drie weken zijn over ruim een week voorbij, maar we rekenen er niet daadwerkelijk op dat we dan ook internet hebben. Het kan zomaar langer duren. En dat brengt me bij het punt dat we simpelweg geen internet hebben en het ook niet op korte termijn verwachten: we zijn webloos.
Het niet hebben van een internetverbinding is, op papier, voor geeks als wij, verschrikkelijk. We zijn vertrokken uit een omgeving waar ik dagelijks via computer en telefoon online ben via het web, email, IRC en Twitter. Waar ik, als ik een serie kijk, even kan opzoeken hoe de acteur heet of waar ik 'm ook alweer van ken. Waar ik het nieuws even snel kan lezen. Waar ik mezelf op de hoogte kan blijven houden van de achter-de-schermen perikelen op FOK! en mijn e-mail de hele dag binnenstroomt. Waar ik af en toe een opmerking op Twitter kan gooien en die van anderen kan lezen.
Vanuit die omgeving zijn we beland in een omgeving waar dat alles ontbreekt. Op kantoor kunnen we het nieuws lezen, emails versturen en Twitter en Facebook checken, maar daar moet gewerkt worden, dus dat is beperkt. En bovendien is het maar acht a negen uur, soms iets langer, per dag. Daarna zitten we weer in de digitale middle of nowhere.
En weet je? Het valt best mee. Af en toe komt in een gesprek een vraag op die je normaal gesproken zou beantwoorden door even iets online op te zoeken. Soms wil ik een losse gedachte Twitteren. Soms wil je weten wat er straks op tv is, of hoe laat de film in de bios begint. Als ik voor FOK! aan het werk ben wil ik soms even code commiten in het versiebeheersysteem en het doorvoeren in de testomgeving. (Er zitten collega's bij FOK! te wachten op mijn werk, dat maakt het niet hebben van internet wel frustrerend, soms.) En soms wil je gewoon even online hangen, effe rondklikken. Dat kan allemaal niet, maar je went eraan. Het dagelijks leven is hier redelijk ontspannen en voor het grootste deel van de dag hebben wij, geeks, helemaal niet zo'n behoefte aan een internetverbinding. Except when we do. ;)
Ik zit me wel eens af te vragen hoe dat komt. Hebben we ons erbij neergelegd? Is het hierbij psychologisch relevant dat we in ons achterhoofd hebben dat we binnenkort wel internet hebben? Of zijn we dusdanig in een andere omgeving beland dat onze gewenning aan een vaste verbinding geen invloed heeft op ons dagelijks handelen? Immers; we zitten op een tropisch eiland, waar een groot deel van de namiddag wordt besteed aan zwemmen in en zitten aan het zwembad. Jazeker, soms denk ik 'damnit, hadden we maar internet', maar meestal interesseert het me niet zo.
Dat is heel rustgevend. Er is niets dat om je aandacht schreeuwt. Er is niets dat je even in de gaten moet houden. Vorige week was er een grote serverupgrade bij FOK!; voor het eerst in jaren was ik er alleen in de voorbereiding een klein beetje bij betrokken. Tijdens het weekend waarin de upgrade was en er grote downtime zou zijn, heb ik er wel aan gedacht, gehoopt dat er niets mis ging, maar een gevoel van 'ik kan er toch niks mee doen' overheerste. Redacteuren zijn bezig met reviews en nieuwsposts, site-admins zijn bezig de grote lijnen voor de subsites te verzetten; ik moet het allemaal aan me voorbij laten gaan, want ik kan het toch niet bijhouden.
En daar leg ik me bij neer. Ik trek een biertje open (ik schrijf deze tekst op zondagmiddag, in Evernote, om 'm op maandag te posten), pak een boek of tijdschrift, ga bij het zwembad zitten en neem daarna nog een duik. Want het is hier elke middag vakantie. Moehahahahah.
TNT Doorzendservice en pakjes
Curaçao
• maandag 22 juni 2009 •
10 reactie(s)
Dat gaat dus niet samen. Als je bij TNT Post de Doorzendservice aanvraagt in het vertrouwen dat alles wat via TNT Post jouw kant op wordt gestuurd ook daadwerkelijk bij je aankomt, heb je het mis.Afgelopen donderdag heb ik bij Bol.com een boekje besteld. Iets goedkoops van een tientje, want ik wilde weten of het mogelijk was via mijn Nederlandse adres een bestelling naar Curaçao te krijgen. Ik heb bij TNT Post namelijk de Doorzendservice ingeschakeld; het doorzenden van mijn post naar mijn adres in het buitenland. Bol.com stuurt pakjes via TNT Post en die hebben een track & trace die ik vrijdag even heb bekeken:
Zoals je ziet: Zending afgeleverd bij buur. Niet bepaald een logisch resultaat als TNT Post weet dat ik er niet ben (ze hebben immers mijn adres in de Doorzendservice genoteerd staan). Bovendien: het briefje met "uw pakje ligt bij de buren" kan onmogelijk in mijn brievenbus gestopt zijn, want die heb ik voor vertrek hermetisch afgesloten. Doel daarvan was ervoor te zorgen dat onbestelbare post geen andere keus heeft dan retour afzender te gaan.
De vraag is echter waarom de track & trace in eerste instantie überhaupt toonde dat er een chauffeur onderweg was naar mijn adres. Zoals gezegd; ik betaal twaalf euro per week voor het laten doorsturen van mijn post van Nederland naar Curaçao, en verwacht daarvoor wel een compleet dienstenpakket. Een verkeerde verwachting, zo blijkt. Na wat zoeken in helpfuncties van de TNT website vind ik dit:
In de volgende gevallen is doorzending niet mogelijk:
* Wanneer het poststuk groter is dan het busformaat (38 x 26,5 x 3,2 cm)
* Wanneer het poststuk groter is dan het busformaat (38 x 26,5 x 3,2 cm)
Let wel; dit staat in een resultaatpagina van de zoekfunctie van de website. Het aanvraagproces maakt er geen enkele melding van en de Doorzendservice-pagina op de website beweert dat "je post" wordt doorgestuurd. "Je post", dat is "al je post". Niet "een deel van je post". Althans, naar mijn idee. De service is dus onvolledig zonder dit aan de klant te vermelden.
