Bonaire

Curaçao • dinsdag 09 maart 2010 • 1 reactie(s)

Als je een jaar in de Cariben leeft, moet je natuurlijk niet de hele tijd op je eigen eilandje blijven zitten. Voor weinâg kun je zo naar een buureiland hoppen en daar de buurt onveilig maken. En zo was dus, sinds onze aankomst hier, het plan om 'veel van de andere eilanden te bezoeken'. En misschien Miami. Man, wat een plannen.

Uiteindelijk zijn we pas deze maand iets gaan ondernemen; even Bonaire verkennen. Autootje huren en rondcrossen, was het idee. En dat werkte. Bonaire is namelijk bijzonder klein, leeg en rustig. Totaal anders dan Curaçao. En mooi. Ook totaal anders dan Curaçao. Als je op Bonaire aankomt krijg je meteen een vakantiegevoel. Het eiland is mooier ingericht dan op Curaçao en de mensen zijn vriendelijker. En het eiland is rustiger; waar Curaçao bevolkt wordt door automobilisten en je regelmatig in files of opstoppingen staat, is Bonaire een zee van rust, lege wegen en stressvrij autoverkeer. Natuurlijk scheelt het dat op Bonaire tien keer zo weinig mensen wonen als op Curaçao.

Wat ook leuk is aan Bonaire, is dat Kralendijk, de, ahum, hoofdstad van het eiland, relatief klein is en leuk gelegen is aan het water. Waar Willemstad een wat grotere 'havenstad' is zonder een echte leuke wandelkade (dat klopt, ik vind 'onze' Handelskade zwaar verkeerd en toerisme-onvriendelijk ingericht), heeft Kralendijk een gezellige set straatjes, een paar terrasjes (waarvan eentje op een pier vanaf de kade), een jachthaventje en al met al een leukere, meer vakantiegerichte, uitstraling. En die uitstraling heb je op het hele eiland, in de diverse wijken, bij de strandjes of de resorts.

Maar wat echt een reden is om voor een weekendje Bonaire boven Curaçao te verkiezen, is de natuur. Op het hele eiland is het frisser, groener en minder droog en verdord dan op Curaçao. En het Washington Slagbaai National Park is stukken mooier dan het Christoffelpark.

Meer foto's vind je op m'n Flickr of via Facebook.

Ja, een paar dagen op Bonaire rondneuzen was een goede keus. Veel gezien, veel genoten. What's next?

Pelikaan

Curaçao • zondag 31 januari 2010 • reageer

Hardlopen

about:breuls • vrijdag 29 januari 2010 • 3 reactie(s)

Zo aan het einde van de eerste maand van het jaar is het goed om eens te kijken hoever we zijn met 2010. Na enig onderzoek zeg ik: we zijn op een twaalfde.

Okay, da's flauw, maar ik roep wel eens in december dat je nog een maand hebt om je goede voornemens waar te maken. Ik doe daar nooit echt aan, voornemens, want ik leef niet per jaar, maar gewoon per minuut. Of dag. Of in ieder geval niet in vastomlijnde vooraf bepaalde blokken. Dit jaar heb ik echter wel een voornemen bedacht: hardlopen.

In december kwam ik op het idee om vaker te gaan hardlopen. Zeker hier op het eiland is dat iets waar ik redelijk eenvoudig mee kon starten, vond ik. Gewoon schoenen aantrekken en gaan. Ik heb me toen bedacht dat ik gewoon eens zou moeten gaan beginnen met hardlopen en kijken of dat iets is dat ik kan volhouden. Het goede voornemen voor 2010 was geboren: ik ga proberen een vast hardloopritme te ontwikkelen, waarin ik steeds langer en verder zal lopen, naarmate mijn conditie groeit. Ik hoef geen marathonloper te worden; gewoon een gezond ritme met als resultaat een betere conditie is voldoende. En een beetje gewicht verliezen is ook welkom.

Om me hierin te ondersteunen heb ik een beetje rondgeneusd op fora en websites waar wordt gesproken over hardloopschema's, langzaam opbouwen, goed schoeisel en al dat soort zaken. Je kunt immers niet zomaar wat schoenen gaan aantrekken en een end gaan rennen. Toen ik dat deed in december begon ik na twaalf minuten intervalrennen vlekken te zien en ben ik de rest van de dag doodop geweest. Goed opbouwen was dus het devies, en ik moest een schema hebben waarin ik het kon volhouden om een minuut of twintig, dertig bezig te zijn zonder halfdood te gaan.

Daar heb ik Runkeeper voor gevonden. Enorm handig: het is een iPhone applicatie die met behulp van GPS kan bijhouden welke route je hebt gelopen, en daar wat statistiekjes bij kan tonen. Dat werkt motiverend: na je rondje hardlopen even kunnen kijken of je er veel op vooruit bent gegaan qua snelheid of afstand. En op een kaart kunnen zien waar je hebt gelopen.

Maar wat helemaal geweldig is aan Runkeeper is dat je er een workout in kunt definieren. Je kunt aangeven dat je anderhalve minuut wilt rennen, dan anderhalve minuut lopen, dan een minuut rennen, en ga zo maar door. Als je dan je training start hoor je om de zoveel minuten "next interval, one minute, thirty seconds, steady" waardoor ik weet dat ik harder moet lopen. En net zo goed aan het einde van dat interval: ik weet wanneer ik weer rustiger moet (of soms 'mag') gaan lopen. En intussen speelt er gewoon een muziekje op de achtergrond.

De eerste paar weken van dit jaar heb ik ongeveer drie keer per week gerend. Deze week heb ik besloten even rustiger aan te doen, want mijn gebrek aan conditie en goede schoenen (ik ren nu op mijn Chucks en dat zijn nou eenmaal geen hardloopschoenen) zorgden al tijdens het rennen voor wat spierpijn in de kuiten en hielen, dus ik ren nu twee keer per week, maar dat bouw ik het liefst binnen een paar weken weer op naar drie. Met beleid, dat wel.

Want hardlopen is lekker! Even eruit, over een zandweg een stuk rennen, even lekker bewegen, zweten en energie verbranden voelt best wel heel goed. Mijn uithoudingsvermogen stijgt maar heel marginaal, maar ik ben zelf op dagelijkse basis veel minder suf dan voordat ik regelmatig ging hardlopen. Binnen een maand nadat ik aan mijn voornemen ben begonnen heb ik er dus al voordeel van, en als mijn conditie een beetje toeneemt kan dat alleen maar beter worden.

De grote iPod

Web, Dev & Technology • vrijdag 29 januari 2010 • 2 reactie(s)

Okay, dus de zichzelf opzwepende massa die de afgelopen maanden en vooral weken enthousiast is geweest over de Apple tablet, die onthuld zou worden op 27 januari, heeft zich in hun handjes kunnen knijpen van enthousiasme, want Apple kwam inderdaad met een tablet. Maar was het al dat enthousiasme waard?

Zoals inmiddels al regelmatig is aangestipt (want over alles wat Apple uitbrengt ontploft het internet aan blogposts, tweets, analyses en overige artikelen) valt de iPad echter een beetje tegen. En dat vind ik terecht. Een tablet van Apple zou een supergave gadget moeten zijn, vol met mogelijkheden. En hoewel het dat ook is, hadden we er met z'n allen toch meer van verwacht.

Want ja, het apparaat is eigenlijk gewoon een grote iPod Touch. Je kunt er hetzelfde op als met die iPod of een iPhone, met als relevant verschil het grotere scherm. Dat voegt meerwaarde toe, dat grotere scherm. Je kunt meer vrijelijk de applicaties op de iPad gebruiken dan op het kleine priegelschermpje van je telefoon. Maar we hadden toch liever gezien dat het een echte tablet-computer was geweest, in plaats van een 'grote iPod'?

De iPad is namelijk beperkt tot het besturingssysteem van de iPhone. Je hebt dus geen Finder, Terminal en andere randapplicaties die ervoor zorgen dat je de volledige mogelijkheden van het apparaat kunt gebruiken. Je hebt geen toegang tot de harde schijf. Je kunt niet meerdere applicaties tegelijk draaien. Je kunt niet je eigen favoriete software installeren, tenzij daar toevallig een iPhone (of straks iPad) versie van uitgebracht is. Dat vind ik een grote beperking.

Aan de andere kant is het qua formaat, bediening en de mogelijkheden die het apparaat nog wel heeft, wel een gaaf ding waar je een hoop mee kunt. Apple heeft er een boekwinkel aan toegevoegd en populaire applicaties als Mail en iCal erop aangepast. Als middel om content mee te consumeren, en die wellicht te delen met anderen, kan het best een nuttig ding zijn.

Als je bijvoorbeeld een bespreking hebt en wat documenten of afbeeldingen wilt laten zien, maar je het helemaal niet nodig vindt een laptop mee te slepen, is een iPad handiger dan een telefoon, wanwege het grote scherm. Of wanneer je terug bent van vakantie en je wilt foto's laten zien: zelfde verhaal. Ik gebruik daar nu mijn iPhone voor, maar da's eigenlijk wel een tikje te klein. En thuis, op de bank, even je mail doorlopen om te zien of er nog iets relevants is gaat natuurlijk ook comfortabeler dan met een telefoon. Maar eigenlijk komen al deze voordelen voort uit de grootte van het apparaat. Het is handiger, want het heeft een groter scherm dan de iPhone. En daar houdt het mee op. Het is een telefoon-meets-e-reader.

Ik heb in diverse commentaren veel gelezen over de hardware-beperkingen. Het ontbreken van een camera, de schijfruimte en dat soort zaken. Is allemaal relevant, maar ik denk dat de iPad vooral een compleet besturingssysteem mist. Het zou Mac OSX moeten draaien, niet het iPhone OS. Dan zou ik er direct eentje willen hebben.

ING Webcare werkt

Curaçao • zaterdag 23 januari 2010 • 3 reactie(s)

Sinds oktober van vorig jaar was ik, inwoner van Curaçao en klant bij de ING, niet in staat om mijn eigen Giropas te gebruiken om te pinnen. Giropas ja, die blauwe, van de Postbank. De ING vond het toen namelijk tijd om mijn giropas uit te schakelen ten faveure van de nieuwe oranje ING Betaalpas. Hoort bij het hele 'exit Postbank' verhaal.

Op zich prima, ware het niet dat ik de nieuwe pas nooit had ontvangen en dat bovendien bekend was bij ING. De reden voor het uitschakelen van mijn Giropas was, zo werd mij toen uitgelegd: "we hebben u een nieuwe pas toegestuurd, maar die is teruggekomen". Dat het tweede deel van die zin het eerste deel als argument voor pas-deactivatie ongeldig maakt zien we dan maar even door de vingers.

Ik heb toen contact gehad met de ING en de oplossing was simpel: omdat een pas toesturen naar mijn Nederlandse adres blijkbaar niet lukt via de (overigens bijzonder onbetrouwbare) doorzendservice van TNT Post werd mij geadviseerd mijn adres te wijzigen naar het adres in Curaçao. Ik kon dan een nieuwe pas aanvragen, die zou direct hier naartoe worden gezonden en klaar is Kees.

Dat duurde echter wel even: de adreswijziging moest met handtekening richting Nederland, daarna moest ik een pas aanvragen, die ontvangen, een code ontvangen en vervolgens op papier, met handtekening, verklaren dat ik de pas had ontvangen. Dat heb ik allemaal gedaan, in een tijdsbestek van twee maanden. In de tussentijd maakte ik geld over naar huisgenoot Willem, en hij pinde dan voor mij. Een mens moet toch eten, immers.

Begin januari vond ik het wel weer lang genoeg duren; ik had al een aantal keer zonder succes de pas geprobeerd te gebruiken, en hing bij de ING Klantenservice aan de bel. Of eh, mail. Ik legde de situatie uit en meldde op Twitter dat ik dat had gedaan.

Prompt kreeg ik een nieuwe follower: @INGnl_webcare. Vermoedend dat ik alleen door hen gevolgd werd omdat ik de naam ING noemde vroeg ik uitdagend of ze me met mijn pinpas kwamen helpen, wat vervolgens ook direct werd opgepakt.

En daar bewijst de meerwaarde van een webcare team zich: in enkele korte Tweets en DM's legde ik het probleem uit, verwees naar tracking nummers van de klantenservice en werd door Hakim van het webcare team vlot en zonder omwegen geholpen met mijn probleem. Enkele mails, Tweets en dagen later kon ik weer pinnen!

De ING heeft in principe dus twee kanalen die je kunt aanspreken om ergens mee geholpen te worden: een wat rommelige, ongeinteresseerde en onbehulpzame klantenservice, en een webcare team dat actief klanten aanspreekt en helpt waar nodig. Het belangrijkste verschil tussen de klantenservice en webcare is wel dat de klantenservice semi-ontwijkende mailtjes terugstuurt en lang doet over deze antwoorden, terwijl het webcare team direct weet wat en hoe te doen, gerichte vragen stelt en aan de slag gaat.

Het grappigste voorbeeld van dit verschil is wel dat ik, nadat ik door webcare was geholpen en al succesvol had gepind, van de klantenservice een mail kreeg dat ze me niet konden helpen. Misschien is het slim als het webcare team en de klantenservice een beetje onderling communiceren. ;)

I'm dreaming of a...

Curaçao • vrijdag 18 december 2009 • reageer

Deze foto is deze week genomen, in Nederland, door Marnix Hemmes. Op Flickr is een grote verzameling sneeuwfoto's te vinden, want Nederland ligt vol met sneeuw. Althans, gisteren. Ik zag op het Nederlandse nieuws, op foto's en hoorde van mensen die ik sprak dat het enorm sneeuwde, koud was en de treinen niet reden. Barre omstandigheden, warme jassen aan, verwarming op de hoogste stand en allemaal binnen zitten.

Dat is zo raar...

Deze foto is vorige week genomen, op het strand van Klein Curaçao. De zon schijnt, het is 30 graden en als ik naar buiten kijk zie ik palmbomen bewegen in de wind. Ik ben een beetje verveld omdat ik vorige week een stukje ben verbrand in de zon. Van de week vloog een klein tropisch vogeltje hier de huiskamer binnen, ging op een kast zitten, vloog naar de keuken en ging daar het aanrecht inspecteren voordat-ie weer wegvloog. Het is hier gewoon nog zomer.

Het contrast kan haast niet groter. Daarom is het ook zo raar om me voor te stellen dat het volgende week kerstmis is. Ik zie op Amerikaanse en Nederlandse televisie in reclames volop kerstsfeer langskomen, hier op het eiland zijn er hier en daar ook wat kerstlichtjes aangelegd, maar het besef dat kerstmis eraan komt? Nee.

Toch gaan we het hier wel vieren. We hebben een kerstdiner met meerdere gangen gepland, waarbij iedereen die meedoet ook een gang bereidt. Het wordt gezellig, maar we zitten wel buiten in onze korte broek. En ik ga de gebruikelijke kerstdingetjes wel missen, maar dat haal ik volgend jaar graag weer in.

Sédula

Curaçao • woensdag 11 november 2009 • 2 reactie(s)

En dan ben je klaar. Verblijfsvergunning geregeld, ingeschreven als inwoner van Curaçao en tot slot je Sédula opgehaald. Dat is het identiteitsbewijs, vergelijkbaar met het ID in Nederland. Verschil is echter dat de foto ter plekke wordt gemaakt en je het pasje meteen meekrijgt, waar dat in Nederland wat langer duurt.

De hele rompslomp is nu voorbij. De volgende stap: uitschrijven. Want we blijven hier immers helemaal niet eens zo lang. Maar daar kijken we over een paar maanden pas naar. In de tussentijd ga ik proberen mijn rijbewijs eens te halen. Daar was ik al mee bezig, maar omdat al dit immigratie-inschrijvings-gedoe zo verschrikkelijk lang duurde heb ik de lessen stopgezet totdat de rijschool eindelijk in de gelegenheid was mijn examen aan te vragen. En dat zijn ze nu.

Ben benieuwd hoe lang dat gaat duren. I'll keep ya posted.

Strubbelingen, met resultaat

Curaçao • maandag 09 november 2009 • reageer

Het is november, en sinds mijn aankomst in Curaçao, in mei van dit jaar, heb ik administratief gezien het volgende bereikt:

Ik heb een verblijfsvergunning!

Dat is het. Meer niet! Nouja, om die te krijgen heb ik een lokale zorgverzekering afgesloten, missschien kun je die meetellen. En eigenlijk ben ik al ingeschreven, maar nog niet helemaal. Denk ik. Want het is een beetje een raar verhaal. Maar dat komt zo.

Want die verblijfsvergunning, daarvoor moesten we naar immigratie. Op 24 oktober, zo zei het handgeschreven briefje van de afsprakendame. Dat briefje checkten we in de week ervoor nog even op de kalender. Hee verdomd, da's een zaterdag. Wij namen niet aan dat ambtenaren op zaterdag werkten, dus hup, naar immigratie, naar de afsprakendame, vragen of het allemaal wel klopt. Dat deed het niet. Veel bladeren in de agenda (de afspraken worden gewoon in een schriftje genoteerd, who needs computers anyway?), navragen bij collega's en de conclusie trekken dat het fout is gegaan. Voordeel was wel dat ze ter plekke besloot dat we meteen een nummertje zouden krijgen en we dus vandaag nog aan de beurt waren.

We kregen de nummers 72 en 73, en de teller was bij 66. Probleem: mijn paspoort lag nog elders, want ik had er helemaal niet op gerekend dat we meteen aan de beurt waren. Om niet ons nummer te missen (en dus alsnog een nieuwe afspraak te moeten maken, en dus weer weken kwijt te zijn), moesten we dus even scheuren naar de locatie van mijn paspoort, een paar wijken verderop. Een half uur later hadden we dat gedaan, en de teller was bij.. 68! Sohee! We hadden even geen rekening gehouden met het tergend lage, deprimerende en belastingcenten-verspillende werktempo van de immigratiemensen. We konden dus alsnog ruim een uur wachten. Daarna was het overigens wel gebeurd: we kregen 't papiertje en liepen opgelucht het gebouw uit.