Ik kan me overigens best voorstellen dat deze grens er is: TNT gaat natuurlijk niet voor bedrag X enorme joekels van pakketten de oceaan over sturen. De grens, 'niet groter dan het busformaat', ligt naar mijn idee echter ietwat laag. En bovendien: als ik de doorzendservice gebruik omdat ik thuis mijn post niet kan ontvangen, welke logica vertelt je dan dat ik wel thuis ben om pakjes te ontvangen? Naar mijn idee geen enkele.
TNT Post is dus een beetje onlogisch bezig en communiceert hier bovendien bijzonder slecht over. En dat vind ik jammer.
Gezien: Star Trek
Media
• woensdag 10 juni 2009 •
2 reactie(s)
Ik vond het altijd wat geeky. Niet dat ik niet af en toe best graag een sci-fi serie kijk, maar Star Trek heeft altijd een soort anti-Breuls force field om zich heen gehad. Misschien komt het door de fans van de serie. Die kleden zich in die rare pyjama's of zetten een Klingon-hoofd of puntoren op, gaan in die hoedanigheid naar bijeenkomsten waar de serie, makers en acteurs worden vereerd en waar ze de hele dag quotes uit de serie opnoemen en hun hand naar elkaar opsteken met een stukje ruimte tussen twee van de vingers. De Trekkies. Ik vind ze wat raar.
Misschien zit ik daar helemaal fout in, dat kan best. Ik ben nooit op zo'n bijeenkomst geweest. Misschien is het wel een enorm feest, met een beetje geouwehoer over de series en films (doe ik vaak zat met andere films en series, dus da's best leuk), een lekker muziekje, wat te eten en natuurlijk drinken. Veel drinken. Tot diep in de nacht. Misschien mis ik wel iets heel leuks. Maar toch: het komt op mij wat wereldvreemd over, wat te nerdy (zelfs voor mij), wat engig.
En daarom heb ik, op een paar minuten blijven hangen tijdens het zappen na, nooit naar Star Trek gekeken. Als die Trekkies bij die serie horen, dan hoeft het voor mij niet, zo luidde mijn eenvoudige conclusie.
Gisteren was dan ook mijn eerste Star Trek ervaring. J.J. Abrams' reboot van de franchise klonk mij wel aanlokkelijk: ook gemaakt voor niet-fans, het verhaal vanaf het (of een) begin zonder de hele geschiedenis te moeten kennen, in een modern jasje. Dat leek me wel het proberen waard. En dat was het ook. Star Trek is een goede film. Met een goed verhaal, goede special effects en goede karakters. En origineel. Het omvat tijdreizen, ruimtegevechten tussen diverse schepen, conflict tussen crewleden van die schepen. Okay, die gevechten waren niet zo cool als in Battlestar Galactica, maar dan noem je ook wat, natuurlijk. En het was allemaal best geloofwaardig.
So far vind ik Star Trek dus best okay. Een vervolgfilm zou ik daarom waarschijnlijk wel gaan zien.
Bevalt het daar een beetje?
Het is ultiem telewerken hier, eigenlijk. We zitten dan wel op een eiland in de Cariben, maar hebben hier contact met collega's, vrienden en familie op een hele collectie aan methoden. Skype en e-mail voor direct werkoverleg, discussies en delen van informatie, Twitter, IRC en SMS voor de korte berichten van en naar Nederland en fora voor langer durend en meer groepsgericht overleg met anderen. Het is alsof je gewoon nog thuis zit.Zo af en toe komen via die kanalen dezelfde vragen binnen. En wie ben ik om daar niet effe een FAQ voor op te stellen? Juist! Dus, bij deze.
Hoe is het weer daar?
Zonnig! De hele dag. Elke dag. En warm, vooral in het midden van de dag. Gek genoeg is de zonsondergang wel al in de vooravond, dus als je een avondje in de strandtent blijft hangen zit je veel naar de sterren te kijken. Ook niet gek natuurlijk. De temperatuur hier schommelt zo rond de 30 graden, maar voelt absoluut niet als de 30 graden waar je in Nederland onder bezwijkt. Afgezien van het heetste punt van de dag is het "gewoon zonnig" en goed te doen. Binnenshuis, op kantoor of in de auto merk je wat meer van de warmte: je moet of de boel laten doorwaaien of de aircon aanzetten, wil je niet wegsmelten.
Hoe laat is het daar nu?
Zes uur vroeger. Ja, vroeger. Niet later. Ik roep hier goedemorgen als Nederland aan de lunch zit, en kijk 's avonds ergens tussen 7 en 8 uur naar de nachtelijke herhalingen van het Journaal op Nederland 1. In de winter is het overigens vijf uur vroeger; Curaçao doet niet aan zomertijd.
Oh, je kunt Nederlandse tv ontvangen?
Ja, de publieke omroep komt hier gewoon binnen, samen met de wereldomroep. Daarnaast hebben we de belangrijkste Amerikaanse zenders en een collectie aan lokale en internationale kanalen uit de regio. We pikken Noord- en Zuid-Amerika op deze manier mooi mee. En er zijn Nederlandse radiostations op het eiland, leuk voor in de auto.
Bevalt het nog een beetje?
Ja, wat denk je! Het weer is, zoals gemeld, goed. Het werk bevalt prima. Het eiland en haar bewoners zijn heel relaxed. Na het werk liggen we in het zwembad, in het weekend op het strand. Ik heb nog geen lange broek of mouwen aangehad. Het meest verkrijgbare bier (het Venezolaanse Polar) is prima bier. Alleen de muggen zijn verschrikkelijk, maar daar valt wel mee te leven.
Waar woon je eigenlijk?
Hier. Dat is een woonpark, dat op de foto nog lang niet af is, maar in het echt wel. We zitten met z'n tweeën in een appartement dat lekker ruim is en heel basic ingericht (zo basic dat we zelf nieuwe pannen hebben gekocht en we zitten al met het idee te spelen de oude beeldbuis te vervangen door een fatsoenlijke tv). Er is geen warm stromend water, maar dat boeit totaal niet (het 'koude' water is niet daadwerkelijk koud). We zitten prima, dus. Al wachten we wel al erg lang op onze internetaansluiting.
Mag ik nog meer vragen stellen?
Sure, maar de belangrijkste dingen weet je inmiddels. Check regelmatig ook even de foto's, waar er af en toe een paar bijkomen. Zodra ik er even voor kan gaan zitten zal ik ook wat filmpjes monteren en online gooien.
Westpunt
Curaçao heeft een simpele regel rondom naamgeving, lijkt het soms: niet moeilijk doen. Zo heet het meest westelijk gelegen punt op het eiland simpelweg Westpunt. En de weg die vanaf Willemstad daar naartoe leidt heet Weg naar Westpunt. Kun je niet misrijden ook.Willem en ik zijn woensdag in de auto gesprongen en naar Westpunt gereden. Doel: de linkerkant van het eiland een beetje gezien hebben. Vanaf Westpunt via de zuidkust zijn we vervolgens teruggereden en hebben we diverse stranden en baaien bekeken en hier en daar een duik genomen. Curacao heeft een hele berg stranden, met verschillende liggingen, groottes, zandsoorten en inrichtingen, dus je kunt altijd wel iets vinden wat je ligt.
We begonnen bij Playa Forti, dat ligt een stukje ten zuiden van het Westpunt, bij het plaatsje Westpunt (ik zei al dat het simpel was). Het is een via een trap bereikbaar strand dat bestaat uit zand en stenen en waar de wat vulkanische rotsen laten zien hoe hoog het water soms komt. En da's niet hoog. Hier hebben we voor het eerst kennis gemaakt met een diepblauwe open zee, iets dat bij de kunstmatig aangelegde strandkade bij Zanzibar (zie een vorig bericht) niet echt voor het grijpen lag. Het Forti strand heeft ook een mooi punt, bovenaan een rotsklif, naast een restaurantje, waar je zo'n tien meter omlaag het water in kunt springen. En dat werd dus ook gedaan. Erg leuk om te zien.
Na Forti zijn we aan de tocht naar het zuiden begonnen. Zo af en toe zijn we een afslag ingegaan om het lokale strand te bekijken of er even te verblijven. Afwisselend in grootte, ligging en opbouw hebben we de stranden van Grote Knip, het plaatsje Lagun, Santa Cruz en Daai Booi gezien. Overal prachtig blauw water, meestal palmbomen en hoewel niet helemaal zuiver bestaat ieder strand grotendeels wel uit zand. Het is niet dat we geen palmbomen in onze voortuin hebben, maar pas als je ze hier op het strand ziet, met dat blauwe water erachter, besef je je dat je op een tropisch eiland in de Cariben zit.
Daai Booi is het strand bij het plaatsje St. Willibrordus. In die omgeving is ook een flamingoreservaat, waar we natuurlijk even gestopt zijn. Ik heb niet meer dan tien, vijftien flamingo's geteld, maar weet ook niet of ze misschien af en toe heen en weer reizen. Het was in ieder geval bijzonder om te zien: niet naar de dierentuin hoeven voor zulke siervogels is toch wel mooi.
Tijdens een ritje over wat toch wel eenderde tot de helft van het eiland is, vallen een aantal dingen op. Ten eerste dat, hoewel er grote stukken dor, bruin landschap zijn, je regelmatig door groene begroeiing rijdt. Meestal in de buurt van water, heb ik het idee, maar toch is het bijzonder dat je soms van die grote stukken groen hebt. Ten tweede dat er veel lege, lelijke, onbebouwde stukken eiland zijn waar een beetje projectontwikkelaar nog een hoop van kan maken, qua woningen of vakantieverblijven. En de westerhelft van het eiland is ook heuveliger dan de oosterhelft. Zo ligt de Christoffelberg daar, met 375 meter het hoogste punt van Curaçao, en da's niet de enige berg of heuvel. De wegen zelf blijven redelijk op lage grond, dus je rijdt soms tussen of langs groen bezaaide bergen, wat het landschap toch wat wisselend houdt. Tot slot is alles wel zo ongeveer bereikbaar met de auto, maar zowel de wegenkaarten als de wegen zelf hebben het niet zo op naamaanduidingen. Het zoeken van een afslag gaat door goed om je heen te kijken en de afslag pas te vinden als je 'm voorbij rijdt. Straatnaambordjes en bewegwijzering ontbreken in grote getale, wat veel u-turns, keeracties en omrijroutes tot gevolg heeft.
Maar de westerhelft van Curaçao is een mooi stuk. Het is divers, rustig en redelijk compact. Als je het eiland wil verkennen is een rondje (of enkele rondjes) over dit deel wel aan te bevelen.
Zon?
Zon! Veel zon. En insmeren. Hoe belangrijk dat is, zag ik aan het feit dat ik zaterdag mijn voeten insmeerde met mijn slippers nog aan: mijn linkervoet toont sinds zondagochtend een rode streep, precies waar ik niet gesmeerd heb. En dat is een verbrande plek. Staat wel grappig, eigenlijk.De zaterdag hebben we namelijk doorgebracht op het strand in de Jan Thielbaai, een stukje ten oosten van (de kern van) Willemstad en ten zuiden van waar we wonen. We zaten bij Zanzibar en daar was het zonnen, zwemmen en uiteindelijk ook zuipen: een middagje strand loopt eenvoudig over in een zaterdagmiddagborrel, die later sterke kenmerken van een barbecue annex strandfeest begint te vertonen. Geen straf dus, dat lijkt me duidelijk. Coctailtje hier, biertje daar, lekker stukje vlees erbij, muziekje... leuk eiland, wel.
Maandag zijn we even het kantoor gaan verkennen; het is toch leuk om te weten waar de komende maanden de kantooruren worden doorgebracht. In een verzamelgebouw in Punda (of iets specifieker, Scharloo) hebben we een kantoortje waar op dit moment drie bureau's staan, een airco blaast en het werken best te doen lijkt. Er zijn foto's, maar die gaan pas online bij een goede verbinding. We zitten op loopafstand van het centrum, of erin, da's niet helemaal duidelijk, dus er zit ook van alles in de buurt. Mochten we iets nodig hebben, zegmaar.