Op naar de volgende stap: inschrijven als inwoner van Curaçao.

Twee weken geleden zaten Willem en ik bij het stadhuis, lokaal Kranshi genoemd, om ons in te schrijven. We waren lekker vroeg aanwezig zodat er weinig wachtenden voor ons zouden zijn, dus we waren ook redelijk vlot aan de beurt. Nee, bij Kranshi niet de bende die je bij immigratie aantreft, waar je moet wachten om een afspraak te maken, waarna je op de dag van je afspraak moet wachten op je nummertje. Bij Kranshi krijg je een nummertje voor het meest geschikte loket (eigenlijk net als in Nederland) en dan wacht je. En dat ging best vlot; na een half uurtje waren we aan de beurt. Inschrijven!

Oh nee, toch niet. Want wat blijkt: ons adres is eh, ja, het bestaat niet, zegmaar. We wonen op Recompensa Park 17a, maar bij Kranshi was alleen 17 bekend. En 17b en c. Maar geen 17a. We kregen dus wel een inschrijving (zo besloot de dame na ons een half uur te hebben laten wachten), maar we moesten langs de Dienst Ruimtelijke Ontwikkeling en Volkshuisvesting (DROV) voor een 'adresverklaring'. Die, en ik citeer (min of meer), 'moesten we even gaan halen en dan meteen weer terugkomen'.

Dat was twee weken geleden. We hadden de adresverklaring dit weekend nog steeds niet. Iemand moet namelijk nagaan of het adres wel geldig is, of het bestaat, etcetera. En dat was nogal moeilijk. Ik heb een paar keer iemand van de DROV aan de lijn gehad over onze zaak, en het was vaak onduidelijk dat ons kavel vier woningen bevat (we wonen in een appartement). Totdat ik ineens gebeld werd: adresverklaring is klaar, kom morgenochtend maar ophalen. Jeej!

Niet dus. Bij aankomst bleek het andere DROV-personeel er toch niet helemaal zeker van. De notatie die Kranshi had gebruikt ("Recompensa 1-17a", waarbij die eerste 1 een beetje vreemd was) was onduidelijk en het moest nagevraagd worden. Ik moest weer weg en zou gebeld worden. Wat dus mooi niet gebeurde.

Nadat ik er vanmorgen nog eens over gebeld had en naar het DROV-kantoor ben gelopen en de hele situatie nog even heb doorgesproken, is het dan eindelijk gelukt. De adresverklaring is binnen! Grappig is wel dat het proces ook bekend staat als 'een huisnummer aanvragen', en dat bedoelen ze niet alleen administratief. Toen het rond was kreeg ik ook daadwerkelijk een bordje voor de 1 en voor de 17 mee, voor op de muur van het huis. De A moest ik zelf effe regelen.

We hebben nu nog 1 stap te gaan: de Sedula ophalen. Da's het identiteitsbewijs en feitelijk het enige bewijs dat je een 'local' bent bij diverse instanties. Dat gaan we morgen doen. Ik ben benieuwd hoe het verloopt.

'Uw pas? Oh, ja, die hebben we gedeactiveerd'

about:breuls • maandag 19 oktober 2009 • 6 reactie(s)

Wat ik nou weer meemaak is wel een van de meest bizarre bureaucratische fuckups die ik ooit heb meegemaakt. Ik heb een rekening bij de ING. Zo'n oude Postbankrekening. Met een Giropas. Zo'n blauwe. Geldig tot 2012, staat erop.

Echter; gisteren kon ik ineens niet meer pinnen. De automaat gaf aan dat het 'technisch niet mogelijk was' om de transactie te voltooien. Vreemd. Aan mijn saldo kan het niet liggen; ik heb een positief saldo en ik kan flink rood staan als ik dat wil. Dus ik naar een andere pinautomaat. Zelfde mededeling. Geen geld voor Breuls.

Vandaag ben ik daarom maar in de telefoon gekropen. ING gebeld. Uitgelegd dat ik niet kan pinnen en niet snap waarom. De verklaring bleek toen simpel: mijn pas is gedeactiveerd. Aha. Gedeactiveerd? "Ja," zo legde mevrouw ING uit, "we hebben u in juli al een nieuwe pas teruggestuurd," en nou komt het, "maar die is teruggekomen met de post." Ze legde uit dat de melding een 'ongeldig adres' of iets dergelijks was. Blijkbaar is TNT Post het ook al aan het verkloten.

Mijn onherroepelijke wedervraag daarop was natuurlijk simpel: als de pas is teruggekomen, weten jullie dat de enige andere pas in mijn bezit is, en bovendien mijn enige kans op toegang tot mijn rekening. Waarom blokkeren jullie in godsnaam alsnog die pas? Daar kon ze niet echt antwoord op geven.

Mij een nieuwe pas opsturen kan alleen als ik 'even' mijn adres wijzig en daarna een nieuwe pas aanvraag. Het wijzigen van dat adres, zo werd me uitgelegd, kan twee weken duren. De wijziging moet ik echter schriftelijk, want ondertekend, doorgeven. Dat gaat me dus nog twee tot drie weken postverzending kosten. En daarna moet ik een nieuwe pas aanvragen. Dat kan ook een paar weken duren.

ING heeft me dus, volledig bewust van de situatie, buiten mijn bankrekening gesloten en ik kan waarschijnlijk pas over ruim anderhalve maand (als alles meezit) weer zelf geld opnemen. Goeie servicegerichte bank, die ING! Not.

Caracasbaai

Curaçao • vrijdag 02 oktober 2009 • reageer

Best een mooie foto, toch?

Ja, dat vond deze nieuwssite blijkbaar ook. Bedankt voor het compliment!

Immigreren in Curaçao: stap voor stap

Curaçao • vrijdag 18 september 2009 • 4 reactie(s)

Als er iets is dat je leert van het wonen op een tropisch eiland is het wel: rustig aan! Neem de tijd, want dat doen anderen ook. Of je het nou wil of niet. En als je wil dat iets snel gebeurt, moet je je eigen deel vlot regelen en hopen dat de ander een beetje meewerkt.

Ik wil immigreren hier. Je weet wel, verblijfsvergunning krijgen en me dan inschrijven als inwoner. Da's handiger dan in de tijd dat ik op het eiland ben nergens officieel ingeschreven staan. Hiervoor heb je een aantal partijen nodig: de immigratiedienst voor de verblijfsvergunning en de Registro Sivil, oftewel Kranshi, voor het inschrijven en het identiteitsbewijs (de Sedula). Oh, en een verzekeringsmaatschappij.

Omdat de immigratiedienst in Curaçao me ruim een maand geleden resoluut de deur wees, toen ik aan het loket stond zonder (lokale) zorgverzekering, ben ik na terugkeer van mijn vakantie naar Nederland meteen naar Ennia gegaan. Da's een van de grotere verzekeraars op het eiland en omdat mijn collega's er verzekerd zijn leek me dat een redelijke keuze. Ben er binnengelopen, heb een formulier ingevuld en "ik zou mijn polis thuis ontvangen".

So far, so good. Twee weken later, echter, had ik nog niets ontvangen, dus ging ik maar eens contact leggen met Ennia. Waar mijn polis blijft, want ik wil graag naar immigratie. Ik kreeg toen netjes een kopie van de polis via e-mail, maar, zo vulde de dame van de klantenservice aan, "immigratie wil dat je een verzekering van een jaar hebt". Dat wist ik wel al half, maar ik wist niet dat mijn verzekering voor korter gold. Dus dat moest even rechtgetrokken worden.

Een aantal keer heen-en-weer mailen later (aangevuld met een telefoontje; de Ennia-medewerker belde me, 's avonds, omdat dat sneller ging dan blijven mailen, waarvoor kudo's!) was ik eruit: ik ging een heel jaar verzekeringspremie in 1 klap afrekenen, een kwitantie meekrijgen en daarmee naar immigratie. Dat besloot ik woensdag, dus die middag trok ik even 2000 gulden uit de automaat. En ik stond al rood. Damn.

Gisteren kwamen we bij Ennia voor de betaling, alwaar bleek dat ik niet voor een heel jaar kon betalen, want ze rekenen per kalenderjaar. Klein communicatiefoutje dus. Ik heb afgerekend tot 1 januari en een 'begeleidend schrijven' met stempel en handtekening meegekregen voor immigratie. Hiermee zou ik gewoon mijn verblijfsvergunning kunnen ophalen.

In ons enthousiasme gingen Willem en ik dan ook vanmorgen op pad om bij immigratie een afspraak te gaan maken, totdat ik me bedacht dat het vrijdag is. Op vrijdag is immigratie dicht. Diepe zucht. Rechtsomkeert. Maandag weer proberen.

Wordt vervolgd...

Die Lego film

Film • woensdag 12 augustus 2009 • reageer

Onlangs zei ik dat het enige dat nog miste in het oprakelen van jeugdherinneringen op het witte doek, een film over Lego was. Dat was spottend, natuurlijk, maar iemand schijnt het toch te gaan proberen.