Sinds maandag ben ik overigens ook in het bezit van een lokaal telefoonnummer; een van de meegebrachte extra telefoons was zoals gehoopt simlockvrij en draagt nu mijn +5999 telefoonnummer mee. Als je het nummer wil weten spreek ik je vast wel via andere kanalen.
Verder moeten we nog een beetje onze draai vinden in het appartement. Het is ingericht, en vooralsnog qua meubilair ook wel voldoende, maar we gaan in ieder geval binnenkort nieuwe pannen kopen om een beetje uit de voeten te kunnen. Ook de exacte verdeling van waar we welke inkopen doen moet nog uitgevogeld worden; de lokale supermarkt is enorm shabby en zou door Nederlandse supermarktbazen worden uitgelachen om z'n enorme gebrek aan appeal. En die indruk werkt door in de producten; groente en fruit liggen er niet aantrekkelijk bij (en smaken ook niet optimaal) en het vlees is lastig te vertrouwen. Het aanbod van de overige producten is wisselend, dus daar moeten we niet al te kritisch over zijn. Er zit gelukkig een Albert Heijn in de wijk Zeelandia, maar da's een end rijden en bovendien zijn de prijzen daar, vanwege de import vanuit Nederland, aanzienlijk hoger. Die zullen we dus alleen gebruiken voor de belangrijkste zaken.
Internet?
Curaçao
• woensdag 20 mei 2009 •
2 reactie(s)
We hebben nog geen internet thuis. Nouja, dat hebben we wel: een Wimax-apparaat van Scarlet One met daarop prepaid-tegoed, waar we zuinig mee zijn totdat het internet in ons appartement is geregeld. Maar dat Wimax-ding, feitelijk een lokale eilandbrede draadloze internetoplossing, is niet vooruit te branden.Ik herinner me nog wel het inbeltijdperk, vroeger: connectie maken met je modem en vervolgens snel (want tijdgebonden) en efficient (want helemaal niet zo snel) je pagina's opvragen, je e-mail checken, je ding doen en vervolgens weer offline. Zo is het nu, naar ik *insert vloekwoord* mag hopen tijdelijk, ook hier thuis. Een simpele Twitter-update posten, over hoe traag het hier is, doet er, terwijl ik dit schrijf, al drie minuten over om gepost te worden (en blijkt, uren later, helemaal nog niet gepost te zijn, dus nu alsnog). Een willekeurige pagina opvragen is een kwelling. De verbinding is zelfs alweer uitgevallen, dus dit tekstje verspreidt zich nu over twee onlinemomenten.
De verbinding op kantoor is goed, dus het is wel mogelijk op het eiland, maar hier ter plekke zijn we tien jaar terug in de tijd. Damn. Ik ga wel tv kijken ofzo.
Ik tik later nog even een update over de afgelopen dagen: strand, kantoor en Willemstad.
Jetlag?
Curaçao
• zondag 17 mei 2009 •
7 reactie(s)
Ik ben gerimpeld. En klein. Ik ben klein en gerimpeld. Ik ben een klein, gerimpeld mannetje. Ik ben Yoda! Gerimpeld, ik ben. En klein. Na aankomst op luchthaven Hato, vrijdagmiddag om 2 uur Antilliaanse tijd, zijn we naar het park gegaan waar we de komende maanden wonen. En vervolgens het zwembad ingedoken. En daar word je gerimpeld van.De vlucht zelf was hel. Nouja, ArkeFly doet het prima, op zich, maar Curaçao ligt nou eenmaal niet om de hoek, dus je moet effe een halve dag een innige vriendschap met een stuk leer en twee armleuningen sluiten, en daar kom je gewoon compleet gebroken uit. Tel daarbij een iets te korte voorafgaande nacht en het tijdsverschil op, en aan het einde van de Curaçaose middag, zo ergens in de vooravond wanneer het in Nederland een uur of 1 's nachts is, ben je best een beetje moe.
Ik heb dan ook maar een uitnodiging om naar een barbecue te gaan afgeslagen. Volgens mij kun je me wegdragen na een paar biertjes en een vergelijkbaar aantal uren. Ik spendeer de avond dus rustig: een beetje hangen, een beetje koffers uitpakken, een beetje tv kijken en luisteren naar de radio, waar op moment van schrijven de tellingen van het meest belangrijke referendum in de recente Curaçaose geschiedenis worden bekendgemaakt.
Moment van schrijven, zeg ik, want in verband met dat referendum zit de winkel waar wij ons internet vandaan halen op slot. Zo'n beetje alle winkels zijn sowieso dicht, dus we hebben geen verbindingen hier. Daarom tik ik deze tekst een beetje out of sync: als je dit leest ben ik allang weer vergeten dat ik het geschreven heb. Wat geschreven? Dit. Waar heb je het over? Geen idee.
Die radio klinkt overigens verdomde Nederlands. Een reeks in Nederland bekende stemmen, althans, toen ikzelf nog Nederlandse radio luisterde waren dat bekende stemmen, doen ook hier jingles, voiceovers of programma's. En ook de muziek, stijl van radiomaken en gevoel van losgeslagenheid klinkt onnavolgbaar Nederlands. Zei de ex-radionerd.
51% voor si, 49% voor no in het referendum, overigens. Op moment van schrijven.
De tv heb ik nog niet helemaal uitgeplozen, maar een eerste zapsessie leverde me al live signaal van Fox, ABC, NBC, CBS en the CW op, plus nog een aantal andere (Noord- en Zuid-) Amerikaanse, Nederlandse en lokale kanalen. We kunnen dus het een en ander fijn meepikken, zij het in ouderwetsch 4:3 beeldformaat.
Het appartement waar we wonen is een fijn ding: ruime woonkamer slash keuken, met tafel, zithoek, redelijk ruim keukenblok, werkplek en een veranda. Daarnaast twee slaapkamers met beiden een eigen badkamer, washok met wasmachine en droger en eh, oh dat was het. Maar alles wel netjes, beetje cheesy op de bekende warm-land-ingericht-appartement manier, maar wat geeft het. Hier gaan we ons wel redden. Mits internet. Foto's volgen nog, en vermoedelijk ook video's. Die maken we de komende dagen wel.