Ach, tegenwoordig kijk ik nergens meer van op.

Leven zonder krant

Curaçao • dinsdag 11 augustus 2009 • reageer

Tegen de verwachting in kwam ik er al snel nadat we in Curaçao waren aangekomen achter dat kranten niet alom verkrijgbaar zijn, zoals in Europa. Af en toe zie je bij een Chinees minimarktje wel een stapel liggen en 's ochtends zijn er verkopers van kranten op drukke verkeerskruispunten, maar gewoon een rek met kranten bij de supermarkt? Nauwelijks.

Als er al iets is aan kranten, gaat het vaak om lokale kranten in het Papiaments of Nederlands. Ik heb er wel eens eentje ingekeken, maar mijn interesse wekken doen ze niet. Natuurlijk had ik niet verwacht dat een NRC.next of Volkskrant hier aanwezig zou zijn en ik kijk er al helemaal niet van op af en toe wel de Telegraaf tegen te komen, maar zelfs internationale kranten zijn niet te vinden. Ik had best af en toe een International Herald Tribune willen oppakken, maar helaas.

De vraag is: mis ik het? Het antwoord daarop is, eigenlijk: niet echt. Ik kom wel aan mijn nieuws op andere manieren. Ik check FOK!, de New York Times en wat wisselende andere bronnen dagelijks online. Ik werp af en toe een blik op het NBC Nightly News, de nachtelijke herhalingen van het NOS Journaal of zet CNN aan en gedurende de dag luister ik naar het radionieuws op de BBC. Ik blijf dus volgens mij wel redelijk bij.

Het enige waar ik de krant voor zou missen is het gewoon even lekker iets interessants lezen. Even op de bank, of aan tafel, een beetje bladeren en kiezen wat boeiend is. Het blijkt dat het tijdschrift Time daar voor een groot deel wel in voorziet: redelijk actuele artikelen en columns over soms wel, soms niet interessante onderwerpen. Bovendien is het handbaarder, wel zo prettig voor bij het zwembad.

Ik heb dus geen krant hier. En ik vind het niet eens zo erg.

Immigratie-rompslomp

Curaçao • dinsdag 04 augustus 2009 • 1 reactie(s)

Als je ergens, bijvoorbeeld hier op Curaçao, een jaar blijft is het handig om je lokaal in te schrijven. Je bent dan niet permanent (en te lang) op vakantie en kunt makkelijker heen-en-weer reizen naar Nederland. Dus dat gingen wij hier doen.

Nadat een flinke berg administratief voorwerk door iemand voor ons was gedaan, zijn we van de week met z'n drieën naar immigratie gegaan. Aanvraagformulier-met-stempel in de hand, in de rij staan voor het post- annex immigratiekantoor en wachten maar. Wat blijkt? Bij opening van het kantoor mag je niet naar binnen. In plaats daarvan wordt de groep wachtenden onderverdeeld in mensen met en mensen zonder afspraak. Als je geen afspraak hebt moet je vervolgens wachten tot de namen van de mensen met afspraak zijn genoemd en deze mensen naar binnen zijn. Daarna mag je mee naar binnen, in de rij voor de afspraken. Na het maken van de afspraak zit je eerste ronde erop: kom terug op de dag van je afspraak. Volg je het nog

Die afspraak was voor mij de volgende dag. Ik stond wederom voor de deur op de opening te wachten. De afspraak was om half acht, terwijl het kantoor om acht uur opent. Ik neem aan dat men er vanuit gaat dat iedereen toch te laat komt, dus zetten ze de afspraken gewoon op een vroeger tijdstip. Om acht uur ging de deur open en tussen de genoemde namen zat de mijne. Ik naar binnen. In de rij. Bij het aan de beurt zijn kreeg ik een nummertje, mijn formulier werd ingenomen en ik ging zitten.

Dat was om kwart voor negen. Zo rond half tien was ik aan de beurt en ging ik met mijn papieren (paspoort, kopie paspoort, pasfoto's, ziektekostenverzekering) naar het loket, alwaar een te zacht sprekende dame ("wat zegt u?" met je oor tegen het gat in het glas) mij ging helpen. Of zo leek het.

Bij het bestuderen van mijn verzekeringspolis ging het namelijk fout. "Deze is niet goed," werd me uitgelegd. Waarom niet? "Je moet hier verzekerd zijn." Ik heb een verzekering die wereldwijd geldig is, me uitgebreid dekt (ik heb niet zuinig gedaan en een all-in megasuperding afgesloten) en waarmee ik dus gewoon goed verzekerd ben op het eiland. Dat vond ze echter niet goed, ook niet na mijn uitleg, en ook niet na het nog even met een collega te checken. Ik moet *lokaal* verzekerd zijn. Wat daar exact de meerwaarde van is ontgaat me, maar mijn verblijfsvergunning kreeg ik niet mee.

Tweemaal twee uur besteed aan het wachten bij het immigratiekantoor, en uiteindelijk geen stap verder gekomen. Ik moet nu een lokale verzekering afsluiten, wat veel tijd en moeite gaat kosten, en bovengenoemde twee wachtmomenten, van minimaal twee uur per stuk, herhalen. En daarna moet ik nog naar een ander kantoor om een identiteitsbewijs op te halen, met eenzelfde wachtervaring in het vooruitzicht.

Het is bijna reden om mijn retourtje Nederland volgende week een enkeltje te laten zijn. Wat een domper zeg.

Wakeboarden!

Curaçao • zondag 02 augustus 2009 • reageer

Wonen op een tropisch eiland betekent dat je ook leuke dingen kunt doen met water zonder constant in de kou te zitten bibberen. Zoals wakeboarden: op een snowboard-achtig bord, aan een touw, achter een boot hangen en dan, ja, dan gewoon lol hebben. We hebben het nu al een aantal keren gedaan, in groepen met verschillende samenstellingen, en steeds had ik mijn camera bij me. Afgelopen week besloot ik dat het tijd werd voor een compilatie.

Binnenkort meer.

Gezien: Transformers, Revenge of the Fallen

Film • donderdag 09 juli 2009 • reageer

Lego. Lego en Transformers. Dat is waarschijnlijk waar ik als kind het meeste mee had. En ik was echt fan van Transformers. Ik las de comics, keek de tekenfilms en speelde met de Hasbro Transformers. Ik had een paar hele coole exemplaren, waaronder natuurlijk Optimus Prime en het gele Volkswagen kevertje Bumblebee, en volgens mij liet ik die als auto's door mijn Lego straten rijden. Of zoiets, ik gooide vroeger al alles bij elkaar om iets creatiefs te maken.

Ik was dus twee jaar geleden best blij dat van een van mijn favoriete soorten speelgoed een film werd gemaakt. Ik bedoel, de eerste Transformers film was niet geweldig, maar hej, Transformers! Met dat geluidje! En "More than meets the eye", enzo. Heel leuk als jeugdherinnering-met-moderne-actie. Zegmaar. Dat je er bijna spijt van krijgt je speelgoed weg te hebben gegeven toen je er te oud voor werd.

Die film scoorde goed, dus was een tweede film het logische vervolg. En natuurlijk wilde ik die zien, ondanks vernietigende reviews uit alle hoeken en gaten.

Nou, ik heb het geweten hoor. Wat een film. Ik bedoel; wat een film. Meestal geef ik in reviews een soort van weergave van het verhaal van de film, maar hier is dat niet helemaal te doen. Nou, misschien een poging: Sam Witwicky, die in deel 1 kennismaakte met de Autobots en tegenwoordig Bumblebee als een soort van huisdier in zijn garage heeft, wordt betrokken bij een situatie tussen de Autobots, die tegenwoordig samen met een speciale eenheid van het Amerikaanse leger de wereld afstruinen op zoek naar Decepticons, en de, nouja, diezelfde Decepticons dus. Die zijn namelijk op zoek naar het laatste stukje van de Allspark, om daar hun leider Megatron mee tot leven te wekken. Megatron, die op de bodem van een zee ligt en permanent bewaakt wordt door een verzameling marineschepen.

Het blijkt later in de film dat Megatron samen met iemand die The Fallen heet van plan is om een eeuwenoude machine, die op aarde verstopt is, te activeren, zodat de energiebron van de Transformers, energon, opgewekt kan worden. Of gegenereerd. Of gevonden. Of eh, geraffineerd. Weet ik veel. Die energiebron is echter schadelijk voor ons, want activering van de machine betekent het einde van onze zon. Geen idee waarom.

Waar het op neerkomt is dat het Amerikaanse leger, en een handvol Autobots, het opnemen tegen de Decepticons, maar dat hun vereende krachten niet voldoende zijn: Sam Witwicky is ook nog ergens voor nodig. Want hij heeft een stuk van de Allspark aangeraakt, waardoor hij een berg Transformers-kennis in zijn hoofd heeft, waaronder de locatie van een of ander kristal en die ene machine. En dat is ultiem belangrijk, blijkbaar.