Inpakken & Wegwezen
Curaçao
• woensdag 13 mei 2009 •
4 reactie(s)
Op vakantie gaan is, behalve erg leuk, soms behoorlijk stressvol, zeker als je je niet goed voorbereidt. Je moet de vakantie boeken, zorgen dat je alles administratief op orde hebt, inpakken, extra inkopen doen, etcetera. En dat is nog bij een gemiddelde vakantie.Ik ga niet op vakantie. Nouja, ik heb de eerste week vrij, maar ik ga niet naar Curaçao voor vakantie. Ik ga er wonen, zij het dan tijdelijk. Ik moet dus allerlei werkzaken regelen, zaken aanvragen bij de gemeente, formulieren invullen en terugsturen, zaken in Nederland opzeggen, zaken in Curaçao laten beginnen, post laten doorsturen, abonnementen opzeggen of omleiden naar Willemstad en ga zo maar door. Het is niet alleen meer, het is ook belangrijker. Ik ga niet "even ergens heen", maar ik word inwoner van de Nederlandse Antillen. En even terug omdat je iets bent vergeten kan niet.
Nu is het meeste gewoon overzichtelijk gemaakt door anderen. Ik ga immers niet in m'n eentje naar de overkant. Maar toch: het moet toch allemaal op een lijstje en bijgehouden worden. Heb ik dit al? Ja, ligt hier. En dat? Nee, moet ik nog kopen. En die papieren? Nog niet, daarvoor moet ik nog een gegeven weten. En die opzegbrief? Morgen op de zaak uitprinten, heb hier geen printer.
Ik heb ook de neiging gewoon nu al alles in te pakken, dan hoef ik dat op het laatste moment niet te doen. Maar de helft zit nog in de was dus dat gaat niet. Dus dan maar zaken bij ellkaar op stapels leggen, en hopen dat het wat is.
Het leuke van zo'n laatste periode in Nederland is de afscheidsronde. Ik heb allemaal etentjes, borrels en barbecues met vrienden, familie, collega's en nog meer vrienden, en het is wel leuk dat allemaal in ongeveer een week achter elkaar te hebben. Dat maakt het wel speciaal en geeft een feestelijk tintje aan een week vol gedoe.
Wie gaat dat betalen?
Van het web
• maandag 04 mei 2009 •
3 reactie(s)
In verband met mijn verhuizing naar Curacao heb ik TNT ingeschakeld om al mijn post door te sturen vanuit Nederland naar mijn tijdelijke adres op het tropische eiland. Is een mooie service, want ik hoef me in die maanden geen zorgen te maken dat ik bijvoorbeeld een blauwe envelop of rekening mis. Het zal je immers maar gebeuren.Het vreemde van de TNT Post doorstuurservice is echter dat de betaling van de dienst via eenmalige incasso gaat. Ik hoef alleen mijn rekeningnummer, naam en woonplaats in te vullen, en TNT accepteert dat als betalingsmethode.
Ik vind dat natuurlijk best, want het is lekker makkelijk, maar tegelijk gaat er een belletje rinkelen: waarom moet ik me niet authenticeren? Waarom geen controle of dat wel mijn rekening is? Geen handtekening, geen iDeal- of creditcard-achtige controle. Gewoon: bedankt en tot ziens.
Volgens mij is dit een enorm gat in het betalingsverkeer. Als ING (mijn bank) dit bedrag (en gezien het aantal weken dat ik van huis ben is het geen fooi) zomaar afschrijft, zijn ze eigenlijk niet zo veilig bezig. Of zie ik een belangrijk aspect over het hoofd?
Kan dit anno 2009 nog wel?
Ready for take-off
Unidentified
• zondag 26 april 2009 •
reageer
Vorige week was ik even op Schiphol en ik ontdekte een bordje dat de weg naar het Panoramadek wees. Ik kende dat niet en ik ben een nieuwsgierig ventje, dus ik ging even kijken. Daar heb ik mijn camera erbij gepakt, wat foto's genomen en als testje bovenstaand filmpje geschoten. Het geluid is natuurlijk fake, maar dat geeft het wel een licht komisch effect. Ik heb daarnaast best een stabiele hand, maar er stond een flinke wind, dus het is een beetje een shaky beeld. De gebruikte camera is een Panasonic DMC-TZ5.
To the tropics!
about:breuls
• zondag 26 april 2009 •
2 reactie(s)
Ik heb een paar weken geleden een paspoort gehaald. Mijn eerste. Ik ben 28, maar nog nooit eerder heb ik een paspoort nodig gehad, want ik ben nooit Europa uit geweest. Qua afstand is een weekendje Kos wel het langste tripje op mijn lijst van gemaakte tripjes. Goed dat daar een keer verandering in komt. En omdat ik wat in te halen heb, doe ik het meteen goed: ik ga voor enkele maanden naar een tropisch eiland. Nice, huh?
Het is niet iets dat je tijdens een borrel langs de neus weg even noemt waarna je nieuw bier gaat halen: ik ga een paar maanden naar Curacao. Dat moet je dan meteen uitleggen. Dus bij deze: ik ga een paar maanden naar Curacao. That's right: Curacao! Ik ga daar werken. Niet iets sabbatical, ik-moet-er-even-tussenuit, ik-ga-een-zomer-coctails-shaken werken, maar gewoon hetzelfde als wat ik in Nederland doe. In een notedop is dat achter mijn laptop zitten en ofwel zaken produceren ofwel zaken repareren. Ik ben immers webdeveloper. En dat is wat wij doen, met laptops.
Het leuke is dat ik dat doe voor dezelfde mensen als voor wie ik het in Nederland doe. Een van mijn werkgevers zet namelijk een nieuw ding op in Curacao en dat gaan we in eerste instantie bevolken met mensen die nu nog in Nederland werken. Ik verander dus van locatie, maar qua werk verandert er niets. Nouja, niet helemaal: ik ga in de periode dat ik daar zit fulltime aan de slag in plaats van parttime, maar dat zijn details.
Een reis naar het buitenland is doorgaans al complex genoeg, als het gaat om inkopen doen, papieren regelen, inpakken, niets vergeten, etcetera. Als je echter voor langer dan 'even' het land verlaat moet je veel meer regelen: verblijfsvergunningen, doorsturen van je post, verzekeringen, veel meer inpakken (en in mijn geval: extra kleding kopen) en zorgen dat je thuis alles goed achterlaat. Zo ben ik tegenwoordig qua koken bezig mijn kasten leeg te maken, probeer ik alle nog-te-wassen kleding allemaal weg te werken en moet ik afscheid nemen van mijn kat.