Wow, ik heb zowaar iets over het plot kunnen zeggen. Dit zijn de hoofdlijnen, want er is eigenlijk van alles aan de hand. Er is ook nog een regerings-dork die het samenwerkingsprogramma tussen mensen en Autobots wil opheffen, en Sam is eigenlijk net begonnen aan zijn studie, en zijn vriendin wil het eigenlijk met hem uitmaken, maar ook weer niet. En de wereld zit in een massale ontkenningsfase over de gebeurtenissen uit film 1: niemand weet van het bestaan van de Transformers. Yeah, right.

Het plot, zoals je zult begrijpen, is flinterdun. Het gaat wel over stoere robots, maar uiteindelijk moet Sam de wereld redden, want ja, het gaat om de wereld. That's it. De film zelf zit verder boordevol met allerlei elementen die "leuk zijn voor in de film" maar alleen maar verwarrend of vermoeiend werken. Zoals de kibbelende ouders van Sam. Of de bijdehande kamergenoot van Sam. Of een dun zijlijntje dat de relatie tussen Sam en zijn vriendin beschrijft. En in de 150 minuten beelmateriaal die de rolprent rijk is zien we ook scenes op de campus (studenten, frat parties, dorm rooms), in een hoorcollege, een stoere soldaten-buddy-scene in de woestijn, achtervolgingen, ruimtereizen, een tragische sterfscene, verhelderende dromen en een verzameling pan, scan en slowmotion shots van Megan Fox. En de dialogen bevatten alle clichés van "I'm getting too old for this shit" tot "this isn't over" en "it is, and has alwars been, your destiny". I kid you not.

De film is, kortom, ronduit belachelijk. Letterlijk. Ik ben lachend de bioscoop uitgelopen. Ja, ik heb me vermaakt, maar niet omdat de film spannend was, of omdat ik me zo goed kon verplaatsen in de karakters. Ik heb met plezier naar de special effects gekeken, die op een gegeven moment overigens gaan vervelen, me uitgebreid verbaasd over de wendingen in het verhaal en het schaamteloos toepassen van alle filmclichés die we allang zat zijn. Het werd zo erg, dat ik er daadwerkelijk om moest lachen, en dat heb ik niet vaak.

Blijkbaar heb je geen goede film nodig om miljoenen te verdienen. Je moet gewoon iets maken dat zoveel appeal heeft, dat het uiteindelijke resultaat helemaal niet belangrijk is. Gewoon wat elementen in de mix, goed schudden en releasen als blockbuster. Als dat het criterium is, dan is Michael Bay ineens een bijzonder begaafd filmmaker.

Nou nog die Lego film.

Regen

Curaçao • zaterdag 04 juli 2009 • reageer

Wanneer ik via Skype, telefoon of IRC mensen uit Nederland spreek komt zo af en toe het verschil in weersomstandigheden naar voren. "Nog steeds zo warm daar?", "Wij hebben hier ook een beetje zon gehad." of "Jullie zitten in de zon, wij in de regen."

Het blijft blijkbaar spelen dat we hier in de tropen zitten en, hoe druk ik dat uit, jullie lekker niet, puh. Whehehe. Ahum. Maar het contrast is niet zo heel groot. Als ik het goed begreep heeft Nederland de afgelopen weken helemaal niet zulk slecht weer gehad, en als ik af en toe de temperaturen erbij pak scheelt het maar vier of vijf graden tussen het eiland en het thuisland.

Gisteren zijn de verschillen nog verder weggevaagd. Letterlijk. De wolken barstten tijdens de vrijdagmiddagborrel open en lieten zo ongeveer het hele strand onderlopen. Ik heb het letterlijk nog nooit zo snel, zo hard zien regenen -- en ik woon doorgaans in Nederland. Terwijl we beschutting zochten (een meter of tien rennen betekende dat je alsnog zeiknat werd) zagen we de regenplassen toenemen in een omvang waar een kaplaarzenverkoper zijn handjes bij warm wrijft.

Het mooie is dan wel weer dat het niet heel koud is, en de regen, hoewel erg van invloed op de temperatuur, daar ook niet heel veel aan verandert. Na de regenbui zijn we dus gewoon weer teruggegaan naar de (strand)bar en was er niet zoveel meer aan de hand. Maar op het moment zelf leek het alsof de wereld verging.

Dus wij kennen ook regen, in de tropen. En het schijnt van de zomer nog erger te worden.

Machtigingsproblemen

about:breuls • vrijdag 03 juli 2009 • 1 reactie(s)

Drie jaar geleden klaagde ik over machtigingen die allemaal te makkelijk en te automatisch verliepen, zonder al te veel tussenkomst van de eigenaar van de rekening. Vandaag heb ik voor de tweede keer al de incasso van mijn voormalige zorgverzekeraar in Nederland moeten terugboeken; hoewel ik de verzekering vanwege mijn verhuizing naar het buitenland heb beëindigd, blijven ze vrolijk de premie afschrijven. Niet leuk.

De Walkman

Van het web • dinsdag 30 juni 2009 • reageer

Zoals iPod nu de algemene benaming voor MP3-speler is geworden, werd elke draagbare cassettespeler vroeger Walkman genoemd. Ik heb er een paar versleten, inclusief de Discman waarmee je, heel cool, CD's kon afspelen en de MiniDisk Walkman die, ware het niet dat de spelers-met-ingebouwde harddisk daarna de markt veroverde, de grote opvolger van de cassettespeler zou gaan worden.

Ik weet nog dat ik stapels met bandjes had. Opgenomen van de radio of van een CD. Met losse tracks (waarbij zorgvuldig geprobeerd werd om de opname precies te starten als de DJ zijn kop houdt, het was de oerversie van het illegale downloaden) of megamixes van de zaterdagavond of oudejaarsavond (daar haalde ik speciale bandjes van 2 uur voor, zodat 1 zijde precies 1 mix kon bevatten). En vaak wisselen natuurlijk, anders ging je de volgorde van de nummers uit je hoofd leren. Ik heb nog steeds nummers uit 1992 waarbij ik, als ik die hoor op de radio, aan het einde alvast de melodie van 'het volgende nummer' in mijn hoofd krijg. En balen als de batterijen opraakten, want dan ging het motortje trager draaien en klonk je muziek helemaal raar.

De Walkman heeft inmiddels een geschiedenis van 30 jaar. Voor de BBC reden om een tiener anno 2009, die opgegroeid is met de iPod, eens een dagje met een heule oude Walkman te laten rondlopen. De indruk die hij krijgt is naar verwachting, maar leuk om te lezen.

Hoe kijken we over 30 jaar naar de iPod van nu? Vinden tieners van 2039 het verbazend dat er 'nog in gigabytes' wordt gerekend qua schijfruimte, dat je je video's er niet gewoon mee op de muur kunt projecteren, dat de accu niet gewoon een maand meegaat, of dat sommigen van ons nu nog een aparte iPod en telefoon hebben? Of zijn de verschillen veel groter en is de vooruitgang veel verder dan we ons nu kunnen indenken?

Misschien moet ik mijn eerste iPod (een iPod Mini van 4GB) maar alvast ergens in een doos leggen, om over twintig, dertig jaar eens op te zoeken en de vergelijking te maken.

FireFox 3.5

Web, Dev & Technology • dinsdag 30 juni 2009 • reageer

Wired: "No matter what kind of web surfer you are, we recommend you download Firefox 3.5 as soon as you can. Here’s why."

FireFox 3.5 komt vandaag uit. Zolang de Mozilla site nog vermeldt dat de laatste versie een release candidate is, kun je hier de downloadlink naar die RC vinden en daar 'rc3' uit de URL wegpoetsen om de final te krijgen (die overigens gewoon hetzelfde is, maar met een ander versienummer). -edit- Negeer dat advies, volg gewoon de instructies op Mozilla.com, want die is inmiddels bijgewerkt.

Check ook de video van Mozilla over de nieuwe features.

Transformers 2

Film • dinsdag 30 juni 2009 • reageer

Transformers: Revenge of the Fallen "...is like twenty summer movies, with unrelated storylines, smushed together into one crazy whole."

Whe he he.

Gezien: Up

Film • maandag 29 juni 2009 • 4 reactie(s)

Het mooie van Pixar is dat ze, in tegenstelling tot het gemiddelde filmbedrijf in, pak 'em beet, Hollywood, altijd origineel materiaal hebben. Met uitzondering van Toy Story maken ze geen sequels, en elke film is gebaseerd op een eigen origineel idee, met eigen karakters en een eigen verhaal, dat niet meedoet aan trends in het Hollywood-landschap. Neem de familie van superhelden in The Incredibles, het robotje Wall-E of de anemoonvis in de klassieker Finding Nemo. En nu Up, over een oude man die zijn laatste reis wil maken door simpelweg zijn huis aan tienduizend ballonnen te hangen en weg te vliegen. Hoe kom je erop.