En dat is eigenlijk het vervelendste: Gimli mag niet mee. Er is geen plek op het park waarin ik op Curacao kom te wonen, dus moest ik iets anders voor 'm verzinnen. Gelukkig heeft een collega aangeboden de tijdelijke zorg op zich te nemen, maar toch: ik ga het beestje missen. Doe ik nu al trouwens, want we zijn even aan het testen hoe mijn kat zich houdt tussen de zijne: Gimli logeert dit weekend op zijn nieuwe adres voor de komende maanden.
Naast mijn kat ga ik ongetwijfeld veel meer missen: de mensen (vrienden, collega's, familie) die ik regelmatig zie, zij het op het werk, in de kroeg of ergens anders, mijn fijne appartementje en de stad waarin die staat, de nabijheid van alles wat ik eventueel nodig heb qua winkels en voorzieningen en een thermometer die lager gaat dan 24 graden Celsius.
Maargoed, dat zijn luxeproblemen, net als de 12-urige vlucht. Belangrijkste is dat het een leuk uitje is. Ik heb er zin in!
Festivalkriebels!
about:breuls
• woensdag 15 april 2009 •
2 reactie(s)
Heerlijk zeg, dat mooie weer om ons heen. Zonnetje, lekkere temperatuur, en er hangen festivals in de lucht. Terwijl Radio 1 me lekker maakt met hun line-up voor het Big Weekend (feitelijk de Britse opener van het festivalseizoen) kwam Lowlands vandaag met een rits nieuwe namen. En daaronder zijn: Kasabian, die een nieuwe single (Vlad the Impaler) uit hebben en binnenkort met een vers album komen en Lily Allen, die ik over drie weken in de Melkweg ga zien maar wiens albums ik virtueel grijsgedraaid heb. En die ook net een nieuwe single (het op de BBC doodleuk gecensureerde Not Fair) heeft.
Omdat ik binnenkort een tijdje naar het buitenland ga en in augustus eigenlijk ook niet in Nederland ben had ik mijn Lowlands kaartje nog niet gekocht, omdat ik twijfelde over de haalbaarheid. Maar vandaag dacht ik: fuck it, ik las een vakantie in en kom eind augustus even terug naar Nederland. Voor Lowlands. Nouja, da's niet waar, want ik combineer wat zaken met elkaar en daar zit Lowlands tussen, maar toch.
Dat is wat festivalkriebels met je doen. Zin an!
TNT-bezorging
about:breuls
• woensdag 01 april 2009 •
5 reactie(s)
Als vervolg op het TNT-afleververhaal van gisteren: vandaag is TNT inderdaad weer langs geweest, en weer overdag. Natuurlijk was ik er niet, dus ik kreeg een nieuw briefje:
Het eerder genoemde plan, namelijk het briefje uit de brievenbus vissen, naar TNT lopen en het pakje ophalen, ging dus alsnog niet door: ophalen kan pas vanaf morgen, en eigenlijk pas in de middag. Zo wordt een bestelling die "op werkdagen voor 21.00 uur besteld, de volgende dag in huis" is toch iets anders: zondag besteld, donderdag in huis.
Overigens vermeldt de track & trace dat het pakje al bij de TNT winkel ligt, dus ik neem aan dat ik niet tot 13.00 uur hoef te wachten: ze hebben 'm immers al.
Toch jammer, TNT...
about:breuls
• dinsdag 31 maart 2009 •
reageer
Iets online bestellen is handig: je hoeft er de deur niet voor uit, uitzoeken van producten kan gewoon in je luie stoel, je kunt op je dooie gemak de specificaties lezen, et cetera. We kennen het riedeltje wel. Maar zo prettig hoeft het niet te zijn: als je iets online bestelt kan er, in tegenstelling tot wanneer je iets in de winkel koopt, een dag overheen gaan voordat je je product hebt. Of als je tot het ras der werkenden hoort, iets langer.Zo heb ik zondag, na tevergeefs een aantal winkels te hebben afgestruind naar een specifiek model, een nieuwe camera besteld bij Bol.com. Klik-klik-klaar. Op de productpagina stond dat als ik 'm "op werkdagen voor 21.00 uur bestel" ik 'm de volgende dag in huis heb. Het was zondag, dus geen werkdag, dus ik telde daar alvast een dag bovenop. Dinsdag dus. En dat is vandaag.
En vandaag kreeg ik dan ook op de track & trace pagina van TNT Post te zien dat mijn camera onderweg is. Ik was niet thuis toen de postbode kwam, want ik werk nu eenmaal ook wel eens op kantoor. Maar: ik woon op tien minuten lopen van de TNT winkel en ik ben meer dan tien minuten voor hun sluitingstijd wel thuis, dus ik rekende erop vanavond, na thuiskomst, even het briefje van de TNT postbode uit de brievenbus te kunnen halen en ermee naar de winkel te kunnen gaan.
Zo bleek het echter niet te werken, want TNT, die de afgelopen jaren absoluut niet meer de moeite nam om "twice" te "ringen" en na de eerste afleverpoging altijd een afhaalbriefje achterliet, liet vandaag weten morgen weer langs te komen.
Da's op zich vriendelijk; je hoeft immers niet zelf de tocht naar het afhaalpunt te ondernemen. Echter; morgen ben ik net zo niet thuis als vandaag, dus die tweede afleverpoging is hartstikke zinloos. En het lijkt me ook niet zo gek om dat zelf te bedenken, aangezien 'werkdagen' en 'kantooruren' toch wel ingeburgerde begrippen zijn. Me dunkt.
Vroeger kwam een postbode nog wel eens in de avonuren langs. Het oude PTT begreep blijkbaar dat veel mensen overdag werken. Van het moderne TNT, dat natuurlijk heeft bezuinigd sinds de dagen van het staatsbedrijf, zou ik echter wel een meer vernieuwende blik verwachten. Aangezien je bij hen, via internet, kunt doorgeven wanneer je verhuist of op vakantie bent, waarom zouden ze niet voor je bij kunnen houden wanneer je thuis bent? Even inloggen op de site, aanvinken dat je op die, die en die dagen overdag niet thuis bent met een keuzemenu waarin je kunt aangeven of je de post wil komen ophalen of dat ze in het weekend langs moeten komen. Of 's avonds inloggen en aanvinken "nee, kom morgen maar niet, dan ben ik er ook niet". Postbezorging op maat. Retehandig!
Zeker met de toename in concurrentie zouden zulke diensten best een slimme zet kunnen zijn.
Pinguins of Madagascar
Af en toe is een persbericht over een kinderzender wel interessant:De pinguïns zijn weer terug in de dierentuin van New York, waar ze op hun eigen onnavolgbare wijze de orde handhaven. Dat gaat goed, tot ze een nieuwe buurman krijgen die de dierentuin volledig op zijn kop zet. Juliën, de koning van de lemuren en fulltime feestbeest, heeft zijn intrek genomen in de dierentuin en maakt er meteen een grote bende van. De pinguïns, onder leiding van Skipper, hebben de grootste moeite om de rust te bewaren.
Door allerlei hilarische militaire operaties doen ze hun best om het feestgedrag van Koning Juliën te beperken, maar hun acties hebben niet altijd het gewenste effect…
Door allerlei hilarische militaire operaties doen ze hun best om het feestgedrag van Koning Juliën te beperken, maar hun acties hebben niet altijd het gewenste effect…
De pinguins waren in de Madagascar films naar mijn idee hilarisch, dus dit is wel interessant. Het is echter wel kinder-tv, dus als je het wil zien moet je vroeg op:
Pinguïns van Madagascar: zondag 5 april om 10.15 uur een speciale preview, vanaf 12 april iedere zondag een aflevering om 09.30 uur op Nickelodeon
Maar we leven in een digitaal tijdperk, dus dat mag geen probleem heten. ;)
Overigens worden niet alle stemmen door dezelfde acteurs als de films gedaan. Zo is Sacha Baron Cohen niet aanwezig als Julien. Check de wikipedia entry voor meer info.
Gezien: Watchmen: The Complete Motion Comic
De recente bioscooprelease van Watchmen brengt veel gerelateerde releases met zich mee: naast merchandise in de vorm van mokken en action figures, herdrukken van het boek en artboeken van co-creator Dave Gibbons heeft Warner ook de comic zelf tot een film verwerkt, in de vorm van een motion comic.
Gezien: Role Models
Hoe dwing je twee volwassenen die hun inner child nog niet hebben losgelaten om op te groeien? Je laat ze mentor zijn voor een paar kinderen. Hoe krijg je vier tegengestelde personages in interessante situaties? Gooi ze tegen hun wil bij elkaar en laat ze een maand met elkaar optrekken. Hoe maak je een komische feelgood-movie? Daar is vast wel een recept voor en in dat geval heeft Role Models dat recept trouw gevolgd.
Volledige review hier.
Gezien: Watchmen
De meeste comic book verfilmingen zijn simpel: je neemt de superheld, je kiest een interessante schurk en doet wat inspriratie op voor een verhaal door een stapel comics door te worstelen. Vervolgens schrijf je het script et voila: de basis voor de film is gelegd. De meeste comic-films werken zo: origin stories worden meestal redelijk trouw bij de versie uit de strips gehouden, en de grote lijnen van de band tussen held en schurk ook, maar verder hebben de filmmakers vrij spel in de inrichting.Hoe anders gaat dat als je geen stripheld, maar een stripboek verfilmt. Een specifiek boek, met weinig tot geen banden met andere uitgaven waarin dezelfde figuren voorkomen, is als ieder ander boek: een film ervan zal de onvermijdelijke vergelijking met het bronmateriaal moeten ondergaan: is de film beter, of het boek? Is de film trouw aan het boek? Zo nee, is dat erg? Je kent het wel.
Bij Watchmen is dit alles van toepassing. Het recept bestaat uit een handvol superhelden, hun backstories en een leidend verhaal als rode draad. Watchmen, het boek, is ook een klassieker: uitgegeven in de jaren '80 kwam het in 2005 terecht op de lijst van 100 beste boeken van Time Magazine. Da's best knap, voor een stripboek, of 'graphic novel' voor diegenen die graag de relevantie ten opzichte van andere literatuur benadrukken. En binnen de comicwereld wordt nog steeds opgekeken naar het meesterwerk van Alan Moore en Dave Gibbons: de wereld die in het boek geschapen wordt, samen met het centrale verhaal, de achtergronden, de bijverhaaltjes, de easter eggs, de bijfiguren en gedragen door non-standaard superhelden is ontzagwekkend complex en daardoor oneindig boeiend. Je kunt het vaker lezen zonder je te vervelen.
Niet zo gek dus dat er ruim twintig jaar overheen ging voordat er eindelijk een speelfilmversie van Watchmen kwam: het boek gold als de Lord of the Rings van de comics, als het gaat om verfilmingen: het is niet te doen, tenzij je de juiste mensen aan het roer hebt. Zack Snyder, comicfan en regisseur van de verfilming van Frank Millers 300 heeft het voor elkaar gekregen, en deze week ging zijn prima geslaagde poging in premiere.
Waar draait het om in Watchmen? Naar aanleiding van de moord op The Comedian, een voormalig superheld die na het bij wet verboden zijn van 'masked vigilantes' voor de overheid vuile klusjes opknapt, wordt op brute wijze om het leven gebracht, en niemand weet waarom. Rorschach, een gemaskerde die na het verbod gewoon is doorgegaan met zijn avonturen, gaat op onderzoek uit, want hij vertrouwt het niet. Als een ware detective onderzoekt hij de plaats des onheils en gaat hij achter aanwijzigen aan om erachter te komen wie the Comedian heeft vermoord. Hij vermoedt al snel dat iemand het op alle voormalige Watchmen voorzien heeft, en dat hijzelf en zijn oud-collega's dus ook in gevaar zijn.