Carl Fredericksen is oud geworden met Ellie, en samen hadden zij de droom om af te reizen naar Venezuela en daar, in een prachtig gebied bij een waterval, hun huis neer te zetten. Het mocht er echter niet van komen; wanneer Ellie en Carl inmiddels oud en grijs zijn geworden en Carl vervolgens als weduwnaar achterblijft, want ja, zo gaan die dingen, is het te laat. Hij zit alleen in hun huisje en heeft weinig doelen meer in zijn leven. Behalve die reis dan.

Wanneer de film begint met Carls jeugd en zijn verdere leven met Ellie beschrijft weet je al dat deze film aan de heartstrings gaat trekken. Je leert hoe het hen is vergaan, en hoe jammer het is dat de jeugdwens van de reis naar Venezuela niet is uitgekomen. Daarom ben je ook zo blij als zijn huis uiteindelijk luchtwaards gaat en het avontuur begint. En kun je zo goed meeleven met het uiteindelijke slot van de film.

Up is een avontuur. Dat is ook logisch als het hoofddeel van de film gaat over een reis in een zwevend huis. Carl is in zijn reis niet alleen, en onderweg zijn er de nodige hobbels, zoals te verwachten valt. Pixar vult deze elementen mooi in en weet in het verhaal te tonen dat er meer avontuur in Carls leven is dan alleen een reis naar een ver land.

Pixar doet inmiddels ook mee aan wat wel de nieuwste rage in Hollywood lijkt te zijn: 3D-films. Tijdens Up (en het prachtige voorfilmpje Partly Cloudy) heb je een 3D-bril nodig, waarvan je na vijf minuten bent vergeten dat je 'm op hebt. De 3D-elementen in de film zijn niet opdringerig, passen allemaal in het verhaal en voegen voor een groot deel wel wat toe aan de film, al mis je er niks aan wanneer je de film thuis in 2D op DVD gaat kijken. Aan de trailer voor Toy Story 3 te zien gaat Pixar deze lijn voorlopig ook nog wel even doortrekken.

Als je van Pixar-films houdt hoef ik je niet te overtuigen naar Up te gaan. Wil je gewoon een goede film zien, met een hartverwarmend verhaal (en een traantje, als je ervoor in bent) en leuke personages, dan is Up ook een goede keus. Al schijnt het nog even te duren voordat de film in Nederland draait.

Vijf jaar later

about:breuls • zondag 28 juni 2009 • 5 reactie(s)

2004 was een bijzonder jaar. Een gemengd jaar. In dat jaar besloot ik mijn opleidingstraject te laten voor wat het was. Nadat ik twee jaar eerder gestopt was met HBO Communicatie omdat het, hoewel verdomd interessant, qua werkgebied te ver af lag van waar ik me dagelijks mee bezig wilde houden, stopte ik in 2004 met HBO Grafimedia Technologie. De opleiding, in de markt gezet als een mix tussen IT, webdevelopment/design en print, bevatte teveel elementen die ik allang wist, andere elementen die me niet boeiden en elementen die, hoewel boeiend, niet de moeite waard waren om voor op een HBO-opleiding te blijven. "Ik kan dit zelf ook wel zonder opleiding", dacht ik. En ik had gelijk, bleek in de jaren erna. Dus. Lekker puh.

2004 was, daarom, ook het jaar waarin ik me bij de beroepsbevolking voegde. Ik ben na gestopt te zijn met m'n opleiding langzaam aan het zoeken gaan naar een baan en terecht gekomen bij SIM, waar ik de afgelopen jaren een hoop zaken heb kunnen doen die me liggen en links en rechts ook wat heb kunnen leren. Ik heb daar kunnen leren hoe het is om dagelijks aan de slag te zijn, geen tussenuren te hebben, je niet te hoeven bezighouden met vakken die je kostbare tijd opslokken maar je verder niets opleveren en gewoon iets nuttigs te doen in plaats van alles in theoretische en nagebootste situaties uit te werken.

2004 was daarom het jaar waarin ik van de jonge hond veranderde in iemand die ging werken voor z'n brood, en dat is een grote stap, een grote verandering. Ik weet nog dat ik echt schrok van hoeveel tijd een 40-urige werkweek eigenlijk kost. Of van hoeveel van mijn zuurverdiende centjes ik met de staat moest delen. Of dat je niet standaardmomenten in het jaar hebt waarop je vrij bent, maar dat je dat zelf kunt regelen, mits het binnen je vakantiedagen past. Inmiddels weet ik niet beter, natuurlijk, al is mijn situatie sindsdien wel veranderd. In 2006 ben ik van fulltime naar parttime gegaan om meer tijd te kunnen steken in andere projecten, en daardoor is mijn week er totaal anders uit gaan zien. Wat veel beter beviel overigens; niet de volle 40 uur bij dezelfde werkgever zitten houdt je blik op je werkgebied veel scherper en vergroot de afwisseling. Ik werk in Curaçao momenteel weer 40 uur voor dezelfde werkgever, maar volgend jaar, als ik weer in Nederland ben, wordt het weer dubbel-parttimen. Of nog verder opgebroken.

2004 was, wat mijn persoonlijke ontwikkeling betreft, dus helemaal niet zo'n slecht jaar. Het was echter ook een jaar dat in mijn persoonlijke kalender een donkere schaduw over zich heeft gekregen en omkaderd is met een dikke zwarte rand. Op maandagavond 28 juni 2004 overleed mijn moeder op de intensive care van het MCRZ Sofia in Rotterdam. Enkele dagen later nam ik definitief afscheid op haar begrafenis.

Het was raar en schokkend om mijn leven compleet ondersteboven gekeerd te zien worden. Ik was 23 en had ineens geen moeder meer. Ik woonde nog thuis, maar dat huis, mijn ouderlijk huis, werd al snel gewoon 'mijn huis' waarin ik alleen woonde. Totdat de verhuurder me er zonder pardon uitflikkerde, natuurlijk. "Jij bent niet onze huurder, dat was je moeder. Oprotten." Ik parafraseer, maar ik kan er nog pissig om worden.

De herinnering aan de verhuizing, waarin ik een tussenwoning met vijf kamers geheel leeg moest ruimen, waardoor mijn halve leven weer boven kwam drijven, werkt nog steeds niet op de lachspieren. Als je het huis verlaat waarin je bent opgegroeid, waarin je jaar in, jaar uit bent thuisgekomen na avondjes, weekendjes of weken weg, waar je veilig was voor alles, waar jouw spullen liggen, waar jouw bed staat in jouw zelf ingerichte kamer, waar je moeder je opwachtte, die zelfs toen je allang oud genoeg was nog opbleef als je laat thuis kwam, dan verlaat je een deel van je leven, van je jeugd. Dat geldt voor iedereen die 'uit huis' gaat, maar als je tegelijk ook dat huis schoon moet opleveren en je jouw huis, je thuishaven, helemaal leeg en verlaten ziet staan voel je je niet minder dan ontzield. Binnen de context, natuurlijk.

In de afgelopen vijf jaar ben ik helemaal gewend aan mijn nieuwe situatie. Of situaties. Ik was een werkende geworden, maar ook moederloos en vervolgens verhuisd. In 2005 (want ja, de verhuurder mag dan bot zijn geweest, ik kreeg wel de tijd om te verhuizen) betrok ik een appartementje in Rotterdam Delfshaven. Drie kamers, een keuken, een badkamer en zelf ingericht. Met spullen uit mijn ouderlijk huis, dat wel. Spullen die ik op een tafel na allemaal heb achtergelaten bij mijn volgende verhuizing, in 2007. Toen kocht ik een appartement in het centrum van Rotterdam, waar ik tot op de dag van vandaag blij mee ben. Ik merkte in dat jaar, en ook onlangs toen ik Willemstad kwam wonen, dat ik inmiddels niet zo'n probleem meer heb met een nieuw thuis moeten vinden. Geef me een kamer en ik vind m'n weg er wel. Heimwee heb ik hooguit naar mijn ouderlijk huis, maar dat is meer uit sentiment.

In 2004 vroeg ik me een hoop dingen af. Hoe ga ik het nu verder doen? Hoe gaat mijn leven eruit zien? In 2006 dacht ik: zal ik mijn moeder altijd zo blijven missen? Ben ik haar over 24 jaar misschien al vergeten, wanneer ik haar al de helft van mijn leven niet meer heb gekend?

In 2009 weet ik: ik herinner me haar nog. Levendig, of minder levendig, afhankelijk van de situatie. Ik denk nog regelmatig aan haar. Ik kijk af en toe naar boven en maak een opmerking, wetende dat ik gewoon tegen de blauwe lucht praat, maar met het gevoel dat ze me hoort. Ik maak af en toe een grap die zij zou hebben gemaakt, zonder dat mijn gesprekspartners dat door hebben. Ik zwijmel soms weg bij jeugdherinneringen aan vakanties in Ibiza met haar. Ik baal soms dat als ik ooit kinderen heb, zij niet die leuke oma voor ze kan zijn. Want dat zou ze zijn. En ik heb tranen in mijn ogen wanneer ik in een tekstje terugdenk aan de afgelopen vijf jaar.