Hoewel dit het centrale verhaal is en Rorschachs onderzoek uiteindelijk leidt tot een verhaal met een grotere context, is dit lang niet alles. Moore bouwde in zijn wereld een lange voorgeschiedenis in, waarbij sinds de jaren '30 (de periode waarin Amerikaanse comics voor het eerst verhalen over superhelden publiceerden) sprake was van mensen die zich verkleedden, misdaad bestreden en zo de straten schoon probeerden te houden. Deze helden groepeerden zich in de Minutemen (jaren '40) en de Watchmen (jaren '60 en later), met als gevolg dat veel helden elkaar kennen, een geschiedenis met elkaar hebben en onderlinge contacten onderhouden. Dit leidt in de comic tot een rijke verzameling flashbacks, verwoven in gesprekken tussen de helden, herinneringen van enkelen en het daadwerkelijk terugkijken in de tijd van de enige 'super'-held van het gezelschap: Dr. Manhattan. Jaren geleden in een wetenschappelijk onderzoek betrokken geraakt bij een ongeluk, is hij de enige met superkrachten: hij kan alles naar zijn wil schapen, ervaart tijd anders dan wij en kan als gevolg daarvan vooruit en achteruit in zijn eigen tijdlijn kijken.
De vele flashbacks en scenes maken de comic interessant, en zijn van relevantie in het verhaal. Niet zo gek dus dat Snyder c.s. veel daarvan ook in de film heeft verwerkt. Het zorgt er echter wel voor dat de film erg vol komt te zitten: hoewel de film met ruim 160 minuten niet aanvoelt als lang, is hij dat wel. Als je de scenes bovendien al kent omdat je het boek eens of vaker hebt gelezen, is het bovendien een weergave van wat je al weet, wat veel van de opgebouwde spanning weg kan nemen. Als lezer kun je dan ook alleen maar concluderen dat het boek beter is dan de film.
Niet dat dat erg is: het boek is nu eenmaal erg goed en laat ik benadrukken dat de film dat ook is. Het verhaal zit goed in elkaar, er is op een slimme manier geschoven met enkele gebeurtenissen en bekende quotes om de nodige zaken in te korten en de actie is op een goede manier weergegeven: Snyder neemt de tijd om de stoere actiescenes ook daadwerkelijk dat te laten zijn. Dat wat een boek niet kan, kan een film wel en als de filmversie van Watchmen ergens aan bijdraagt, is het de visualisering van scenes die je tijdens het lezen wellicht al in je hoofd verder hebt uitgebeeld. De film is daarnaast erg grafisch: de helden zijn onwaarschijnlijk sterk en behendig, verwondingen door gevechten of wapens zijn overmatig gruwelijk, maar nergens over the top. Ook hier vult Snyder het werk van Moore en Gibbons mooi aan.
De film is erg trouw aan het boek en zal daarom weinig fans echt teleurstellen. Waarover echter al sinds de preview screenings van afgelopen herfst de voorbarige klachten geuit werden, is het gewijzigde einde. In de comic wordt een gigantische inktvis op gewelddadige wijze naar het centrum van New York geteleporteerd, met de nodige verwoestingen en doden tot gevolg. In de film komt deze inktvis niet voor, maar het vervangende project Squid (een mooie knipoog naar de fans) is voor een filmversie meer dan geschikt en sterker nog: het is beter.
Watchmen is, kortom, een geweldige film. Als je de comic echter gelezen hebt zitten er bijzonder weinig verrassingen in het toch wel boeiende verhaal, dus als je de keuze nog hebt: kijk eerst de film, lees daarna het boek.
Nieuw op tv
Media
• zondag 01 maart 2009 •
3 reactie(s)
Als je series min of meer rechtstreeks via de Amerikaanse televisie volgt, zou je bijna vergeten dat zulke shows, indien at all, vaak pas veel later in Nederland op tv te zien zijn. Onlangs vielen me echter twee premières op die ik je niet wil onthouden: vanavond begint Knight Rider op RTL7 en morgenavond is The Big Bang Theory op Veronica te zien. Als je niet weet of je moet kijken, check de reviews!
Tweets
Met al die regen, zou een middagje Wet 'n Wild nog wel zin hebben? » 3 uur geleden
Damn, stortregen in de tropen. » 4 uur geleden
Het is helemaal nat buiten. Heeft gewoon geregend zeg. :P » 8 uur geleden
Wat zijn Twitterati die over zichzelf in de derde persoon praten eigenlijk irritant. » 9 uur geleden
Grappig. Vanavond 'DJ Jean presents Madhouse' in Panama, Amsterdam. maar DJ Jean zit zelf hier, op Curaçao. :P » 11 uur geleden
Heerlijk die CVS logmessages: 'several small changes'. Meteen duidelijk waar het over gaat, enzo. » 13 uur geleden
VMware upgrade gedaan, Tools opnieuw geinstalleerd: mijn muis wordt niet meer opgesloten in de virtual machine. *juich* » 13 uur geleden
Het is rustig op kantoor. Lijkt wel of de meesten lekker vrij hebben na vlaggendag, om een lang weekend te krijgen. » 13 uur geleden
Ik wijk wel uit naar NU.nl. :+ » 14 uur geleden
Vandaag hoor ik niet bij FOK!, aan het lettertype te zien. *petje afzet* » 14 uur geleden
Goeiemorgen! We gaan er weer tegenaan vandaag. :) » 15 uur geleden
Redelijk gegeten bij 1 van de 2 Il Forno's op het eiland. Pizza was zout en bediening traag, maar verder okay. » een dag geleden
Pizza time! Effe met een groepje naar de lokale pizzaboer. :9 » een dag geleden
Ik heb een studiemiddagje lijkt het wel; zit allemaal weblogs, docu's en scripties over het 'vak' te lezen. » een dag geleden
Lekker zo'n duik op het heetste moment van de dag. » gisteren
En jij bent?
Ik ben Peter Breuls, webontwikkelaar, sysadmin en enthousiaste digi-creatieveling. Ben werkzaam als administrator voor FOK!,
ontwikkelaar voor Ayo en eigenaar/ontwikkelaar van Replique. Je kunt me vaak vinden in de bioscoop, bij een goed bandje of in de kroeg.
Heb je een interessant webproject? Kom maar op! Ik ben overal voor in.
Zoek en gij zult vinden
Badges & logo's