Ik mag dus wel concluderen dat ze nog aanwezig is. Het cliché gaat dat je iemand van wie je houdt nooit verliest omdat die persoon altijd in je hart aanwezig is. Cheesy, maar waar. Ik ben wie ik ben, voor een groot deel door mijn moeder. Zij, zo gaat hetzelfde cliché, leeft voort in mij.

Het stelt me gerust te doen alsof ze me hoort, daar in de blauwe lucht. Doen alsof ze daar aanwezig is en me in de gaten houdt geeft me het idee dat ze mijn nieuwe leven niet mist. Mijn werk, mijn huis, mijn vrienden. Mijn leven sinds 2004. Mij. Dat ze er gewoon nog is.

Maar soms he, soms zou ik haar gewoon weer eens willen vasthouden.

Afgezien daarvan zijn de afgelopen jaren vijf hele leuke jaren geweest. Jaren waarin veel is veranderd, waarin ik veel heb geleerd en veel heb gedaan. Jaren die me vertellen dat ik nog veel te doen, te leren en te beleven heb. Dus op naar de volgende vijf. Ik kan niet wachten!

We zijn online!

Curaçao • donderdag 25 juni 2009 • 2 reactie(s)

Van de week schreef ik nog 'dat het nog wel even kon duren' voordat we in ons appartement een internetaansluiting hebben. Gisteren, echter, belde UTS, de lokale ADSL-boer, dat ze langs wilden komen voor het aansluiten. Grote verbazing natuurlijk; we hadden meer gerekend op vertraging dan op een vervroeging van het aansluitmoment. We spraken telefonisch af dat de monteur een uur later bij ons thuis zou zijn en de boel zou komen aanleggen, en verdomd als het niet waar is, exact een uur later belde hij aan.

Een week eerder zijn, exact op tijd -volgens afspraak- langskomen en ook nog eens in tien minuten klaar zijn. Hoewel de verbinding zelf wat lijkt te schommelen qua stabiliteit (dus daar gaan we ons vast nog wel eens aan ergeren) heeft UTS alvast een goede indruk gemaakt.

Van hot naar her

about:breuls • dinsdag 23 juni 2009 • reageer

Hoe dingen veranderen: vandaag twee jaar geleden verhuisde ik vanuit Delfshaven naar Rotterdam Centrum, en twee jaar later woon ik alweer - zij het tijdelijk - ergens anders. Waar zit ik volgend jaar om deze tijd? Vermoedelijk gewoon weer in Rotterdam.

Hoe lang kun je zonder internet?

Curaçao • maandag 22 juni 2009 • 5 reactie(s)

Zoals bij sommigen al bekend hebben we in ons appartement geen internetverbinding. Of bijna geen, eigenlijk. Internetprovider Scarlet biedt een Wimax-verbinding aan, die je via abonnement of prepaid-constructie kunt gebruiken. We hebben hier een kastje staan dat, als we geluk hebben, contact legt met een zendmast ergens op het eiland en ons op die manier kan verbinden met het internet. Dat dat kastje het niet doet is onderwerp van een eerder relaas op deze blog. Ik heb het bestaan van dat kastje inmiddels genegeerd. Scheelt ergenissen.

Bij aankomst op het park hebben we echter ook met de beheerder overlegd dat we een vaste aansluiting krijgen; een ADSL-lijn van telecombedrijf UTS. De beheerder zou dat voor ons regelen, dus na een week of twee wachten zonder statusupdate gingen we eens bellen. Hij was het vergeten. Fijn. We zijn het dus zelf gaan regelen; langsgegaan bij een kantoor van UTS, de formulieren ingevuld en ons is verteld dat we drie weken moeten wachten, waarna we gebeld worden door een monteur met de mededeling "ik wil zo langskomen, ben je thuis?".

Die drie weken zijn over ruim een week voorbij, maar we rekenen er niet daadwerkelijk op dat we dan ook internet hebben. Het kan zomaar langer duren. En dat brengt me bij het punt dat we simpelweg geen internet hebben en het ook niet op korte termijn verwachten: we zijn webloos.

Het niet hebben van een internetverbinding is, op papier, voor geeks als wij, verschrikkelijk. We zijn vertrokken uit een omgeving waar ik dagelijks via computer en telefoon online ben via het web, email, IRC en Twitter. Waar ik, als ik een serie kijk, even kan opzoeken hoe de acteur heet of waar ik 'm ook alweer van ken. Waar ik het nieuws even snel kan lezen. Waar ik mezelf op de hoogte kan blijven houden van de achter-de-schermen perikelen op FOK! en mijn e-mail de hele dag binnenstroomt. Waar ik af en toe een opmerking op Twitter kan gooien en die van anderen kan lezen.

Vanuit die omgeving zijn we beland in een omgeving waar dat alles ontbreekt. Op kantoor kunnen we het nieuws lezen, emails versturen en Twitter en Facebook checken, maar daar moet gewerkt worden, dus dat is beperkt. En bovendien is het maar acht a negen uur, soms iets langer, per dag. Daarna zitten we weer in de digitale middle of nowhere.

En weet je? Het valt best mee. Af en toe komt in een gesprek een vraag op die je normaal gesproken zou beantwoorden door even iets online op te zoeken. Soms wil ik een losse gedachte Twitteren. Soms wil je weten wat er straks op tv is, of hoe laat de film in de bios begint. Als ik voor FOK! aan het werk ben wil ik soms even code commiten in het versiebeheersysteem en het doorvoeren in de testomgeving. (Er zitten collega's bij FOK! te wachten op mijn werk, dat maakt het niet hebben van internet wel frustrerend, soms.) En soms wil je gewoon even online hangen, effe rondklikken. Dat kan allemaal niet, maar je went eraan. Het dagelijks leven is hier redelijk ontspannen en voor het grootste deel van de dag hebben wij, geeks, helemaal niet zo'n behoefte aan een internetverbinding. Except when we do. ;)

Ik zit me wel eens af te vragen hoe dat komt. Hebben we ons erbij neergelegd? Is het hierbij psychologisch relevant dat we in ons achterhoofd hebben dat we binnenkort wel internet hebben? Of zijn we dusdanig in een andere omgeving beland dat onze gewenning aan een vaste verbinding geen invloed heeft op ons dagelijks handelen? Immers; we zitten op een tropisch eiland, waar een groot deel van de namiddag wordt besteed aan zwemmen in en zitten aan het zwembad. Jazeker, soms denk ik 'damnit, hadden we maar internet', maar meestal interesseert het me niet zo.

Dat is heel rustgevend. Er is niets dat om je aandacht schreeuwt. Er is niets dat je even in de gaten moet houden. Vorige week was er een grote serverupgrade bij FOK!; voor het eerst in jaren was ik er alleen in de voorbereiding een klein beetje bij betrokken. Tijdens het weekend waarin de upgrade was en er grote downtime zou zijn, heb ik er wel aan gedacht, gehoopt dat er niets mis ging, maar een gevoel van 'ik kan er toch niks mee doen' overheerste. Redacteuren zijn bezig met reviews en nieuwsposts, site-admins zijn bezig de grote lijnen voor de subsites te verzetten; ik moet het allemaal aan me voorbij laten gaan, want ik kan het toch niet bijhouden.

En daar leg ik me bij neer. Ik trek een biertje open (ik schrijf deze tekst op zondagmiddag, in Evernote, om 'm op maandag te posten), pak een boek of tijdschrift, ga bij het zwembad zitten en neem daarna nog een duik. Want het is hier elke middag vakantie. Moehahahahah.

TNT Doorzendservice en pakjes

Curaçao • maandag 22 juni 2009 • 14 reactie(s)

Dat gaat dus niet samen. Als je bij TNT Post de Doorzendservice aanvraagt in het vertrouwen dat alles wat via TNT Post jouw kant op wordt gestuurd ook daadwerkelijk bij je aankomt, heb je het mis.

Afgelopen donderdag heb ik bij Bol.com een boekje besteld. Iets goedkoops van een tientje, want ik wilde weten of het mogelijk was via mijn Nederlandse adres een bestelling naar Curaçao te krijgen. Ik heb bij TNT Post namelijk de Doorzendservice ingeschakeld; het doorzenden van mijn post naar mijn adres in het buitenland. Bol.com stuurt pakjes via TNT Post en die hebben een track & trace die ik vrijdag even heb bekeken:

Zoals je ziet: Zending afgeleverd bij buur. Niet bepaald een logisch resultaat als TNT Post weet dat ik er niet ben (ze hebben immers mijn adres in de Doorzendservice genoteerd staan). Bovendien: het briefje met "uw pakje ligt bij de buren" kan onmogelijk in mijn brievenbus gestopt zijn, want die heb ik voor vertrek hermetisch afgesloten. Doel daarvan was ervoor te zorgen dat onbestelbare post geen andere keus heeft dan retour afzender te gaan.

De vraag is echter waarom de track & trace in eerste instantie überhaupt toonde dat er een chauffeur onderweg was naar mijn adres. Zoals gezegd; ik betaal twaalf euro per week voor het laten doorsturen van mijn post van Nederland naar Curaçao, en verwacht daarvoor wel een compleet dienstenpakket. Een verkeerde verwachting, zo blijkt. Na wat zoeken in helpfuncties van de TNT website vind ik dit:

In de volgende gevallen is doorzending niet mogelijk:
* Wanneer het poststuk groter is dan het busformaat (38 x 26,5 x 3,2 cm)

Let wel; dit staat in een resultaatpagina van de zoekfunctie van de website. Het aanvraagproces maakt er geen enkele melding van en de Doorzendservice-pagina op de website beweert dat "je post" wordt doorgestuurd. "Je post", dat is "al je post". Niet "een deel van je post". Althans, naar mijn idee. De service is dus onvolledig zonder dit aan de klant te vermelden.

Ik kan me overigens best voorstellen dat deze grens er is: TNT gaat natuurlijk niet voor bedrag X enorme joekels van pakketten de oceaan over sturen. De grens, 'niet groter dan het busformaat', ligt naar mijn idee echter ietwat laag. En bovendien: als ik de doorzendservice gebruik omdat ik thuis mijn post niet kan ontvangen, welke logica vertelt je dan dat ik wel thuis ben om pakjes te ontvangen? Naar mijn idee geen enkele.

TNT Post is dus een beetje onlogisch bezig en communiceert hier bovendien bijzonder slecht over. En dat vind ik jammer.

Gezien: Star Trek

Media • woensdag 10 juni 2009 • 2 reactie(s)

Ik vond het altijd wat geeky. Niet dat ik niet af en toe best graag een sci-fi serie kijk, maar Star Trek heeft altijd een soort anti-Breuls force field om zich heen gehad. Misschien komt het door de fans van de serie. Die kleden zich in die rare pyjama's of zetten een Klingon-hoofd of puntoren op, gaan in die hoedanigheid naar bijeenkomsten waar de serie, makers en acteurs worden vereerd en waar ze de hele dag quotes uit de serie opnoemen en hun hand naar elkaar opsteken met een stukje ruimte tussen twee van de vingers. De Trekkies. Ik vind ze wat raar.

Misschien zit ik daar helemaal fout in, dat kan best. Ik ben nooit op zo'n bijeenkomst geweest. Misschien is het wel een enorm feest, met een beetje geouwehoer over de series en films (doe ik vaak zat met andere films en series, dus da's best leuk), een lekker muziekje, wat te eten en natuurlijk drinken. Veel drinken. Tot diep in de nacht. Misschien mis ik wel iets heel leuks. Maar toch: het komt op mij wat wereldvreemd over, wat te nerdy (zelfs voor mij), wat engig.

En daarom heb ik, op een paar minuten blijven hangen tijdens het zappen na, nooit naar Star Trek gekeken. Als die Trekkies bij die serie horen, dan hoeft het voor mij niet, zo luidde mijn eenvoudige conclusie.

Gisteren was dan ook mijn eerste Star Trek ervaring. J.J. Abrams' reboot van de franchise klonk mij wel aanlokkelijk: ook gemaakt voor niet-fans, het verhaal vanaf het (of een) begin zonder de hele geschiedenis te moeten kennen, in een modern jasje. Dat leek me wel het proberen waard. En dat was het ook. Star Trek is een goede film. Met een goed verhaal, goede special effects en goede karakters. En origineel. Het omvat tijdreizen, ruimtegevechten tussen diverse schepen, conflict tussen crewleden van die schepen. Okay, die gevechten waren niet zo cool als in Battlestar Galactica, maar dan noem je ook wat, natuurlijk. En het was allemaal best geloofwaardig.

So far vind ik Star Trek dus best okay. Een vervolgfilm zou ik daarom waarschijnlijk wel gaan zien.

Bevalt het daar een beetje?

Curaçao • vrijdag 05 juni 2009 • reageer

Het is ultiem telewerken hier, eigenlijk. We zitten dan wel op een eiland in de Cariben, maar hebben hier contact met collega's, vrienden en familie op een hele collectie aan methoden. Skype en e-mail voor direct werkoverleg, discussies en delen van informatie, Twitter, IRC en SMS voor de korte berichten van en naar Nederland en fora voor langer durend en meer groepsgericht overleg met anderen. Het is alsof je gewoon nog thuis zit.

Zo af en toe komen via die kanalen dezelfde vragen binnen. En wie ben ik om daar niet effe een FAQ voor op te stellen? Juist! Dus, bij deze.

Hoe is het weer daar?
Zonnig! De hele dag. Elke dag. En warm, vooral in het midden van de dag. Gek genoeg is de zonsondergang wel al in de vooravond, dus als je een avondje in de strandtent blijft hangen zit je veel naar de sterren te kijken. Ook niet gek natuurlijk. De temperatuur hier schommelt zo rond de 30 graden, maar voelt absoluut niet als de 30 graden waar je in Nederland onder bezwijkt. Afgezien van het heetste punt van de dag is het "gewoon zonnig" en goed te doen. Binnenshuis, op kantoor of in de auto merk je wat meer van de warmte: je moet of de boel laten doorwaaien of de aircon aanzetten, wil je niet wegsmelten.

Hoe laat is het daar nu?
Zes uur vroeger. Ja, vroeger. Niet later. Ik roep hier goedemorgen als Nederland aan de lunch zit, en kijk 's avonds ergens tussen 7 en 8 uur naar de nachtelijke herhalingen van het Journaal op Nederland 1. In de winter is het overigens vijf uur vroeger; Curaçao doet niet aan zomertijd.

Oh, je kunt Nederlandse tv ontvangen?
Ja, de publieke omroep komt hier gewoon binnen, samen met de wereldomroep. Daarnaast hebben we de belangrijkste Amerikaanse zenders en een collectie aan lokale en internationale kanalen uit de regio. We pikken Noord- en Zuid-Amerika op deze manier mooi mee. En er zijn Nederlandse radiostations op het eiland, leuk voor in de auto.

Bevalt het nog een beetje?
Ja, wat denk je! Het weer is, zoals gemeld, goed. Het werk bevalt prima. Het eiland en haar bewoners zijn heel relaxed. Na het werk liggen we in het zwembad, in het weekend op het strand. Ik heb nog geen lange broek of mouwen aangehad. Het meest verkrijgbare bier (het Venezolaanse Polar) is prima bier. Alleen de muggen zijn verschrikkelijk, maar daar valt wel mee te leven.

Waar woon je eigenlijk?
Hier. Dat is een woonpark, dat op de foto nog lang niet af is, maar in het echt wel. We zitten met z'n tweeën in een appartement dat lekker ruim is en heel basic ingericht (zo basic dat we zelf nieuwe pannen hebben gekocht en we zitten al met het idee te spelen de oude beeldbuis te vervangen door een fatsoenlijke tv). Er is geen warm stromend water, maar dat boeit totaal niet (het 'koude' water is niet daadwerkelijk koud). We zitten prima, dus. Al wachten we wel al erg lang op onze internetaansluiting.

Mag ik nog meer vragen stellen?
Sure, maar de belangrijkste dingen weet je inmiddels. Check regelmatig ook even de foto's, waar er af en toe een paar bijkomen. Zodra ik er even voor kan gaan zitten zal ik ook wat filmpjes monteren en online gooien.

Curaçao!

Curaçao • vrijdag 22 mei 2009 • reageer

Ik hou hier een fotoset van Curaçao bij, voor de geïnteresseerden.

» meer foto's

Tweets

Thuisblijven om te werken wanneer iedereen naar het strand gaat... less than ideal. » een dag geleden

SMS'je van T-Mobile: "Welkom op Nederlandse Antillen." Ik woon hier al tien maanden, maar evengoed vriendelijk bedankt. ;) » 3 dagen geleden

Weblog: Bonaire breuls.org/... » 5 dagen geleden

Terug van biertje op het strand, even een stukje Oscaruitreiking meepikken. » 8 dagen geleden

Vrijdag Shutter Island gezien in de bios. Goede film. Af en toe wat verwarrend en vaag, maar dat had een functie. » 8 dagen geleden

De hamvraag tijdens de belastingaangifte 2009: had ik, wonend in Curacao, voor NL gezien inkomsten UIT het buitenland, of IN het buitenland? » 9 dagen geleden

Een eerste setje foto's van een weekendje Bonaire: bit.ly/... » 10 dagen geleden

Daar ging de stroom er heel even af. Maatregel van lokale energieboer om brandstof te sparen. » 12 dagen geleden

Zit je te lunchen op een bankje onder een boom, vallen er twee leguanen uit de boom ernaast. » 13 dagen geleden

Eerste dag in nieuw Ayo-kantoor. Effe wennen! » 13 dagen geleden

» meer Tweets

En jij bent?

Ik ben Peter Breuls, webontwikkelaar, sysadmin en enthousiaste digi-creatieveling. Ben werkzaam als administrator voor FOK!, ontwikkelaar voor Ayo en eigenaar/ontwikkelaar van Replique. Je kunt me vaak vinden in de bioscoop, bij een goed bandje of in de kroeg. Heb je een interessant webproject? Kom maar op! Ik ben overal voor in.

» meer op mijn LinkedIn

Zoek en gij zult vinden

» Site Explorer

Badges & logo's